Από το Καλλιμάρμαρο μέχρι το άγαλμα του Λεωνίδα, με ουράνιο τόξο, ούριο άνεμο, ένα… χαμένο πελοτόν και ανθρώπους που μετράνε πια 35 Σπαρτακιάδες. Ήμασταν κι εμείς εκεί — με τη μηχανή και τη φωτογραφική — σε όλη τη διαδρομή.
Kείμενο – Φωτογραφίες: Πέτρος Γκότσης
Ξημερώνοντας στο Καλλιμάρμαρο
Σάββατο ξημερώματα. Ο ουρανός πάνω από την Αθήνα είχε μια ελαφριά συννεφιά, η πρόγνωση όμως επέμενε πως θα άνοιγε και η μέρα θα ήταν γενικά αίθρια. Λίγο πριν βγει ο ήλιος, το Παναθηναϊκό Στάδιο είχε αρχίσει να γεμίζει ποδήλατα, αθλητές, συνοδούς και ανθρώπους της διοργάνωσης.
Η 37η Σπαρτακιάδα ήταν έτοιμη να ξεκινήσει.
Πριν από την εκκίνηση, τα καθιερωμένα. Υπογραφές, παραλαβή αριθμών και chips χρονομέτρησης και — φυσικά — οι απαραίτητες φωτογραφίες με φόντο το Καλλιμάρμαρο. Γιατί αν δεν υπάρχει φωτογραφία, δεν έγινε…
Στις 07:40 ακριβώς δόθηκε η εκκίνηση. Κατεβήκαμε την Αρδηττού, στρίψαμε δεξιά, περάσαμε μπροστά από την Πύλη του Αδριανού και πήραμε τον δρόμο για την Ομόνοια και από εκεί τη Λεωφόρο Αθηνών.
Το πελοτόν κινήθηκε συντεταγμένα στη δεξιά λωρίδα, με την Τροχαία να κλείνει τις διασταυρώσεις μπροστά από τους ποδηλάτες και τους μοτο-κριτές να συνοδεύουν τον αγώνα. Η έξοδος από την Αθήνα έγινε ομαλά και τα χιλιόμετρα μέχρι την Ελευσίνα κύλησαν γρήγορα.
Κοντά στη Μάνδρα έκαναν την εμφάνισή τους οι πρώτες — και ευτυχώς οι τελευταίες — ψιχάλες. Και τότε, σχεδόν σαν να ήταν σκηνοθετημένο, ένα τεράστιο ουράνιο τόξο απλώθηκε στον ουρανό.
Καλύτερο οιωνό δεν θα μπορούσαμε να ζητήσουμε!
Εθνική, ούριος άνεμος και Ισθμός
Στην Εθνική Οδό οι οδηγίες της Τροχαίας ήταν αυστηρές. Κανένα αυτοκίνητο συνοδείας πίσω από τη «σκούπα του Γατσούλη», οι ποδηλάτες στη ΛΕΑ και τα αυτοκίνητα της Τροχαίας στη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας. Για αυτά τα λίγα χιλιόμετρα μέχρι τον Ισθμό, κάποιοι οδηγοί μπορεί να άργησαν λίγο να φτάσουν εκεί που πήγαιναν… αλλά γκρινιάρηδες θα υπάρχουν πάντα.
Ο αέρας ήταν σύμμαχος. Έσπρωχνε ακριβώς όσο χρειαζόταν, ο ρυθμός ήταν στρωτός χωρίς υπερβολές και λίγο πριν τις 10:45 φτάσαμε στον Ισθμό για την καθιερωμένη στάση των περίπου 30 λεπτών. Ανεφοδιασμός, λίγη ξεκούραση και τα πάντα χρήσιμα σάντουιτς και νερά της ΠΕΠΑ.
Το πελοτόν που… δεν πέρασε ποτέ
Με την επανεκκίνηση ήρθε και η δική μας μικρή περιπέτεια. Μια μικρή αλλαγή στη διαδρομή δεν είχε φτάσει εγκαίρως στα αυτιά μας, κι έτσι στήσαμε τη φωτογραφική στο πρώτο ανηφοράκι μετά την Κόρινθο, περιμένοντας να περάσουν οι ποδηλάτες. Περιμέναμε. Και περιμέναμε…
Ποδηλάτες, όμως, δεν περνούσαν!
