Η κόλαση του Βορρά

Γιάννης Ταμουρίδης

Ο μοναδικός έλληνας που έχει τρέξει Paris – Roubaix είναι λογικό να έχει την πιο αντικειμενική άποψη για τον αγώνα.

Ως ο μοναδικός άνθρωπος που έχει τρέξει το Paris Roubaix και μιλάει… ελληνικά, πες μας, τη γνώμη σου για τον αγώνα αυτό;
To Roubaix είναι δίχως καμιά αμφιβολία ο πιο δύσκολος, εξαντλητικός κι επίπονος μονοήμερος ποδηλατικός αγώνας. Με σύνολο 260 χλμ. εκ των οποίων τα 53 χλμ. είναι πλακόστρωτοι δρόμοι, ο αγώνας αυτός μετατρέπεται σε μια κυριολεκτική κόλαση για τους αθλητές. Εξ ου και το προσωνύμιο που του έχει δωθεί 'The Hell of the North'

Πόσο κοντά είναι η… κόλαση κι ο παράδεισος για τους συμμετέχοντες;
Όπως συνηθίζουν να λένε οι περισσότεροι, στο Roubaix πρώτα πρέπει να περάσεις από την κόλαση για να πας στον παράδεισο! Τρέχοντας 6 ώρες στην απόλυτη κόλαση, που δεν είναι άλλη από τους πλακόστρωτους, χωμάτινους δρόμους του αγώνα, ανταμείβεσαι με την μεγαλύτερη ικανοποίηση περνώντας την γραμμή του τερματισμού.

Τι σημαίνει για έναν ποδηλάτη η συμμετοχή στο Paris Roubaix και τι αποδεικνύει η νίκη σε έναν τέτοιο αγώνα;
Όλη η σημασία κρύβεται πίσω από τα λόγια ενός μεγάλου νικητή του Roubaix, του Duclos Lassalle, ο οπου είχε αναφέρει ότι "Όποιος ποδηλάτης καταφέρει να βρει ανοιχτή την πόρτα του ποδηλατοδρόμιου, μπορεί να θεωρηθεί ένας ήρωας του Roubaix." Εννοώντας βέβαια  ότι και μόνο το να  καταφέρει να τερματίσει κάποιος το Roubaix θεωρείται σπουδαίο. Φανταστείτε τώρα, πόσο σημαντικό έιναι να καταφέρει να τον κερδίσει κιόλας, γράφοντας με χρυσά γράμματα το όνομα του στο δυσκολότερο ποδηλατικό μονοήμερο αγώνα!

Πώς σου φάνηκε ο φετινός αγώνας;
Παρακολουθήσαμε το γρηγορότερο Roubaix της ιστορίας! Με τον καιρό και τον αέρα σύμμαχο, είδαμε έναν πολύ γρήγορο αγώνα στον οποίο πρωταγωνιστήσανε όλα τα μεγάλα ονόματα που περιμέναμε. Τα δύο μεγάλα φαβορί, Cancellara και Vanmarcke ήταν σαν τρέχουν ο ένας κολλημένος στη ρόδα του άλλου ενώ οι υπόλοιποι έψαχναν ευκαιρία να εκμεταλλευτούν την μεταξύ τους αντιπαλότητα. Τελικά, η Quik Step διαθέτοντας την ισχυρότερη ομάδα, κατάφερε να διατηρήσει το γόητρό της και να φύγει από τους Κλασικούς με το κεφάλι ψηλά, κατακτώντας τη νίκη. Θετική ήταν η παρουσία του Wiggins στο γκρουπ των πρωτοπόρων που πιστεύω ότι έκλεισε πολλά στόματα και έβαλε σε σκέψεις για το μέλλον ακόμα και τον ίδιο.

Ποια ήταν η αγαπημένη σου στιγμή του φετινού αγώνα;
Το Roubaix είναι ένας αγώνας που σε κρατάει καθηλωμένο τουλάχιστον τα τελευταία  90-100 χιλιόμετρα. Μετά το Arenberg, ο εναλλαγές στους πρωτοπόρους είναι συνεχείς και το ενδιαφέρον κορυφώνεται με το πέρασμα καθε pave. Δεν μπορώ να διαλέξω κάποια συγκεκριμένη στιγμή αλλά σίγουρα οι συνεχείς επιθέσεις των Cancellara και Vanmarcke, που φαινόταν δυνατότεροι όλων, ήταν εντυπωσιακές!

