Home | Αρχική | Ο Κυριάκος Αθανασιάδης μας μιλά για ποδήλατο!

Ο Κυριάκος Αθανασιάδης μας μιλά για ποδήλατο!

Μια συνέντευξη με τον Κυριάκο Αθανασιάδη.

Συγγραφέας, επιμελητής εκδόσεων και συνιδιοκτήτης του διαδικτυακού ραδιοφωνικού σταθμού Amagi, ο Κυριάκος Αθανασιάδης εκφράζει μια πολιτική άποψη έντονη αλλά καθόλου κομματικοποιημένη, που χαρακτηρίζεται κυρίως από την κοινή λογική. Όταν λοιπόν τον είδαμε να χρησιμοποιεί ένα όμορφο, κλασικό, ποδήλατο πόλης, αμέσως μας «κούμπωσε». Ένας λογικός άνθρωπος, κάνει μια λογική επιλογή: Χρησιμοποιεί ποδήλατο!

 

Φωτογραφίες: Λευθέρης Πλακίδας

 

MBike: Κρυφοκοιτάζοντας — από επαγγελματική διαστροφή — τις φωτό από τη σελίδα του Αρσέν, είχαμε παρατηρήσει αρκετές φορές ένα κόκκινο Specialized ανάμεσα στην… επίπλωση του σπιτιού. Να υποθέσω πως το ποδήλατο ήταν στη ζωή σας;
Κυριάκος Αθανασιάδης: Υπό μία έμμεση έννοια, ναι. Το κόκκινο είναι της γυναίκας μου, που το χρησιμοποιεί για μετακινήσεις μέσα στην πόλη και, κυρίως, για να πηγαίνει στο γυμναστήριο. Δεν είχαμε πού αλλού να το βάλουμε, αλλά τελικά μάς άρεσε στο σαλόνι: με κάποιον τρόπο έδενε με τα έπιπλα, και έχω την εντύπωση ότι κουμπώνει και πολύ καλά με τα βιβλία. Όμως, τώρα που βρέθηκα κι εγώ με ποδήλατο, διαμορφώσαμε έναν κοινόχρηστο χώρο στην πολυκατοικία, που ήταν ανεκμετάλλευτος, και τα παρκάρουμε και τα δύο εκεί. Είναι ασφαλή, δεν εμποδίζουν κανέναν, και σταμάτησε και το κάπως εκνευριστικό πάνω-κάτω με το ασανσέρ. Να πω μάλιστα εδώ πως ακριβώς αυτό, το βάλε-βγάλε στο ασανσέρ, λειτουργούσε καμιά φορά αποτρεπτικά: το βαριόμασταν. Και βάζω κι εμένα μέσα, γιατί το είχα δανειστεί μερικές φορές, κι ας μου έπεφτε κάπως μικρό και κυρίως κοντό: βόλεψε μια χαρά όποτε έπρεπε να πάω κάπου γρήγορα και, αν θέλετε, αποτελεσματικά. Για να μην πω για το δωρεάν.

 

L1040916

 

MBike: Πείτε μας για το καινούργιο σας ποδήλατο. Πώς το επιλέξατε;
Κ.Α.: Λοιπόν, ήθελα από καιρό ένα δικό μου ποδήλατο. Και δεν ξέρω ακριβώς γιατί, αλλά μου είχε καρφωθεί στο μυαλό ότι θα μου ταίριαζε ένα παλιό, κυρίως (αλλά όχι μόνο) επειδή κάπου μέσα μου υποθέτω ότι ήξερα πως δεν θα το χρησιμοποιούσα για να «τρέχω». Δεν είμαι ποδηλάτης, ούτε φαντάζομαι τον εαυτό μου να γίνεται ποτέ, ακόμη και αν το χρησιμοποιώ καθημερινά. Θα είμαι πάντα ένας ερασιτέχνης αναβάτης — έτσι πιστεύω, δηλαδή. Είπα λοιπόν στον φίλο που έχει ένα μαγαζί με ποδήλατα εδώ στη γειτονιά (πολύ καλό παιδί, πολύ καλό μαγαζί, με καινούρια μοντέλα, καλό, γρήγορο και άμεσο σέρβις), να με έχει στον νου του αν κάποιος ήθελε να πουλήσει το παλιό του ποδήλατο — υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι, πράγμα που δεν ήξερα μέχρι πρότινος. Έτσι και έγινε: μου έδειξε αρκετά, μου άρεσαν… όλα, αλλά καταλήξαμε σ’ αυτό γιατί ήταν το πιο παλιό, το πιο βαρύ (είναι ασήκωτο!) και το πιο εστετίστικο απ’ όλα όσα είδα. Σαν παρηκμασμένη λιμουζίνα, σαν Κάντιλακ. Ή μάλλον, όπως κατάλαβα εκ των υστέρων, σαν Πλίμουθ. Εξ ου και το βάφτισα Κριστίν. Άλλωστε, έχει κι αυτό το τεράστιο φανάρι μπροστά, που καμιά φορά ανάβει από μόνο του, χωρίς το δυναμό, ενώ και τα πετάλια του αρχίζουν να στριφογυρίζουν χωρίς να τα πατάς, και… Τέλος πάντων, ας το αφήσουμε αυτό, ίσως και να υπερβάλλω λιγάκι. Αλλά ίσως και όχι.

