Home | MBIKE BLOGS | MBike Editors | Attica 3 Races & ο φίλος μου ο Σήφης

Attica 3 Races & ο φίλος μου ο Σήφης

Η μόνη λάμψη που δεν είναι εφήμερη και αποκτά διαχρονική αξία είναι αυτή που καταφέρνει κάποιος να χαράξει στην ψυχή του συναθλητή του.

Aπό τον Παναγιώτη Τερπάνδρου Ζαχαρίου

Κοιτώντας την αλήθεια κατάματα, όλοι οι ποδηλάτες, και ειδικά εμείς οι μάστερ, αγωνιζόμαστε επειδή είμαστε μία φούσκα εγωϊσμού που σπρώχνει πετάλια για να φωνάξει «Και ΕΓΩ υπάρχω!» Ναι, κακά τα ψέματα, είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι, αυτός ο εγωϊσμός κινεί τα πάντα στον πλανήτη, επειδή κάθε είδος όχι μόνο θέλει να επιβιώσει, αλλά και να λάμψει έναντι των άλλων… Όμως, στο δικό μας άθλημα, η λάμψη δεν επιτυγχάνεται πάντα στο βάθρο, αλλά εκεί που δεν υπάρχουν θεατές – στην μοναξιά του πόνου. Στην κατηγορία μου, τώρα πια, μετά από τόσα κονταροκτυπήματα, ξέρουμε που λάμπει ο κάθε αθλητής ως μηχανή που κινεί δύο τροχούς… αλλά οι νίκες/λάμψεις είναι τόσο εφήμερες όσο και ο ιδρώτας που στεγνώνει στο μέτωπό μας μετά από κάθε προσπάθεια.

Η μόνη λάμψη που δεν είναι εφήμερη και αποκτά διαχρονική αξία είναι αυτή που καταφέρνει κάποιος να χαράξει στην ψυχή του συναθλητή του. Και αυτό συμβαίνει μόνο όταν κάποια στιγμή επιτυγχάνεται η σχεδόν ακατόρθωτη υπέρβαση του ΕΓΩΙΣΜΟΥ μας. Λοιπόν, φίλοι μου, αυτό που μου έμεινε από την όλη μου εμπειρία στην φετινή διοργάνωση ήταν το φως που χαράχθηκε στην δική μου ψυχή από έναν έως τότε «αντίπαλο», όταν κυριολεκτικά «κλάταρα» στο τελευταίο ανηφορικό σκάσιμο πριν το τερματισμό στο Σούνιο.

Κουρασμένος από την ένταση της προηγούμενης ημέρας, δεν είχα καμμία τύχη να κρατήσω το προβάδισμα της πρώτης θέσης – και μάλιστα, τώρα πια θα έμενα και εκτός βάθρου (αλοίμονό μου…) καθώς πλησίαζε η ατμομηχανή που απαντά στο όνομα Δαλέζιος. Εύκολα θα κάλυπτε το ένα λεπτό που χρειαζόταν να με εκτοπίσει από το βάθρο, και καλά θα έκανε, εφόσον είχε σταθεί άτυχος στον προηγούμενο αγώνα με της πτώσεις που είχαν σκάσει μπροστά του πριν το σπριντ.

Αλλά αντί να συνεχίσει, ο Σήφης Δαλέζιος κοντοστάθηκε δίπλα μου και είπε: «Τι έγινε Παναγιώτη; Μπούκωσες, καημένε;»

«Δεν έχει άλλο, βρε Σήφη» ήταν το μόνο που κατάφερα να πω.

Για να μην πολυλογώ, ο άνθρωπος κυριολεκτικά με έσυρε έως τον τερματισμό όπου με παρότρυνε να σπριντάρω κιόλας, μπας και κερδίσω κάποια δευτερόλεπτα για να μην χάσω την θέση μου. Λίγη ώρα αργότερα, για κάποια δευτερόλεπτα, το βάθρο φιλοξένησε τους Ορφανίδη, Ζαχαρίου και Μπούτσια, πλαισιωμένους με δύο μανο-μάνουλα ένθεν κι ένθεν, τρομάρα μας…

Αυτό που θα αιωρείται πάνω από την φωτογραφία μας, όμως, θα είναι για πάντα η ανιδιοτελής λάμψη του Σήφη. Και πως αλλιώς;  Πάντα έτρεχε και τρέχει ως ποιητής.

Υ.Γ. Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι δεν θέλω να τον «πατήσω» στον επόμενο αγώνα Ατομικής Χρονομέτρησης, βεβαίως βεβαίως!

Δείτε επίσης

Velo-city 2019: Ποδήλατο στους αθλητικούς χώρους

Βλέπεις μπάλα; Πήγαινε με ποδήλατο! Είναι κοινό μυστικό ότι μεγάλος αριθμός φιλάθλων, τρώει απρόσεχτα, καπνίζει, ...

Velo-city 2019

Velo-city 2019: H 1η ημέρα

Παρακολουθούμε το Velo-city 2019 και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας Το μεγαλύτερο συνέδριο για το ...

Velo-City 2019: Ώρα για διασκέδαση!

Μέρος ΙΙΙ – Παράλληλες Δράσεις και Κοινωνικά Events Ένα τόσο μεγάλο συνέδριο σαν το Velo-City ...

Αφήστε μια απάντηση

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!

Pin It on Pinterest