Home | MBIKE BLOGS | Συντάκτης του μήνα | Δρόμοι Κερασιού, Έδεσσα από τον Ιωακείμ Γεωργίου

Δρόμοι Κερασιού, Έδεσσα από τον Ιωακείμ Γεωργίου

Για όλα υπάρχει η πρώτη φορά…

Μάκαρε ετοιμάσου! 10 Μαΐου πάμε Έδεσσα! 40χλμ. Δρόμοι Κερασιού!
-Τι λέτε ρε παιδιά; 40χλμ; Είστε σίγουροι;

Βέβαια… ο Κώστας Φ. είχε ήδη δοκιμάσει στη Σφενδάμη. Και την αμέσως επόμενη εβδομάδα μαζί με τον Θέωνα Χ. δοκιμάσανε και τα 80χλμ. στον Κίσσαβο! Θηρία! Τα καταφέρανε μια χαρά! Τους ζήλεψα πολύ, αλλά πού να ακολουθήσω εγώ..; Ήταν πολλά τα χιλιόμετρα… Παρέα που ανεβαίνουμε το πολύ να φτάσουμε τα 22 με 24, άντε τα 28χλμ. Τα 40χλμ. μου φαίνονται πολλά και πέραν των δυνατοτήτων και των αντοχών μου… Τουλάχιστον έτσι πίστευα μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Μέρα πάρα μέρα ξεκίνησα να κάνω «προπονήσεις» ( Εμ, πώς αλλιώς;) με ανώτερη απόσταση τα 33χλμ! Οριακά..!

«Τα υπόλοιπα πώς θα βγούνε;» αναρωτιόμουν…

Διάβασα την ανάλυση της διαδρομής προσπαθώντας να τη φανταστώ. Είδα φωτογραφίες από τους προηγούμενους αγώνες μαζί με ένα βίντεο. Ωραία πράγματα.

Μια μέρα πριν τον αγώνα, πάω το ποδήλατο στον Πάρη για έναν τελευταίο μίνι έλεγχο να δούμε ότι όλα είναι εντάξει. Δυο-τρία «τζελάκια» και μερικά tips από τον Πάρη που ξέρει, και είμαι έτοιμος. Η μεγάλη  μέρα ήρθε! Από νωρίς το πρωί φορτώσαμε τα ποδήλατα και σε 1 ώρα και 15 λεπτά φτάσαμε από τη Θεσσαλονίκη στην Έδεσσα! Μουντός ο καιρός. Συννεφιασμένος. Ψιλόβροχο.
Αφού τσεκάραμε τη συμμετοχή μας αρχίσαμε να ετοιμαζόμαστε. Ψέματα δεν θα πω… ψάρωσα λίγο βλέποντας κάτι «τούμπανους» με carbon να προ- θερμαίνονται… πάρα ταύτα ένιωθα μια ευχάριστη
αναστάτωση… «Άντε να ξεκινήσουμε!»

Ο στόχος μου ήταν ένας: Ο τερματισμός!
Είμαι το νούμερο 42!

Δεν πρόλαβα να σκεφτώ και πολλά καθώς μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκα να ποδηλατώ με άλλους 110 ανθρώπους. Μετά τα πρώτα 3-4χλμ και τις πρώτες δυνατές ανηφοριές, τα πράγματα ξεκαθάρισαν πολύ γρήγορα. Το μεγαλύτερο κομμάτι ξέφυγε μπροστά, και ένα μικρότερο μείναμε πιο πίσω.
Ποδηλατώντας στο ρυθμό μου και στις ανάσες μου ένιωθα καλά, και όσο περνούσε η ώρα ένιωθα όλο και καλύτερα ανεβάζοντας την αυτοπεποίθηση μου.
Στο πρώτο κομμάτι της διαδρομής ο καιρός ιδανικός και η φύση φοβερή. Τα τεχνικά μονοπάτια εξαιρετικά κάτω από τα πυκνά δέντρα. Το απολαμβάνω! Αγχώνομαι λίγο γιατί γλιστράει το έδαφος, αλλά τα πάω καλά! Νιώθω δυνατός. Κάποια στιγμή, από τον ενθουσιασμό μου πάω να κάνω και μια «τσαχπινιά» αλλά η βούτα είναι μεγαλοπρεπέστατη! Δεν μασάω όμως. Συνεχίζω το πετάλι!
Περνάει η ώρα και αντιλαμβάνομαι ότι ποδηλατώ αρκετά και τα χιλιόμετρα αρχίζουν να φαίνονται πολλά… ποδηλατώ αλλά ακόμη δεν φτάνω στο σημείο χωρισμού (τα 25χλμ από τα 40χλμ). «Τι γίνεται ρε παιδιά;» πολύ ανηφόρα..! Έτσι μου φάνηκε!