 

MBike: Πόσο ευχάριστο είναι να κάνεις ποδήλατο με ένα κλασικό μοντέλο;
Κ.Α.: Δεν το έχω πολύ καιρό, και έτσι έχω βγει μόνο στην παραλία μαζί του — μαζί της. Οπότε, ναι: δεν είναι απλώς ευχάριστο, είναι εμπειρία. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κρατάς γερά το τιμόνι (γιατί έχει μια τάση να ξεφεύγει δεξιά και αριστερά, ανάλογα με τα κέφια της), κατά τα άλλα πηγαίνει μόνο του, κοιτώντας με σηκωμένο το φρύδι τα άλλα ποδήλατα, αυτά τα ελαφριά τα πυραυλοκίνητα, όταν μάς προσπερνάνε. Είναι γερό σαν άλογο, τριζάτο (υπό την έννοια ότι τρίζει — πράγμα ευχάριστο, είναι σαν να σου μιλάει, σαν να συμμετέχει σε όλο αυτό και να το λέει), όχι πολύ υπάκουο αλλά με ύφος και χαρακτήρα. Ήταν μία έξυπνη αγορά, άξιζε τον κόπο και τον καιρό που πέρασα με το να το σκέφτομαι και να επιλέγω ανάμεσα σε διάφορα. Η Κριστίν είναι αυτό που ήθελα. Απλώς, δεν την έχω βγάλει ακόμη στον δρόμο. Εκεί μάλλον θα θέλει περισσότερη προσοχή. Ή και πολύ περισσότερη. Δεν είμαι καλά εξοικειωμένος, όχι μόνο μαζί της, αλλά με την ποδηλασία εν γένει. Και ξέρω καλά τους Έλληνες οδηγούς. Όταν αισθανθώ έτοιμος, θα το κάνω. Ξέρω πως οι φίλοι που μας διαβάζουν γελάνε, αλλά έτσι είναι. Είμαι μάλλον απαιτητικός από τους οδηγούς (ανεξαρτήτως οχήματος) και δεν κρύβω πως φοβάμαι κιόλας.

 

L1040925

 

