Home | MBIKE BLOGS | Ταΰγετος: Το «αρσενικό» βουνό
Μέλη της ποδηλατικής ομάδας ΟΙ ΑΓΙΟΙ σε ανάβαση στον Ταΰγετο στη διάρκεια του Γύρου Πελοποννήσου που πραγματοποίησαν τον Μάιο 2015

Ταΰγετος: Το «αρσενικό» βουνό

Ταΰγετος. Ο γέρο παππούς, για τον ποιητή μας Νικηφόρο Βρεττάκο. Μια κοσμική πύλη, για τους αρχαίους Έλληνες, απ’ όπου η ουράνια Αρμονία και το άσβεστο Φως κατεβαίνουν και διαχέονται στον κόσμο

Φωτογραφίες: Γιώργος Χριστοφιλόπουλος, Χριστίνα Φλαμπούρη, Αθανασία Καλαβρυζιώτη, Μαριάνα Βερτσέτη, Γρηγόρης Παπακανδεράκης

 

Κάτι από θεατρικό μπουλούκι, απόγονο του περιπλανώμενου διονυσιακού θιάσου, μου θυμίζουν οι ορειβάτες που κινούνται ομαδικά από βουνό σε βουνό, κάθε Κυριακή, γιορτή και σχόλη… Με τα χρωματιστά τους σακίδια, τα λογής-λογής μικροαντικείμενα για κάθε περίσταση, που τα αραδιάζουν στο πλάι κάποιου δρόμου όπου πάντα ξεκινάει ένα ονειρικό μονοπάτι προς την κορφή. Και είναι εκεί, στην αρχή του μονοπατιού που μεταμορφώνονται σε άλλα όντα, ξεμακραίνουν από τους κοινούς θνητούς και αναπτύσσουν αισθήσεις που δεν μας χρειάζονται πια στην καθημερινότητα της πόλης. Ετοιμάζονται για αναβάσεις που συχνά τους οδηγούν πάνω από τα σύννεφα κυριολεκτικά και μεταφορικά.

 

Ο Αθηναϊκός Ορειβατικός Σύλλογος στην πηγή Μαγγανιάρη. Νοέμβριος 2019.

 

Η πρώτη μου επαφή με το ιερό βουνό των Λακεδαιμονίων ήταν το 2015, όταν βρέθηκα με τρεις συμποδηλάτες να γυροφέρνουμε την Πελοπόννησο. Η διαδρομή της συγκεκριμένης μέρας, 21 Μαΐου 2015, είχε ξεκινήσει από την Καλαμάτα με προορισμό τη Σπάρτη, ενώ την επόμενη μέρα, από τη Σπάρτη ο προορισμός για διανυκτέρευση ήταν το χωριό Λογγανίκος. Κινηθήκαμε μόνο σε ασφάλτινα κομμάτια τότε, και με κατάτρωγε η περιέργεια να γνωρίσω το βουνό κι από τα μέσα.

Τεσσεράμισι ολόκληρα χρόνια αργότερα, κατάφερα να πραγματοποιήσω το ταξίδι με τον Αθηναϊκό Ορειβατικό Σύλλογο, και να διανύσω μια διαδρομή 20 χιλιομέτρων μέσα στον Ταΰγετο με την πλούσια και σπάνια χλωρίδα και πανίδα, τη μεγάλη εναλλαγή βιοτόπων, ένα καταφύγιο για πάμπολλα ενδημικά φυτά, καμιά 20αριά είδη θηλαστικών και δεκάδες πουλιών, από φιδαετούς ως και δρυοκολάπτες! Σε όλη μας την πορεία συναντήσαμε σημάδια από την καθημερινή ζωή αυτών των ζώων, ακούσαμε κάποιες από τις φωνές τους, εντυπωσιαστήκαμε από το στεριανό είδος των μικροσκοπικών γαλανόλευκων κοχυλιών που ζει κολλημένο πάνω στους ορεινούς βράχους, μυρίσαμε το άρωμα που τα βότανα αναδύουν στη φθινοπωρινή υγρή ατμόσφαιρα, γευθήκαμε μανιτάρια Lactarius που καθαρίσαμε και ψήσαμε στο φούρνο του καταφυγίου και νιώσαμε στο πετσί και στο κόκκαλό μας την αγριάδα των αθάνατων βράχων που χτυπούν οι άνεμοι κι οι καταιγίδες για αιώνες τώρα.

 

Κατασκηνωτές στην πηγή Μαγγανιάρη, όπου και η αρχή του ορειβατικού μονοπατιού που οδηγεί στην κορφή του Ταΰγετου.

 

Ξεκινώντας από την πηγή του Μαγγανιάρη που βρίσκεται στα 980 μέτρα, πάνω σε ένα μονοπάτι, μαλακό και στρωμένο με πευκοβελόνες ως το καταφύγιο στη θέση Βαρβάρα στα 1.550 μέτρα, διασχίσαμε ένα πανέμορφο ορεινό δάσος. Από το καταφύγιο, που με περισσή φροντίδα και χαμόγελα διαχειρίζεται ο ΕΟΣ Σπάρτης, περνάει και το Ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4. Διανυκτερεύσαμε στη ζεστασιά του μέσα σε μια έντονη ατμόσφαιρα συντροφικότητας και κεφιού ενώ η παιδική ανυπομονησία για την επερχόμενη περιπέτεια πλανιόταν στα λόγια και τις κινήσεις μας.

