Home | MBIKE BLOGS | Πολυθέα Ηρακλείου – Μοίρες – Μάταλα – Αγία Γαλήνη

Πολυθέα Ηρακλείου – Μοίρες – Μάταλα – Αγία Γαλήνη

Η πιο ζεστή μέρα του ταξιδιού έμελλε να είναι η 4η Απριλίου.

Δεν της φάνηκε απ’ το πρωί, αφού η καλή μέρα απ’ το πρωί φαίνεται…

Δεν θυμάμαι κάτι συγκλονιστικό που να μου έκανε εντύπωση ώσπου φτάσαμε στις Μοίρες, αν εξαιρέσει κανείς το πανέμορφο τοπίο στην Αγία Σεμνή, περιοχή που ανήκει στον δήμο Μινώα Πεδιάδας της Περιφερειακής Ενότητας Ηρακλείου.

4/4/17 | Πολυθέα Ηρακλείου – Μοίρες – Μάταλα – Αγία Γαλήνη | 120χλμ / 1.290μ


Ούτε κι οι Μοίρες, να πω την αλήθεια, θα μου μείνουν αξέχαστες. Εκείνη την ημέρα, πεταλάριζα με την προσμονή των Ματάλων και της Αγίας Γαλήνης, όπου θα διανυκτερεύαμε. Μάλιστα, μας περίμενε ένα ωραιότατο 10% ανηφόρι στο Τυμπάκι, μετά από 110 χλμ που θα είχαμε διανύσει φορτωμένοι. Το γνωρίζαμε και είχαμε εκστασιαστεί από χαρά! Αυτό που ΔΕΝ γνωρίζαμε, ήταν τα ανηφόρια προς και από Μάταλα… Μάλλον, θα ‘λεγα ότι δεν τα είχαμε “μετρήσει” κάτω απ’ τη ζέστη της ημέρας και την κούραση των ημερών, γιατί τα διαγράμματα στους χάρτες βρίσκονταν εκεί απ’ την αρχή του ταξιδιού και πολύ πριν!

Μάταλα

 

Αφού περάσαμε ξυστά απ’ την Φαιστό, και μέσα σε ένα ιδιαίτερο τοπίο, πρασινισμένο, ανοιξιάτικο, αλλά υπό την επιβλητική θέα των χιονισμένων κορφών του Ψηλορείτη, φτάσαμε καταϊδρωμένοι στα Μάταλα.

Σα να ‘βλεπα μπροστά μου όλη την ώρα τον Τσιβιλίκα να χορεύει με την χίπικη τουνίκ, τα γυαλιά ηλίου, και την κορδέλα στα μαλλιά… Με ανησύχησε αυτό, φοβήθηκα πως μου είχε σαλέψει, προς στιγμήν! Τα αγόρια δεν δίστασαν να πλατσουρίσουν στα πανέμορφα νερά του κολπίσκου, ενώ οι τρύπες των βράχων έχασκαν απέναντι στον ήλιο που τους έκανε περισσότερο φιλικούς απ’ ότι το σκοτάδι, φαντάζομαι. Κάποιος μου είπε ότι πολλές απ’ αυτές τις σπηλιές είχαν διαμορφωθεί σαν σπιτάκια από τους χίπις, με λαξευμένα κρεβατάκια στον μαλακό βράχο.

Πρέπει να είχαν αρκετό χρόνο στη διάθεσή τους, σκέφτηκα. Δεν αρκέστηκα στην βιαστική πληροφορία και έψαξα λιγάκι την ιστορία των Ματάλων. Ομολογώ, ότι με εξέπληξε. Τα Μάταλα, λοιπόν, ήταν το λιμάνι της αρχαίας Φαιστού κατά τη μινωική περίοδο και της Γόρτυνας κατά τη ρωμαϊκή. Από τη θάλασσα διακρίνονται ίχνη του αρχαίου οικισμού.

Είδαμε πολλές τέτοιες πινακίδες στην Κρήτη!

 

Κι ακόμη μεγαλύτερη η δεύτερη έκπληξη, οι σπηλιές στην απόκρημνη ακτή του χωριού είναι τεχνητοί χώροι (και υποβρύχια σπήλαια), λαξευμένα στο βράχο, από την αρχαιότητα! Λέγεται ότι ήταν τάφοι, καθώς η διαμόρφωσή τους θυμίζει τάφους των Ετρούσκων. Μερικές σπηλιές όμως έχουν δωμάτια, σκαλοπάτια και παράθυρα, γεγονός που μαρτυράει πως κάποτε χρησιμοποιήθηκαν ως κατοικίες, αλλά πολύ πριν τους χίπις! Και τους παρεξήγησα πως δεν είχαν τι άλλο να κάνουν και έξυναν τους βράχους.

