Home | MBIKE BLOGS | Συντάκτης του μήνα | Διαδρομή στη νότια Κρήτη με ποδήλατο

Διαδρομή στη νότια Κρήτη με ποδήλατο

Τελικά η ανεργία και η τρέλα, μας οδηγεί στα βουνά και στα φαράγγια!

Από τον Δημήτρη Μαραζάκη

Το πορτοφόλι άδειο, η κοιλιά γουργουρίζει νωρίτερα από το κανονικό, οι υποχρεώσεις τρέχουν και αυξάνονται με γεωμετρική ακολουθία και τα νευρά τείνουν προς διάλυση. Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, αυτό που σώζει από την τρέλα, (εφόσον πρώτα βέβαια, έχουμε κάνει τα πάντα για την εύρεση εργασίας), είναι να βγούμε στην φύση, στα βουνά και στα λαγκάδια και γενικότερα όπου μας βγάλει, εκτός από το να μένουμε κλεισμένοι μέσα σε τέσσερις τοίχους.
Μια τέτοια μέρα βίωσα πριν λίγους μήνες και το αποτέλεσμα ήταν, κυριολεκτικά, να πάρω τα βουνά και τα φαράγγια. Ο στόχος ήταν να συνδυαστεί η βόλτα στο βουνό με μια βουτιά στην θάλασσα…

Έτσι και έγινε…

Η διαδρομή ξεκινούσε από το μοναστήρι της Οδηγήτριας, στη νότια Κρήτη, και θα κατέληγε στην παραλία στο Αγιοφάραγγο, με ένα μικρό πέρασμα από τον κόλπο στους Καλούς Λιμένες.
Η αναχώρηση πρωινή κι η επιστροφή με τη δύση του ήλιου. Το μόνο πρόβλημα σε όλη την ιστορία είναι ότι δεν έπαιζε παρέα, λόγω της στιγμιαίας απόφασης και έτσι συμβιβάστηκα γρήγορα με το γεγονός της μοναξιάς. Το ποδήλατο φορτώθηκε στο αυτοκίνητο και κάπως έτσι ξεκίνησε η βόλτα…
Το Αγιοφάραγγο πήρε την ονομασία του από τους διάφορους ασκητές που έζησαν εκεί, τουλάχιστον από τον 11ο αιώνα και μετά, γι’ αυτό το λόγο συναντάμε εντός του και τον ιερό ναό της Αγίας Κυριακής που βρίσκεται μέσα σε ένα σπήλαιο, όπως και την μεγάλη εκκλησία του Αγίου Αντωνίου.
Η διαδρομή απίθανη, η μέρα ηλιόλουστη, ο αέρας λίγος και όλα έδειχναν ευνοϊκά. Τα υψομετρικά της διαδρομής σε λογικά πλαίσια και δεν ξεπερνούν τα 700-800 μέτρα. Ο δρόμος σε γενικές γραμμές βατός, με εξαίρεση τα τελευταία 2 χιλιόμετρα πριν το φαράγγι, στα οποία η τελευταία νεροποντή έχει δημιουργήσει μεγάλα νεροφαγώματα.
Μετά από κανένα 2ωρο περίπου, φάνηκε στο βάθος η παραλία με τα καταγάλανα νερά της και ήρθε η ώρα για την πολυπόθητη βουτιά. Στην παραλία υπήρχαν τουλάχιστον 50-60 λουόμενοι, στην πλειοψηφία τους τουρίστες, οι οποίοι είχαν την ίδια ιδέα με την δική μου.
Το τρίωρο πέρασε χαλαρά και μετά την απαραίτητη ξεκούραση, ήρθε η ώρα του γυρισμού με το χαμόγελο να είναι ζωγραφισμένο στο πρόσωπο μου. Η επιστροφή στην αφετηρία είχε λίγη κούραση παραπάνω, μετά από μια αρκετά γεμάτη με πετάλι μέρα, όπως είχε επίσης και ένα σκασμένο λάστιχο, ευτυχώς για μένα, μόλις ένα μέτρο μακριά από το αυτοκίνητο!
Φορτώνοντας το ποδήλατο στη σχάρα, ένοιωθα μια εντελώς γλυκιά κούραση να έχει καταβάλει το σώμα μου και μια γλυκιά αποφόρτιση να με διαπερνάει, λειτουργώντας σαν αόρατη ασπίδα, διώχνοντας, προσωρινά μακριά μου, τα άγχη και το σφίξιμο που είχα το πρωί…
Υ.Γ.: Tα καθημερινά προβλήματα θα μας κυνηγάνε πάντα, χωρίς κάπου να υπάρχει ένα τέλος. Το θέμα είναι να μπορούμε με διάφορους τρόπους να καταπολεμήσουμε την μάστιγα της κατάθλιψης, που ολοένα και μεγαλώνει, οδηγώντας αρκετές φορές σε δρόμους χωρίς επιστροφή. Και κάπου εκεί ξεκινάει το κάθε λογής μονοπάτι… 

Δείτε επίσης

Δρόμοι Κερασιού, Έδεσσα από τον Ιωακείμ Γεωργίου

Για όλα υπάρχει η πρώτη φορά...

Έμφραγμα μυοκαρδίου

…μα καλά είναι δυνατόν, εσύ που ποδηλατείς σε αγώνες, προσέχεις τη διατροφή σου, δεν καπνίζεις, δεν.., δεν.., δεν…

Από τον Χελμό στη Ζήρεια

Ανάμεσα σε δύο χιονοδρομικά: Μια ιδέα που έγινε πράξη

Αφήστε μια απάντηση

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!

Pin It on Pinterest