Και του περσινού; Ποιά ήταν τα συναισθήματά σου όταν έκανες τον γύρο του ποδηλατοδρομίου;
Η καλύτερη στιγμή, πέρα απο τον τερματισμό, ήταν όταν αντίκρισα την ελληνική σημαία που κρατούσε ο αδερφός μου με τη Μαρία στο Carrefour del Arbre. Κατάφερα έστω και για λίγο να μοιραστώ μαζί τους την χαρά μου και να δω στα πρόσωπά τους τη δική τους. Σίγουρα όμως, η στιγμή που έμπαινα στο ποδηλατοδρόμιο του Roubaix θα μείνει αναλλοίωτη για πάντα στο μυαλό μου, ως μια από τις σημαντικότερες της καριέρας μου. Ο τερματισμός και μόνο, σε έναν τόσο επίπονο αγώνα, αποτελεί άθλο που το συνειδητοποιείς μόνο όταν βρεθείς μέσα στο ποδηλατοδρόμιο.

Ποιά είναι η γνώμη σου για τον Terpstra;
Ο Terpsta απέδειξε ότι ήταν ο σταθερότερος αθλητής των Κλασικών με pave αυτές τις τρεις βδομάδες. Έχοντας στο πλευρό του την δυνατότερη και πιο έμπειρη ομάδα, εκμεταλλεύτηκε την αριθμητική υπεροχή της. Αποφεύγοντας τα λάθη της Φλάνδρας, κέρδισε αντιπάλους ισχυρότερους από αυτόν όπως ο Cancellara, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι στην ποδηλασία δεν φτάνει να είσαι ο πιο δυνατός για να κερδίσεις. Ήταν ένα από τα φαβορί του αγώνα έχοντας τερματίσει και στο βάθρο του περσινού Roubaix και πιστεύω ότι δικαίως ανέβηκε αυτή τη χρονιά στο ψηλότερο σκαλί.

Είχαμε την εντύπωση πως η ομάδα θα του ζητούσε να "δουλέψει" για τον boonen. Τι γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις;
Σε μια τόσο δυνατή και ολοκληρωμένη ομάδα όπως η Quik Step δεν υπάρχει ποτέ μόνο ένας αρχηγός που όλοι τρέχουν γι’ αυτόν. Κατά την γνώμη μου, όλοι στην ομάδα γνωρίζαν ότι ο Terpstra βρισκόταν σε καλύτερη κατάσταση από τον Boonen για αυτό κι ο δεύτερος επιχείρησε την επίθεση του νωρίτερα. Έτσι η ομάδα βρέθηκε να τρέχει παθητικά από νωρίς, κρατώντας δυνάμεις για το τέλος και παράλληλα κατάφερε να έχει τρεις δυνατούς αθλητές στο γκρουπ των πρωτοπόρων. Μια τακτική που τους έδωσε τη νίκη αφού αυτή την φορά φρόντισαν να εκμεταλλευτούν την αριθμητική τους υπεροχή σε αντίθεση με την Φλανδρα.

Πώς βλέπεις τη συνέχεια του Pro Tour και την κορύφωση προς τον Γύρο Γαλλίας;
Μετά το τέλος των Κλασικών με pave σειρά έχουν οι Κλασικοί στις Αρδέννες που με αυτούς κλείνει κι ο κύκλος των Κλασικών του Βορρά. Εκεί θα δούμε εντελώς διαφορετικούς αθλητές από ότι είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε τις τρεις τελευταίες βδομάδες. Συνήθως είναι οι αθλητές που πρωταγωνιστούν στους μεγάλους Γύρους και εξειδικεύονται περισσότερο σε ανηφορικούς τερματισμούς. Από εκεί θα πάρουμε και μια ιδέα για τους πρωταγωνιστές στο Tour ή στο Giro  αν και μέχρι στιγμής ο Contador δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης του ποιος είναι το μεγαλύτερο φαβορί για την κατάκτηση του Tour.