Megalopolis Gravel Classic: Το πρώτο μου Μεγάλο χωμάτινο ταξίδι

Ένα καταδρομικό ποδηλατικό 48ωρο στην Αρκαδία, γεμάτο προκλήσεις και δράση, ανοιξιάτικα χρώματα και ευωδιές, τοπικές γεύσεις και διεθνείς συναντήσεις με πρωταθλητές της ποδηλασίας, κατάφερε να διαπεράσει τη σφιχτή ύφανση του καλύμματος της ατζέντας μου των δυο τελευταίων ετών.

Μια πρόσκληση αγαπημένων – έμπειρων και στην ποδηλασία – φίλων από τον Αθηναϊκό ορειβατικό μας οδήγησε στην Μεγαλόπολη, εκεί που από πέρυσι έχει στηθεί από τον Βασίλη Αναστόπουλο και το Μbike, σε συνεργασία με τον Δήμο Μεγαλόπολης, μια ποδηλατική γιορτή που συμπαρασύρει στον ενθουσιασμό της τόσο τους κατοίκους της πόλης και των γύρω περιοχών, όσο και συμμετέχοντες ποδηλάτες – αθλητές και ερασιτέχνες – από ολόκληρη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Σωστά το μαντέψατε, πρόκειται για το Gravel Classic της Μεγαλόπολης, που είναι περήφανο μέλος της οικογένειας The Greek Gravel Experience και προσφέρει 3 διαδρομές των 25, 50 και 100 χιλιομέτρων.

Στη διάρκεια της παραμονής μας, ποδηλατήσαμε τις 2 διαδρομές των 25 και 50χλμ, και, δε μπορώ να πω με βεβαιότητα αν οι εντυπώσεις μου επιτάθηκαν από το γεγονός ότι έχω στερηθεί τις ποδηλατικές εκδρομές τον τελευταίο καιρό, ή αν όντως ισχύουν σε υπερθετικό βαθμό τα όσα ζήσαμε εντός και εκτός ωρών ποδηλασίας.

 

Όλοι και όλα συγχρονισμένα στην τελειότητα

Μέσα στην καταπράσινη κοιλάδα του Αλφειού, τα μικροσύμπαντα των τοπικών κοινωνιών, από τους βασιλείς του βάλτου σε χορωδιακά κροξίματα και κάθε είδους ερπετά που σύρθηκαν με απίστευτη αγωνιστική δεξιότητα ανάμεσα στις ρόδες μας, ως τους ακούραστους φύλακες των κοπαδιών, όλοι και όλα συγχρονισμένα στην τελειότητα. Οι κάτοικοι της περιοχής μαζί με τους διοργανωτές άφησαν στην άκρη τις ζωές τους για 3 ολόκληρες μέρες, για να κάνουν το ακατόρθωτο δυνατόν: να ζήσουμε εμείς ανενόχλητοι τον μύθο μας, χωρίς έγνοιες, χωρίς απρόοπτα. Μας υιοθέτησαν για 3 μέρες και ενθάρρυναν τη χαρά μας, χειροκρότησαν στη συγκίνησή μας, μας πότισαν και μας τάισαν τα καλούδια του τόπου τους (αυτός ο ξυνός τραχανάς και οι χυλοπίτες δεν περιγράφονται!), ποδηλάτησαν μικροί και μεγάλοι μαζί μας ένα γύρω την πόλη τους, κλειδώσαν τα αμάξια τους στις πίσω αυλές, μαζέψαν τα Μεγαλοτσοπανοσκυλάκια τους, κάθησαν με τις ώρες στα κοντρόλ για να βεβαιωθούν ότι αντέχουμε, κι όλα αυτά με χαμόγελα και σθεναρές φωνές!

 

 

Ο Αλφειός, ο Ελισσώνας και… η Βρωμόσελα!