 

Το καταφύγιο του Ταΰγετου στη θέση Βαρβάρα (1.550μ)

 

Αγαπώ τα καταφύγια έτσι όπως στέκονται αγέρωχα στην ερημιά τους, με καθησυχάζει ο καπνός από την ξυλόσομπα και τη μαντεμένια στόφα όπου σιγοβράζει ο τραχανάς και η φασολάδα. Μένω άγρυπνη, όχι μόνο από τα ροχαλητά, αλλά κι από την αναμονή ενόψει του πρωινού με τη σπιτική μαρμελάδα και το γλυκόπιοτο ζεστό τσάι του βουνού πριν ακόμη χαράξει η μέρα, λίγο πριν πάρουμε το δρόμο για την κορφή μες το βαθύ σκοτάδι που προηγείται της αυγής. Αγαπώ και τις απρόσμενες συναντήσεις στα καταφύγια, είτε με ντόπιους ορειβάτες που έχουν ένα σωρό ιστορίες και περιγραφές διαδρομών να μοιραστούν με τους «ξένους» γύρω από ένα μπουκάλι ντόπιο τσίπουρο, αλλά και τις ακόμη πιο απρόβλεπτες συναντήσεις με υπερορειβάτες που ακούει κανείς να μιλούν γι αυτούς στα νέα από το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση.

Έτσι συνάντησα την Χριστίνα Φλαμπούρη στο καταφύγιο στον Ταΰγετο, την Χριστίνα που σέβομαι για το πάθος της για το βουνό και την επιμονή της να κατακτήσει τις κορφές του κόσμου, και την αγαπώ διπλά, αφού είναι και παιδί της ΑΓΙΑΣ ποδηλατικής οικογένειας, συγκεκριμένα του συντρόχου μας, Αντώνη, με τον οποίο έχω μοιραστεί κάποιες εκατοντάδες χιλιόμετρα τα προηγούμενα χρόνια.

Ο Ταΰγετος της Χριστίνας Φλαμπούρη*

«Το κάθε βουνό είναι μοναδικό για μένα. Με γεμίζει συναισθήματα τόσο κατά την ανάβαση αλλά κυρίως όταν στέκομαι στην κορυφή. Ο Ταΰγετος ήταν από τις πρώτες αναβάσεις μου στα Ελληνικά βουνά και τώρα έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου αφού το έχω συνδυάσει με πολύ όμορφες στιγμές που έχω περάσει με φίλους εκεί. Μου αρέσει να διανυκτερεύω στην ψηλότερη κορφή του, τον Προφήτη Ηλία, ώστε να χαρώ διπλά τόσο το ηλιοβασίλεμα όσο και την μαγευτική πρωινή θέα από κει πάνω όταν ξυπνάω. Ακόμη πιο πολύ με γεμίζει να μοιράζομαι τις εικόνες που συναντώ στα βουνά με ανθρώπους που αγαπώ και ο Ταΰγετος είναι το ιδανικό βουνό για αυτό. Είναι ένα εύκολα προσβάσιμο βουνό, ιδανικό ακόμα και για αρχάριους και η ατμόσφαιρα σε μαγνητίζει τόσο που δυσκολεύεσαι να το αποχωριστείς. Ο δικός μου Ταΰγετος είναι το βουνό της παρέας…»

 

Η Χριστίνα Φλαμπούρη στην κορυφή του Ταΰγετου, Προφήτης Ηλίας (2.407μ)

 

Νύχτα πήραμε το μονοπάτι που ανηφορίζει μέχρι τα Λακκώματα και τις Γούβες μέσα από μια διαδοχή λεκανοειδών βυθισμάτων, και μπαίνει στη θέση Πλάκες, μεγάλο ανηφορικό ζωνάρι, όπου στρώσεις ασβεστόλιθου έχουν διαμορφώσει ένα φυσικό λιθόστρωτο μονοπάτι πάνω στην πλαγιά. Σιωπηλοί και εν αναμονή της χαραυγής, με το φεγγάρι να πηγαίνει προς τη δύση του συνεχίσαμε για τις Πόρτες, το μεγάλο διάσελο της κορυφογραμμής, όπου από αριστερά αρχίζει η τελική ανάβαση προς την κορυφή του Αγιολιά (2.407 μέτρα) με τη μικρή εκκλησία του Προφήτη Ηλία, χωρίς στέγη, εκεί όπου κατά την αρχαιότητα ο Αναξίμανδρος είχε στήσει αστεροσκοπείο και μελετούσε τις κινήσεις των άστρων. Η κορφή αυτή ήταν ο προορισμός της πρώτης ομάδας της ορειβατικής μας παρέας.