Η σύγχρονη εικόνα της παραλίας μου χάλασε την διάθεση. Δυστυχώς, το πάρκινγκ των αυτοκινήτων σχεδόν φτάνει ως την θάλασσα, ενώ πάνω στην υπέροχη άμμο, έχουν στηθεί 4 τσιμεντοκολώνες που φωτίζουν – λέει – την αυτοσχέδια σκηνή που στήνεται για το καλοκαιρινό φεστιβάλ. Τέτοιο φεστιβάλ, να το πάρει ο άνεμος. Αν πρόκειται να βεβηλώνει τη φύση και μάλιστα μια φύση που έχει πατηθεί από προγόνους μας που χαρακτηρίζονται για την υψηλή αισθητική τους. Μια φύση που ενέπνευσε μουσικούς να γράψουν υπέροχα “χίπικα” τραγούδια που ακούγονται πλέον σαν κλασικά, ακόμη και σήμερα.


Δεν έβγαλα ούτε τις κάλτσες μου. Ήθελα να φύγω το γρηγορότερο. Τα κουμπωτά μου τα δοκίμασα 3-4 φορές πριν βεβαιωθώ ότι τα σχαράκια είχαν αποτινάξει όλους τους κόκκους της άμμου από μέσα τους. Θα τα χρειαζόμουν στα επόμενα 30 χλμ… Μέτραγα με ανυπομονησία την απόσταση να λιγοστεύει πάνω στις ταμπέλες του δρόμου. Διαισθανόμουν πως η Αγία Γαλήνη ήθελε να μας υποδεχτεί πριν πέσει το σκοτάδι.

Στην ανηφόρα στο Τυμπάκι, ήρθαν στο μυαλό μου οι διηγήσεις του πατέρα μου, που ως αξιωματικός υπηρέτησε κι εκεί, και με τον ήλιο να δύει πίσω απ’ τον λόφο στα αριστερά μου, μπήκαμε στην πολυπόθητη κατηφόρα για… τη Γαλήνη. Δεν ξέρω σε τι οφείλεται η τεράστια συγκίνηση που ένιωσα στη θέα του μικρού όρμου στο Λιβυκό Πέλαγος, που, όπως λένε οι θαλασσινοί, από πλευράς καιρικών συνθηκών είναι σχεδόν πάντα γαλήνιος.

Να ‘ταν η ένταση της ημέρας; Να ‘ταν η προγονική ενέργεια που κουβαλούσε ο τόπος; Να ‘ταν το δειλινό; ή απλά και μόνο η μαγευτική ομορφιά μιας θάλασσας που χύνεται ειρηνικά στην αγκαλιά μιας ζεστής και φιλόξενης στεριάς;
Πριν στεγνώσει το δάκρυ, και ενώ ακόμη φωτογράφιζα τη Φιδούσα με φόντο το πέλαγο, συνειδητοποίησα πως τα αγόρια είχαν στρίψει δεξιά. ΔΕΞΙΑΑΑ; αδύνατον! Ένα καλντερίμι κάθετα κατηφορικό που τελείωνε σε ένα σαν αδιέξοδο στενάκι, έτσι που το πιο σίγουρο ήταν να βρεθεί κανείς μες την κουζίνα του σπιτιού που βρισκόταν στη ρίζα της κατηφόρας, παρά να στρίψει προς οποιαδήποτε άλλη κατεύθυνση.

Δεν το ρίσκαρα. Ξεκούμπωσα παπούτσια, έβαλα τα αθλητικά μου, και πήρα το ποδήλατο στα… φρένα. Ακολούθησα τον πλακόστρωτο δρόμο που πέρναγε μέσα απ’ το χωριό και έβγαζε στην άλλη άκρη του όρμου. Πάνω στη θάλασσα ήταν το κατάλυμμά μας. Εκεί έμαθα πως το εγερτήριο ήταν για 4 η ώρα το επόμενο πρωί, με αναχώρηση 5 για Σφακιά. Γιατίιι;

 

Δείτε επίσης

Jeroboam Kalamata Gravel Challenge: Η μποέμ πλευρά της ποδηλασίας

Η Καλαμάτα γεμίζει Gravel Στην Καλαμάτα, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου, ...

parking ποδηλάτων

Το μεγαλύτερο parking ποδηλάτων στον κόσμο, γιορτάζει ένα χρόνο λειτουργίας

Άνετη και ασφαλής στάθμευσης για 12.500 ποδήλατα Ένας χρόνος κλείνει αυτό το μήνα από την ...

Πιστοποίηση Cycle Friendly Employer: Πιο επίκαιρη από ποτέ!

H ευρωπαϊκή πιστοποίηση Cycle Friendly Employer είναι τώρα περισσότερο αναγκαία από ποτέ για τις ελληνικές επιχειρήσεις!

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!

Pin It on Pinterest