Ευτυχώς, λίγο αργότερα πέρασε από εκεί ο Γρηγόρης Διονυσόπουλος, μέλος του Δ.Σ. της ΠΕΠΑ, και μας ενημέρωσε ότι περιμέναμε μάταια.
Η «μικρή αλλαγή», πάντως, αποδείχθηκε μάλλον προς όφελος του αγώνα. Έδωσε στους λιγότερο γρήγορους λίγο περισσότερο χρόνο να μείνουν κοντά στα μεγάλα γκρουπ και να μη βρεθούν από νωρίς μόνοι τους στη διαδρομή.
Πίσω, λοιπόν, στον αγώνα.
Η πρώτη απόπειρα για ξεκόλλημα έγινε πριν από το Χιλιομόδι. Δεν κράτησε πολύ, καθώς σύντομα σχηματίστηκε ξανά ένα μεγάλο γκρουπ που συνέχισε μαζί προς το Άργος. Λίγο μετά τον Άγιο Βασίλειο κάναμε την πρώτη μεγάλη στάση για να φωτογραφίσουμε τους περισσότερους ποδηλάτες. Η διαφορά ανάμεσα στους πρώτους και τους τελευταίους ήταν τότε περίπου 23 λεπτά.
Κυνηγητό μέχρι τον Κολοσούρτη
Από εκεί και πέρα, το πρόγραμμα για εμάς είχε ένα μόνο σημείο. Κυνηγητό!
Κατεβαίνοντας προς τους Μύλους, έπρεπε να προλάβουμε τους πρώτους στον Κολοσούρτη. Περνώντας από το Άργος, δεν μπορούσαμε να μη σημειώσουμε για ακόμη μία φορά ένα από τα πιο δύσκολα σημεία της διαδρομής. Πολλά αυτοκίνητα, Σάββατο σε ώρα εμπορικής αιχμής και ένας σχετικά στενός δρόμος — ένας συνδυασμός που απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή από όλους.
Λίγο μετά τους Μύλους, η καθιερωμένη στάση για μπανάνες και νερό από τον Κασσιμάτη. Και αμέσως μετά… σφαίρα για τον Κολοσούρτη.
Η πρώτη φουρκέτα, χαμηλά στην ανάβαση, είναι από τα αγαπημένα μου σημεία για φωτογράφηση. Αυτή τη φορά, όμως, τα γκρουπ είχαν ήδη αρχίσει να σπάνε σε μικρότερα και οι διαφορές να μεγαλώνουν.
Μπροστά είχαν μείνει ο Νίκος Καμπούρης, ο Γιώργος Παπαδεογεώργης, ο Βασίλης Μπελέρης από την Άλφα Καλλιθέας, ο Ανέστης Κουρμπέτης του Κρόνου Νίκαιας και ο Κύπριος Κωνσταντίνος Αντωνίου του ΑΠΟΕΛ.
Στον Αχλαδόκαμπο, η ενδιάμεση ατομική χρονομέτρηση — που ξεκίνησε πέρυσι — αποδεικνύεται μια πολύ ωραία προσθήκη στη διοργάνωση. Στους άνδρες τον καλύτερο χρόνο σημείωσε ο Αλέξανδρος Παπαγεωργίου της Άλφα Καλλιθέας και στις γυναίκες η Βασιλική Βούτζαλη των Τιτάνων.
Τρίπολη, Σπάρτη και… ένας τερματισμός για δύο
Μετά από περίπου μισή ώρα, καβαλήσαμε ξανά τη μηχανή και φύγαμε για Τρίπολη, με στόχο να προλάβουμε τους πρώτους.
Κατεβαίνοντας τον Αχλαδόκαμπο, άρχισα να καταλαβαίνω ότι δεν είχα ντυθεί αρκετά ζεστά. Το κρύο είχε αρχίσει να γίνεται για τα καλά αισθητό… και η μηχανή δεν βοηθάει ιδιαίτερα σε αυτό.
Όταν φτάσαμε στην Τρίπολη, οι πρώτοι είχαν ήδη περάσει από το σημείο τροφοδοσίας. Ναι, υπήρχαν και εκεί μπανάνες. Δυστυχώς, ελάχιστοι σταμάτησαν.