MBike: Το ποδήλατο είναι πιο απλή —η πιο λογική— λύση σε μερικά από τα πιο σύνθετα προβλήματα του πλανήτη: κυκλοφοριακό, μόλυνση, θόρυβος, υγεία, ασφάλεια στους δρόμους, ελεύθερος χώρος, οικονομία, για να πούμε μόνο μερικά. Αφού είναι λοιπόν τόσο προφανώς λογική επιλογή η χρήση του, γιατί δεν είναι κομμάτι της ζωής μας;
Κ.Α.: Δεν είμαι καθόλου ειδικός για να απαντήσω. Ισχύουν όλα αυτά που λέτε κατά εκατό τοις εκατό, είναι παραπάνω από προφανή, αλλά γενικά είμαστε ανορθολογικός λαός, οπότε δεν είναι κάτι που πρέπει να μας εκπλήσσει. Εγώ, ας πούμε, ποτέ δεν θα συνηθίσω την εικόνα των μεγάλων αυτοκινήτων στο κέντρο της πόλης (όπου και μένω). Δεν είναι μόνο που ενοχλούν όλο το σύμπαν, είναι που ταλαιπωρούνται οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες τους, βασανίζονται. Παρά ταύτα, δεν θα το αφήσουν στο σπίτι, θα κατέβουν μαζί με το τζιπ στο κέντρο για δουλειά, για ψώνια, για οτιδήποτε. Ή απλώς για την πατροπαράδοτη χαρά της ταλαιπωρίας. Εν πάση περιπτώσει, μια χώρα που εθίστηκε γρήγορα, μέσα σε πολύ λίγα χρόνια, καναδυό δεκαετίες όλες κι όλες, στην κουλτούρα τού ΙΧ —και εννοώ στην αγοραία μορφή του, το καθαυτό αυτοκίνητο μια χαρά είναι— δεν μπορεί να απεξαρτηθεί εύκολα από αυτήν, πόσο δε μάλλον να στραφεί σε λογικές λύσεις, μία από τις οποίες είναι το ποδήλατο — και μία ακόμη το να πηγαίνουν με ένα αυτοκίνητο περισσότεροι από ένας άνθρωποι στη δουλειά τους· παλιότερα είχε γίνει και κάτι σαν καμπάνια γι’ αυτό, που φυσικά απέτυχε — το πρωί όλα τα αυτοκίνητα έχουν έναν μόνο μέσα, αν δει κανείς και συνοδηγό θα ’ναι από λάθος, ή θα πηγαίνουν να γεννήσουν. Οπότε, θα μείνουμε με τα αυτοκίνητα μέχρι το τέλος. Ένα πιθανό Grexit, θα έλεγε κανείς, θα πυροδοτούσε καθολική επανάσταση ακριβώς γιατί δεν θα υπήρχε βενζίνη για να πουληθεί, και χρήματα για να τη βρεις στη μαύρη αγορά. Τα ατομικά δικαιώματα, οι ελευθερίες, δεν μας απασχολούν εξίσου. — Από κει και πέρα, έχω την εντύπωση πως εδώ το ποδήλατο είναι συνδεδεμένο με την εικόνα του ταχυδρόμου, ή με του ταχυδρόμου στο χωριό, δεν υπάρχει κάποιου είδους «σύναψη» με το ποδήλατο σαν μέσο μετακίνησης σε αστικό περιβάλλον. Είναι περιθωριακό για την τεράστια πλειονότητα του πληθυσμού, και σίγουρα δεν είναι status symbol (ένα καλούτσικο μηχανάκι είναι), ακόμη και αν είναι ακριβό ή και εκκεντρικό. Λέω περιθωριακό για να μην πω γραφικό, που είναι πιο κακιά λέξη.

 

MBike: Είναι κοινώς αποδεκτό —κυρίως από τη μεγάλη εμπειρία πόλεων όπως η Κοπεγχάγη και το Άμστερνταμ —πως το ποδήλατο στις πόλεις χωρίς υποδομές που να παρέχουν ασφάλεια και στον πιο αδύναμο χρήστη, δεν γίνεται να αναπτυχθεί. Γιατί, πιστεύετε, δήμαρχοι που χαρακτηρίζονται από κοινή λογική —όπως ο Μπουτάρης στη Θεσσαλονίκη ή ο Καμίνης στην Αθήνα— δεν προχωρούν στη δημιουργία τέτοιων υποδομών;
Κ.Α.: Ναι, δεν το είχα σκεφτεί αυτό. Πράγματι, εάν υπήρχαν ασφαλείς ποδηλατόδρομοι, σιγά-σιγά θα γέμιζαν κιόλας από ποδηλάτες. Νομίζω όμως πως δεν υπάρχει κάποιο αντίστοιχο κοινωνικό αίτημα, δεν το ζητούν οι πολίτες, οι δημότες, οι ψηφοφόροι. Οπότε δεν μπορεί να μπει σε μια προτεραιότητα. Άλλωστε, και ο ένας και ο άλλος ουσιαστικά ξεκίνησαν τη δημαρχία τους σε περιβάλλον Κρίσης, και με πρωταρχικό στόχο να περιορίσουν τα έξοδα των δήμων τους. Και από κει και πέρα ουσιαστικά κάνουν διαχείριση, με τα θετικά και με τα αρνητικά της. Μάλλον δεν θα δούμε τέτοιες υποδομές για πολλά-πολλά χρόνια ακόμη. Το θέμα εδώ είναι απλώς να μην καταστραφούν οι (όποιες) υπάρχουσες. Από την άλλη, και οι δύο πόλεις, και η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, δεν έχουν —αν δεν κάνω πολύ μεγάλο λάθος— σπουδαίες δυνατότητες για να εξασφαλίσουν καλύτερες συνθήκες για πολλούς ποδηλάτες: οι δρόμοι είναι στενοί, στους μεγάλους δύσκολα μπορείς να κλέψεις ένα-ενάμισι μέτρο από τα αυτοκίνητα (πού θα παροχετευτεί η πλεονάζουσα κυκλοφορία; στα στενά;…), γενικώς ο αστικός ιστός, σχεδιασμένος παλιά (και, ορισμένως, άναρχα κατά το μεγαλύτερό του μέρος), ήτοι για ένα μικρό μόνο ποσοστό της υφιστάμενης κίνησης, δύσκολα θα επέτρεπε κάτι ρηξικέλευθο. Η ποδηλασία στην Ελλάδα θα αναπτυχθεί στην περιφέρεια.

