Attica Race 2014

Φίλιππος Καχραμάνος

Τώρα που πέρασαν αρκετές ώρες από τον αγώνα και αφού οι περισσότερο έμπειροι έγραψαν τα δικά τους σχόλια, ας καταθέσω και εγώ την ταπεινή μου άποψη των πραγμάτων.

Για μένα ένας τερματισμός σε ποδηλατικό αγώνα, δεν θα πω ότι ήταν όνειρο ζωής, αλλά πραγματικά ήταν ένας στόχος που θα ένοιωθα πολύ όμορφα αν τον πραγματοποιούσα. Όταν ξεκίναγα πριν λίγα χρόνια την όποια μικρή ενασχόληση μου με την ποδηλασία δεν φανταζόμουνα ποτέ ότι θα βρεθώ κάποια στιγμή στη γραμμή αφετηρίας ενός ποδηλατικού αγώνα, ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους που πραγματικά οι περισσότεροι έχουν μακρά πορεία στην ποδηλασία.

Μετά την ατυχία στο Orbea Attica πριν 2 χρόνια, που για να λέμε και την αλήθεια, δεν ήμουνα καθόλου έτοιμος τότε ούτε για απλή βόλτα μέχρι το Σούνιο, μου είχε μείνει έντονα μέσα μου η επιθυμία να καταφέρω σε κάποιο από τα επόμενα να τερματίσω και εγώ στο Ναό.

Φέτος τα πράγματα έμοιαζαν πιο κοντά σε μια επιτυχημένη, σύμφωνα πάντα με τις δικές μου δυνατότητες και εφικτούς στόχους, συμμετοχή.

Ξεκίνησα λοιπόν μόνος, αφού όμως ο πάντα υπομονετικός και υποστηρικτικός φίλος Βασίλης, με είχε συνοδεύσει μέχρι την αφετηρία.

Είχα βάλει στόχο για όσο διάστημα κινούμασταν μέσα στην πόλη να μείνω έστω και στο τέλος του group, για να έχω την ασφάλεια και την κάλυψη των συνοδευτικών μοτοσικλετών και αυτοκινήτων. Με κάποια δυσκολία η αλήθεια είναι, το κατάφερα, αλλά φτάνοντας περίπου στο 10km είχα αρχίσει να νοιώθω ότι για τα δεδομένα μου, έχω καταναλώσει αρκετή ενέργεια. Τα επόμενα χιλιόμετρα άρχισαν μοναχικά, με πιο ήπιους ρυθμούς, και προσπαθούσα να ακολουθήσω τις συμβουλές των παλιών που πάντα σέβομαι και ακούω, σχετικά με το πώς τρώμε και πίνουμε.

Ο δρόμος μου φαινόταν αρκετά οικείος παρόλο που έχω κάνει μόνο έναν Προαστιακό με τα παιδιά μέχρι την Ανάβυσσο. Το Time με τους Ζonda πραγματικά κυλούσε απροβλημάτιστα και ο επόμενος στόχος ήταν η Αγία Μαρίνα όπου θα περίμενε η οικογένεια!

Κάπου κοντά στα λιμανάκια η μοναξιά τελείωσε αφού συνάντησα την Ιωάννα με το Cervelo της, και παρέα φτάσαμε μέχρι λίγο πριν την Καταφυγή. Ανέβηκα ήσυχα με 75 περίπου στροφές και πάντα με τη συνοδεία πίσω μου, του συνοδευτικού του Γατσούλη που δεν μας άφησε στιγμή μόνους μας και ευχαριστώ ιδιαίτερα το παιδί για την υπομονή του και την ηρεμία του. Στη διαδρομή τρομάξαμε πραγματικά μέχρι να δούμε ότι είναι σχετικά καλά, όταν βρήκαμε δεξιά τον Tooli (Γιώργος Νείλας) και το Ζάχα (Ευριπίδης Ζαχαριάδης) σταματήσαμε αλλά τα παιδιά μας είπαν, «Φύγετε για να τερματίσετε, έχουμε ειδοποιήσει να μας μαζέψουν».

Μετά την Καταφυγή και με ανεβασμένη ψυχολογία από τις φωνές και του φίλου Γιάννη που ερχόταν από το αντίθετο, πάτησα λίγο ακόμα όσο μπορούσα, πέρασα ένα δύο συναγωνιζόμενους αφού αλλάξαμε 1-2 κουβέντες τόνωσης του καλού, μπορώ να πω, ηθικού μας και αφού είχα ακούσει τις φωνούλες των παιδιών σε 2-3 ακόμα σημεία που σταμάταγαν για φωτογραφίες.

Το κοντεράκι μου έδειχνε 61 – 62 km απόσταση από την Ακρόπολη, αλλά στο τέλος πάτησα το κουμπί σε άλλη επιλογή και άφησα το δρόμο να με πάει μόνος του. Ενθουσιασμός και χαμόγελο σαν παιδί όταν συνάντησα πια την πινακίδα 500m.  Τερματισμός με γέλια, χειροκροτήματα και φωνές από τα παιδιά, τα ξαδέρφια μου και την μαμά μας!!, που χωρίς την τόσο πλούσια συναισθηματική της υποστήριξη ποτέ δεν θα συμμετείχα στα 52 μου σε ποδηλατικό αγώνα.

Όμορφα συναισθήματα και κουβεντούλες με αρκετούς φίλους αθλητές και αθλήτριες που είχαν τερματίσει προ πολλού. Παρόλο που θα φανεί τυπικό και τετριμμένο, επειδή ζω περισσότερο με το συναίσθημα, θα ευχαριστήσω για αυτά που ένοιωσα πρώτα-πρώτα το γυναικάκι μου, τα παιδάκια μου και όλη την οικογένεια, το φιλαράκο μου Βασίλη για τα χιλιόμετρα και τις όμορφες κουβέντες που μοιραζόμαστε (έλα τώρα θα πηγαίνουμε περισσότερο βουναλάκι που το αγαπάς πολύ), όλους τους αθλητές και αθλήτριες (και ξέρουν εκείνες και εκείνοι σε ποιους αναφέρομαι) που με έχουν συμβουλεύσει με την μεγάλη πείρα τους, τον Τάκη!! (Τάκης Ξουρής), τον Λέβα (Γιώργος Λεβαντής), τον Atla (Σπύρος Ματιάτος) και όλα τα παιδιά του cyclist για ότι έχουν κάνει για μένα, τον παλιό αθλητή και προπονητή Γιάννη Παπανικολάου για ότι προσπάθησε να με μάθει, τον φίλο Γιάννη για το τελικό support και φυσικά την ΠΕΠΑ και όλη την ομάδα Γατσούλη για τη διοργάνωση.

Να είσαστε όλοι εδώ καλά, δυνατοί, υγιείς και με κατανόηση για τους άλλους.

Γράφτηκε μερικές ώρες μετά τον τερματισμό – Κυριακή 13 Απριλίου 2014

Δείτε επίσης

Χρονομετρώντας το τοπίο


Ανάβαση στον Υμηττό

Διαδρομή στη νότια Κρήτη με ποδήλατο

Τελικά η ανεργία και η τρέλα, μας οδηγεί στα βουνά και στα φαράγγια! Από τον ...

Δρόμοι Κερασιού, Έδεσσα από τον Ιωακείμ Γεωργίου

Για όλα υπάρχει η πρώτη φορά...

Αφήστε μια απάντηση

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!

Pin It on Pinterest