Το καθαυτό ποδηλατικό ταξίδι ξεκίνησε από τη κεντρική πλατεία της πόλης, μπροστά από το σύγχρονο, αν και νεοκλασικού ύφους, κτίριο του Δημαρχείου, όπου, πάνω από 200 ποδηλάτες βρεθήκαμε σχεδόν σφιχταγκαλιασμένοι κάτω από την αψίδα της εκκίνησης. Παράλληλα με τη ροή του ποταμού Ελισσώνα, παραπόταμου του Αλφειού, κινηθήκαμε προς τη Θωκνία, όπου βρίσκεται ένα από τα τρία λιγνιτικά κοιτάσματα της λεκάνης της Μεγαλόπολης. Η περιοχή ανέκτησε το αρχαίο της όνομα μετά το 1916, αφού για πολλά χρόνια ονομαζόταν «Βρωμόσελα». Όπως καταλαβαίνετε, το πέρασμα εκατοντάδων αγωνιστικών και ταξιδιάρικων σελών από εκεί, λειτουργεί εξαγνιστικά πάνω στην παλιά ονοματοδοσία της. Το βιομηχανικό τοπίο των εγκαταστάσεων της ΔΕΗ, με τους ταινιοδρόμους μεταφοράς λιγνίτη που μοιάζουν με στεγασμένες ράγες για τραινάκι τρελής κούρσας σε λούνα παρκ, εκτυλίσσεται σε ένα δαιδαλώδες δίκτυο που άλλοτε ίπταται στον αέρα κι άλλοτε προσεδαφίζεται παράλληλα με μονοπάτια καλά κρυμμένα σε μια πλούσια παραποτάμια βλάστηση. Το τοπίο γεννά μοναδικές συναισθηματικές και αισθητικές αντιθέσεις και ταιριάσματα.

 

 

Από τα ίχνη της Αρχαίας Τραπεζούντας στη θέα της μεσαιωνικής Καρύταινας

Αφήνοντας στα δεξιά μας την Αρχαία Τραπεζούντα, τα ερείπια της οποίας εντοπίζονται στην αριστερή όχθη του ποταμού Αλφειού και στους ανατολικούς πρόποδες του Λυκαίου όρους, ανηφορίσαμε προς το χωριό Κυπαρισσία. Από εκεί ξεκίνησε μια δυνατή ανηφορίτσα περίπου 6 χλμ προς τον πανέμορφο Κουρουνιό ανάμεσα σε δυο υψώματα, τον όγκο της Ψηλής Παναγιάς και τον λόφο του Προφήτη Ηλία, τμήμα της Κόζιας. Ξεπεζέψαμε και σταθήκαμε για μια ανάσα στην κορφή της ανηφόρας στην άκρη του χωριού, στο μνημείο ντόπιων πεσόντων για την πατρίδα, με μια ανατριχίλα στη ραχοκοκκαλιά, όταν επιβράδυνε η γλώσσα στην ανάγνωση της λέξης «πε-σό-ντων»… Πλημμύρα ανάμικτων συναισθημάτων.

Η κατάβαση πάνω στην πανέμορφη επαρχιακή οδό Μεγαλόπολης – Ανδρίτσαινας ήταν μαγευτική. Πόσο απολάμβανα που δεν είχα στο ποδήλατο άλλη ταχύτητα να βάλω και αφέθηκα να κατεβαίνω χαλαρά, θαμπωμένη από τη θέα του κάστρου της Καρύταινας που υψώνεται με απερίγραπτη μεγαλειότητα πάνω από το καταπράσινο φαράγγι που διαρρέει ο Αλφειός. Λίγα λεπτά ήταν αρκετά, για να περάσουν μπροστά μου αέρινες ιστορικές μορφές, όπως η βαρονέσα Ντε Μπρυγιέρ, η πριγκηπέσσα Ιζαμπώ, ηρωικές μάνες με τα παιδιά τους που αναζήτησαν καταφύγιο στο κάστρο τον καιρό της Τουρκοκρατίας, ακόμη κι η μορφή του Καζαντζάκη που παρομοίωσε την Καρύταινα με το Τολέδο της Ισπανίας. Έταξα στον εαυτό μου να ξανάρθω και να τη γνωρίζω από κοντά!