 

MBike: Η Θεσσαλονίκη, η πόλη όπου ζείτε, λόγω αποστάσεων αποτελεί ιδανικό περιβάλλον για τη χρήση ποδηλάτου. Ποιοι κατά τη γνώμη σας είναι οι παράγοντες που θα βοηθούσαν στην ανάπτυξη της χρήσης του ποδηλάτου στη Θεσσαλονίκη;
Κ.Α.: Η επιμονή από όσους ασχολούνται επαγγελματικά με το ποδήλατο, από οποιαδήποτε θέση. Δεν νομίζω πως υπάρχει άλλος τρόπος. Ουσιαστικά ο μόνος ποδηλατόδρομος που υπάρχει εδώ είναι αυτός στην παραλία — και ειδικά στη Νέα, καθώς στην Παλιά Παραλία συνήθως τον καταπατούν οι πεζοί. Κάποια άλλα κομμάτια που υπάρχουν (στο κέντρο, πάντα — εκτός κέντρου δεν έχει κάτι) είναι για τα μάτια — ή μάλλον, ούτε για τα μάτια, αφού δεν φαίνεται να τα βλέπει κανείς… Οπότε: υπομονή από τους ποδηλάτες, να στέκονται στο ύψος τους και να μην παρασύρονται από το γενικό μπάχαλο, και επιμονή από τους καταστηματάρχες, τους εισαγωγείς, τους αθλητές, τους εκδότες και από όλους όσους αγαπούν το ποδήλατο και ζουν με και από αυτό. Δεν θα γίνει ποτέ η Θεσσαλονίκη ούτε Άμστερνταμ ούτε Χονγκ-Κονγκ. Αλλά η ποδηλασία νομοτελειακά θα αναπτυχθεί. Αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια δεν είναι μόδα, δεν είναι κάτι παροδικό. Το ποδήλατο ήρθε για να μείνει. Και, όταν παγιωθεί η θέση του, θα αναπτυχθεί και κοινωνικό αίτημα για αναβάθμιση των συγκοινωνιών γενικώς, αναβάθμιση που σαφώς θα το περιλαμβάνει.

 