 

Εκκλησία Προφήτη Ηλία. Ταΰγετος κορυφή (2.407μ)

 

Όσο ανεβαίνει κανείς, όλο το μεγαλείο του Ταϋγέτου ξεδιπλώνεται σταδιακά ολόγυρα, με το Χαλασμένο Βουνό να ξεχωρίζει στα δυτικά. Σε υψόμετρο 2.204 μέτρα, η κορφή αυτή αποτελούσε τον προορισμό της δεύτερης ομάδας. Είχε πια μπει η μέρα για τα καλά κι ένιωθα απέραντη ευγνωμοσύνη καθώς είχα ανάγκη το φως για τα πατήματά μου πάνω στις πέτρες που άλλαζαν σχήματα και μορφή κατά τόπους. Πέρα μακριά μόνο κορφές, και σύννεφα σαν ατμοί να μαγνητίζονται ολόγυρά τους, και… ουρανός. Λίγα αρπακτικά περιφέρονταν στον αέρα και έκρωζαν χαιρετισμούς αναμεταξύ τους στη δική τους γλώσσα.

 

Αθάνατη Ράχη και Προφήτης Ηλίας

 

Αφού τραβερσάραμε την Αθάνατη Ράχη, γνωστή και ως Ομορφοξάγναντο (!), συνεχίσαμε προς τη Σάπια Ράχη, ένα πραγματικό βάραθρο με απότομη κλίση και σαθρό πέτρωμα. Στην αριστερή της πλευρά προστατευμένο στη ρίζα του βράχου ένα στενούλι χωμάτινο μονοπατάκι με τσουκνίδες κι αγκαθωτά χόρτα που ίσα χωράει ένα παπουτσάκι του δικού μου μεγέθους, δίνει κάμποσες ανάσες για λιγοστά μέτρα.

Απέναντι υψωνόταν ακλόνητο το Χαλασμένο, άφοβο στον καιρό και τον χρόνο που έχουν σημαδέψει το έδαφός του, να αγναντεύει στους αιώνες τον Αγιολιά και να περιμένει τους λιγοστούς ορειβάτες που δεν θα λυπηθούν τα πόδια τους προκειμένου να το κατακτήσουν.

 

Χαλασμένο

 

Ο Αθηναϊκός Ορειβατικός Σύλλογος με δύο ξεχωριστές ομάδες, που κινήθηκαν με απόλυτη συνοχή και συντροφικότητα, πραγματοποίησε την ανάβαση στον Ταΰγετο, κορυφές Προφήτη Ηλία (2.407μ) και Χαλασμένο (2.204μ), την Κυριακή 17 Νοεμβρίου 2019. Αρχηγοί των ομάδων ήταν ο Χρήστος Λαφογιάννης, η Ελισάβετ Αλυγιζάκη και ο Γιώργος Χριστοφιλόπουλος.
Ο χαρακτηρισμός του Ταΰγετου ως «αρσενικό» βουνό ανήκει στον πεζογράφο Στρατή Μυριβήλη, ο οποίος μάλιστα τον συνδυάζει με την 3η Συμφωνία (ή Ηρωική) του Μπετόβεν.

* Η Χριστίνα Φλαμπούρη είναι 31 χρονών και η ορειβασία μπήκε στην ζωή της το 2014. Το βουνό ξεκίνησε για εκείνη σαν μια πρόκληση και η μία κορυφή έφερνε την άλλη ώσπου τελικά το βουνό έγινε τρόπος ζωής. Τα Σαββατοκύριακα θα την βρεις σε κάποιο Ελληνικό βουνό να προπονείται για τον επόμενο στόχο της. Ανάμεσα στις πολλές κατακτήσεις βουνοκορφών, είναι και το Έβερεστ, ως η πρώτη Ελληνίδα που ανέβηκε στα 8.848μ, αλλά και το Λότσε των Ιμαλαΐων (η 4η ψηλότερη κορυφή του κόσμου στα 8.516μ) και είναι η μοναδική ορειβάτης από την Ελλάδα που έχει ανέβει 2 κορυφές πάνω από 8.000μ μέσα σε μόνο 6 μέρες.

Δείτε επίσης

Jeroboam Challenge

Jeroboam Gravel Challenge: Μια γιορτή ποδηλάτου γλυκιά σαν το κρασί

Το Jeroboam είναι ένας διεθνής αγώνας Gravel Ένας διεθνής αγώνας περιπέτειας, με ποδήλατα Gravel, μια ...

Hed The Stealth Vanquish 4 Wheelset

HED The Stealth Vanquish 4: το «handmade in USA» στα καλύτερά του!

Οι κορυφαίοι τροχοί HED The Stealth Vanquish 4! Το καινούργιο δημιούργημα της HED Cycling, οι ...

διάδρομος προπόνησης ποδηλάτου

Magnum Smart: διάδρομος προπόνησης ποδηλάτου από την Ταcx 

Θα αράξω σπίτι… Ο νέος διάδρομος προπόνησης της Tacx Magnum Smart συνδυάζει τη δυνατότητα προπόνησης ...

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!

Pin It on Pinterest