 

Καθοδόν προς τον υγροβιότοπο της λίμνης Τραπεζούντας

Στη Μαυριά, λίγο πριν πιάσουμε ξανά πεδιάδα για να ποδηλατήσουμε γύρω από τη λίμνη Τραπεζούντα, συναντηθήκαμε με μια δυνατή παρέα φίλων που συμμετείχαν όλοι μαζί στον αγώνα και σταθήκαμε στο εκκλησάκι για μερικές φωτογραφίες.

Η Μελισσάνθη με εντυπωσίασε με την υπέροχη κοτσίδα της και τον δυναμισμό της να τρέξει αυτόν τον αγώνα με ένα ταξιδιάρικο ποδήλατο με λεπτές ρόδες, συνοδεία υπέροχης μουσικής που έβγαινε από ένα καλαίσθητο μικροσκοπικό ηχειάκι που κρεμόταν πιστά από το τιμόνι της.

Η λίμνη Τραπεζούντα που έχει σχηματιστεί από την εξόρυξη του λιγνίτη, απλώνεται σαν όαση για πολλά είδη μεταναστευτικών πουλιών που βρίσκουν ιδανικό τόπο ξεκούρασης στο ταξίδι τους. Ανάμεσά τους, αρπακτικά αλλά και υδρόβια πουλιά, όπως ο νυχτοκόρακας, και ακόμα καρδερίνες, μικρογαλιάντρες και κοκκινολαίμηδες. Οι όχθες της είναι γυμνές και μαύρες από τον λιγνίτη, αλλά μερικά μόνο μέτρα πιο πέρα τα μονοπάτια συντροφεύουν λογής λογής φυτά, όπως κουμαριές, καμπανούλες, αγριοτριανταφυλλιές, βατομουριές, ακόμη και ορχιδέες.

Κάμποσες φορές διασταυρωθήκαμε με τον Αλφειό πριν τον αποχαιρετήσουμε οριστικά για τα τελευταία 15 περίπου χλμ πριν την κατάβαση για τερματισμό στη Μεγαλόπολη. Είναι αλήθεια πως αυτά τα 15 – τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, τόσο όμορφα, τόσο γεμάτα ΒΟΥΝΟ – χιλιόμετρα με δοκίμασαν, με κατέβασαν από τη σέλα σε απότομες ανηφόρες με δύσκολο τερέν κάτω από τον καυτό ήλιο, με ώθησαν να τρέξω κουβαλώντας το ποδήλατο σε απαιτητικές κατηφόρες και με έφεραν πολλές φορές μπροστά στην ερώτηση – τη θετική απάντηση της οποίας τόσο αβίαστα σε όλη μου τη ζωή ξεστομίζω – «αγαπάς το βουνό;». Και, τελικά, ναι! Αλλά ένα Μεγάλο ΝΑΙ. Αγαπώ το βουνό και αγαπώ και το ποδήλατο στο βουνό, γιατί όπως μου είπε σοφά και λακωνικά ένας φίλος ποδηλάτης «το βουνό τα έχει όλα».
Τολμήστε να το γευθείτε!

 

 

Το The Greek Gravel Experience περιλαμβάνει 3 διοργανώσεις, το Megalopolis Gravel Classic, το Amarantos Gravel Experience και το Gravel of Marathon, έναν αγώνα που έχει ενταχθεί στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Gravel (Gravelking UCI Gravel World Series 2026) και θα λάβει εκκίνηση στις 15 Νοεμβρίου 2026 στην ιστορική πόλη του Μαραθώνα, τόπο στενά συνδεδεμένο με αγώνες μεγάλων αποστάσεων.

Το The Greek Gravel Experience, που στοχεύει στην ανάπτυξη του ποδηλατικού τουρισμού στην Ελλάδα, διοργανώνεται από τον οργανισμό «Πόλεις για Ποδήλατο» με τη συνεργασία στην παραγωγή της ομάδας του ΜΒike, της μεγαλύτερης πλατφόρμας επικοινωνίας για το ποδήλατο στην Ελλάδα και διοργανωτή του Athens Bike Festival από το 2010.