MBike.: Πόσο συχνά χρησιμοποιείτε το ποδήλατο και για τι αποστάσεις; Τι θα σας έκανε να το χρησιμοποιείτε περισσότερο;
Κ.Α.: Για μικρές αποστάσεις (10-15 χιλιομέτρων), κυρίως για άσκηση δηλαδή — ή, αν θέλετε, για αναψυχή, μιας και οι διαδρομές αυτές είναι όπως είπαμε μικρές, δεν φτάνουν για προπόνηση. Μου αρέσει όμως αυτό, ειδικά όταν μπαίνει στο καθημερινό μου πρόγραμμα. Ακόμη δεν έχει μπει (ενώ έχει ενταχθεί κανονικά στη ζωή μου το τρέξιμο), αλλά θα συμβεί κάποια στιγμή. Και μου αρέσει που μετέχω έστω και ακροθιγώς σ’ αυτή την πολύ ήσυχη δίτροχη «επανάσταση». Μου αρέσει πολύ. Μου αρέσει που βλέπω και όλα αυτά τα μαγαζιά που ανοίγουν, η ανησυχία των νεαρών παιδιών που τα έχουν, οι ιδέες τους (ένας που ξέρω σχεδίασε ρούχα σε ποδηλατικό στιλ αλλά καθημερινά, κάζουαλ, και τα έδωσε σε μία βιοτεχνία να του τα ράψουν, με πολύ καλή επιλογή υλικών — είναι εξαιρετικά κομμάτια, κάποια στιγμή, αν δεν συνεχίσει η κατάσταση που διαμορφώθηκε πέρυσι τέτοιο καιρό, πιστεύω ότι θα πάει καλά), μου αρέσουν και οι διάφοροι τύποι ποδηλατών που συναντώ στις εξόδους μου (ξαναλέω: στην παραλία). Μερικοί δεν είναι αυτό που λέμε συμπαθείς, καθώς βγαίνουν από τον ποδηλατόδρομο χωρίς λόγο —βασικά, δεν μπορεί να υπάρξει λόγος να βγεις από τον ποδηλατόδρομο— ή μιλάνε με δυο χέρια στο Viber ενώ τρέχουν κλπ. κλπ. (έχουμε και συχνά ατυχήματα έτσι: στα μισά φταίνε οι ποδηλάτες, στα μισά οι πεζοί, και τελικώς δεν φταίει κανείς, υπό μία έννοια… αλλά κάποια σκυλάκια έχουν σπάσει πόδια και κάποιοι ποδηλάτες σύρθηκαν στο τσιμέντο γιατί πολλοί δεν καταλαβαίνουν τι είναι αυτή η θαυμάσια σημασμένη λωρίδα, ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΝΑ ’ΝΑΙ ΑΡΑΓΕ), αλλά οι περισσότεροι τύποι που συναντώ είναι σούπερ, ένας κι ένας. Μερικοί μάλιστα είναι και τρομερά χαρακτηριστικοί. Όπως, ας πούμε, το παλικάρι που τρέχει με ένα πολύ μοντέρνο ποδήλατο κάθε βράδυ και ακούει χάουζ με… μεγάφωνο που έχει εγκαταστημένο στο τιμόνι (πολύ δυνατά, την ακούμε όλοι), ένας βλοσυρός παπάς που μαζεύει τα φουστάνια του και πηγαίνει σπίτι με τον χαρτοφύλακα στη σχάρα τρέχοντας ασκεπής και κάπως πιο ασυγκράτητα από το πρέπον, μια κυρία που γυρίζει από τη δουλειά της καλά ντυμένη και βαμμένη, με ένα μοβ-φούξια ποδήλατο σαν μεγέθυνση παιδικού και που χτυπάει το κουδούνι της ανά δέκα μέτρα καλού-κακού, οι γνωστοί τύποι που είναι με πλήρη ποδηλατική εξάρτυση αλά Deadpool και σε τρομάζουν με τους τετρακέφαλους τους και τα λοιπά, μια οικογένεια (μπαμπάς-μαμά-κόρη-γιος) που έχουν όλοι το ίδιο μοντέλο ποδηλάτου, τα ίδια κράνη και το ίδιο νεοϋορκέζικο —και καθόλου «δήθεν»— ύφος, και δύο φίλοι που είναι κωφάλαλοι και μιλούν μεταξύ τους στη νοηματική ενώ κάνουν δίπλα-δίπλα ποδήλατο — πράγμα που σημαίνει ότι μπορείς να μιλάς στη νοηματική με το ένα χέρι! Αυτό δεν το ήξερα, και το έμαθα κάνοντας ποδήλατο. Γενικά είναι ωραία. Και θα γίνει ακόμη καλύτερα.

— Σας ευχαριστώ πάρα-πάρα πολύ για τη συζήτηση! 🙂

 

 

Δείτε επίσης

Γύρος της Γαλλίας 2020

Γύρος της Γαλλίας 2020: ανακοινώθηκε η διαδρομή

Από τη Νίκαια μέχρι το Παρίσι! Ανακοινώθηκε επίσημα η διαδρομή του Γύρου της Γαλλίας για ...

Fumpa τρόμπα τσέπης

Fumpa Pumps: Μια τρόμπα “τσέπης” με μπαταρία λιθίου

Η νέα εταιρεία αλλάζει τον τρόπο που σκεφτόμαστε τις τρόμπες Η Fumpa δικαιολογεί απολύτως τον ...

Eddy Merckx νοσοκομείο

O Eddy Merckx στο νοσοκομείο ύστερα από πτώση με το ποδήλατο

Στο νοσοκομείο βρίσκεται από την Κυριακή ο Eddy Merckx Ο Bέλγος θρύλος της ποδηλασίας, μεταφέρθηκε ...

Αφήστε μια απάντηση

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!

Pin It on Pinterest