Και το σκηνικό πλέον έχει αλλάξει! Έχουμε βγει από την πυκνή βλάστηση και έχουμε μπει σε ανοιχτούς χωματόδρομους. Η συννεφιά έφυγε και ο ήλιος αρχίζει να βαράει!
Λάσπη! Πολύ λάσπη! Λάσπη μέχρι το γόνατο! Μόνο λάσπη! Οι ρόδες με δυσκολία γυρνάνε! Το ποδήλατο ζυγίζει 80 κιλά! Σε ορισμένα σημεία κάνεις πετάλι αλλά δεν προχωράς! Τα πόδια βαραίνουν…
Το ποδήλατο στο χέρι! Λάσπη… Απίστευτα πολύ λάσπη! Τρελαίνομαι! Το απολαμβάνω! Δεν σταματώ!
Ελάχιστα λεπτά για νερό και «τζελάκι», και μετά πάλι πετάλι. Λάσπη! Ούτε στην κατηφόρα δεν τσου-
λάει! Έστω και για λίγο… σαν ανακούφιση! Τίποτα! Με τις μπάντες!
Ανηφόρα και λάσπη! Βλέπω μια γούρνα με νερό. Βουτάω το ποδήλατο μπας και ξεβρωμίσει λίγο, αλλά φιάσκο… Ξανά στη λάσπη! Μέχρι το λαιμό!

Τελικά, μετά από μια μικρή αριστερή στροφούλα φτάνω στον τελευταίο ανεφοδιασμό. Αναθαρρώ! «Θα τα καταφέρω», σκέφτομαι. Μια μικρή στάση για ένα ποτηράκι ισοτονικό. Τρεις αθλητές τα έχουν ήδη παρατήσει. Άλλος από κουράγιο, άλλος από τεχνικό πρόβλημα.

– Έχει πολύ ανηφόρα ακόμη; ρωτάω.
– Όχι μωρέ. Δυο-τρεις ανηφορίτσες ακόμη και μετά μόνο κατηφόρα! Σχεδόν τελείωσες!
– Πσσσσσς… τέλεια! παίρνω βαθιά ανάσα και συνεχίζω! Χαίρομαι που βλέπω ότι αφήνω πίσω μου άτομα.

Οι δυο-τρεις «ανηφορίτσες» που με είπε ο κος «Ανεφοδιασμός» ήταν τουλάχιστον 5 με 6 ακόμη χιλιόμετρα ΜΟΝΟ ανηφόρα! ΜΟΝΟ λάσπη! Κι άλλο λάσπη! Το ποδήλατο στο χέρι! Η ζέστη βαράει πλέον! «Δυο-τρεις ανηφορίτσες λέει… Πλάκα με κάνει;» Τα νεύρα τσίτα! Το κουράγιο μου τελείωνε…
Το νερό είχε ήδη τελειώσει! Και εκεί που φτάνω στα όρια των δυνάμεών μου από την ανηφόρα και τη λάσπη νιώθω ότι η κάθοδος είχε αρχίσει για τα καλά! Αναστεναγμός. Ανακούφιση. Αναθαρρώ και πάλι!

Μέχρι που ανεβάζω ταχύτητα για να τσουλήσω γρηγορότερα! 1,2,3,4…7 ποτάμια! Τα περνάω με φόρα! Επίτηδες, για να βραχώ! Στο ένα προς το τέλος, βουτάω σχεδόν ολόκληρος μαζί με το ποδήλατο! Δροσίζομαι από τον ήλιο που με είχε κάψει στα τελευταία τις διαδρομής. Φοβερή αίσθηση!
Επιτέλους, φτάνω στην πόλη και χαιρετάω τους ανθρώπους που με δείχνουν τον δρόμο! Τι ικανοποίηση!

Τα κατάφερα! Το χαμόγελό μου τα λέει όλα! Μικρή στροφή δεξιά και ξαναμπαίνω στο πλακόστρωτο απ’ όπου ξεκινήσαμε! Χαμογελώ από ικανοποίηση! Σφίγγω την γροθιά μου! Στο βάθος διακρίνω τη Βασούλα που με περιμένει! Αφήνω το ποδήλατο να φτάσει τσουλώντας ως εκεί! Πετάλι τέλος! Μια αγκαλιά, ένα γλυκό φιλί! Ένα δυνατό «high five» με τους ποδηλατοκολλητούς μου… μόνο χαμόγελα… Τα κατάφερα! Τα κατάφερα!

Η εμπειρία του αγώνα έγινε με ένα Vitus Sentier 290

Δείτε επίσης

Χρονομετρώντας το τοπίο


Ανάβαση στον Υμηττό

Διαδρομή στη νότια Κρήτη με ποδήλατο

Τελικά η ανεργία και η τρέλα, μας οδηγεί στα βουνά και στα φαράγγια! Από τον ...

Έμφραγμα μυοκαρδίου

…μα καλά είναι δυνατόν, εσύ που ποδηλατείς σε αγώνες, προσέχεις τη διατροφή σου, δεν καπνίζεις, δεν.., δεν.., δεν…

Αφήστε μια απάντηση

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!

Pin It on Pinterest