Στην παλιά εθνική οδό Τρίπολης–Σπάρτης ο αέρας έμεινε πιστός σύμμαχος, σπρώχνοντας κι εμάς και τους ποδηλάτες όλο και πιο γρήγορα προς τη Σπάρτη και το άγαλμα του Λεωνίδα.
Μπροστά είχαν πια μείνει δύο. Ο Νίκος Καμπούρης και ο Κωνσταντίνος Αντωνίου. Οι δυο τους συνεργάστηκαν υποδειγματικά μέχρι το τέλος και στις 15:41, έπειτα από 8 ώρες και 1 λεπτό, έφτασαν μαζί στο άγαλμα του Λεωνίδα.
Στον τερματισμό, η ΠΕΠΑ είχε ετοιμάσει φέτος, μαζί με τα μετάλλια, και αναμνηστικά μπλουζάκια για όλους όσοι ολοκλήρωσαν τη διαδρομή.
Ξεχωριστή αναφορά αξίζουν, για ακόμη μία χρονιά, οι «Θυγατέρες της Πηνελόπης». Οι κυρίες του τοπικού σωματείου είναι εκεί κάθε χρόνο, με τα υπέροχα σπιτικά τους κέικ σε… όλες τις πιθανές εκδοχές, νερό και τοπική πορτοκαλάδα. Μια μικρή αλλά πολύ σημαντική παράδοση, που κάνει τον τερματισμό ακόμη πιο όμορφο.
Μια ιστορία για τον καθένα
Και μετά ξεκινά το άλλο κομμάτι της Σπαρτακιάδας. Αυτό που, προσωπικά, αγαπώ περισσότερο.
Η αναμονή στον τερματισμό. Η φωτογράφηση κάθε ποδηλάτη που φτάνει στο άγαλμα του Λεωνίδα.
Γιατί πίσω από κάθε τερματισμό υπάρχει και μια διαφορετική ιστορία.
Κάποιος το είχε βάλει στόχο από την αρχή της χρονιάς. Κάποιος άλλος βλέπει τη Σπαρτακιάδα σαν μια μεγάλη — και πολύ ωραία — «προπόνηση». Κάποιοι έχουν τους δικούς τους να τους περιμένουν. Παιδιά, συντρόφους, φίλους, ακόμη και εγγονάκια που περιμένουν τον παππού να τερματίσει. Και, φυσικά, υπάρχουν και ιστορίες που δεν χωράνε εύκολα σε ένα άρθρο…
Κάθε χρόνο, πάντως, την παράσταση την κλέβουν οι άνθρωποι που κουβαλούν την ιστορία της Σπαρτακιάδας στις πλάτες τους. Ο Σταύρος Καλκάνης, ο Σταύρος Βαλμάς και ο Γεράσιμος Μαλούτας συμπλήρωσαν φέτος 35 συμμετοχές.
Τριάντα πέντε φορές Αθήνα–Σπάρτη.
Και μόνο ο αριθμός αρκεί για να καταλάβει κανείς τι σημαίνει αυτή η διοργάνωση για κάποιους ανθρώπους.
Φέτος όλοι τερμάτισαν αρκετά πριν κλείσει η «πόρτα» του χρόνου. Ακόμη και ο τελευταίος, που χρειάστηκε να βγάλει τα τελευταία χιλιόμετρα με σκασμένο λάστιχο. Δεν εγκατέλειψε. Πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να σταματήσει λίγα μόλις χιλιόμετρα πριν σταθεί μπροστά στο άγαλμα του Λεωνίδα;
Στο δια ταύτα…
Ίσως εκεί να βρίσκεται και η ουσία της Σπαρτακιάδας.
Δεν είναι μόνο τα 247 χιλιόμετρα, οι χρόνοι, οι μέσες ταχύτητες και οι θέσεις. Είναι η επιμονή, η παρέα, η προσπάθεια, οι άνθρωποι δίπλα στον δρόμο και όλες αυτές οι μικρές ιστορίες που συναντάς σε μια ολόκληρη μέρα πάνω στη σέλα.
Πολλά συγχαρητήρια σε όλους και όλες που πήραν εκκίνηση και έφτασαν στη Σπάρτη. Στους κριτές, που κάνουν μια τεράστια και πολλές φορές «αόρατη» δουλειά σε όλη τη διαδρομή. Σε όσους στηρίζουν την ΠΕΠΑ και τη Σπαρτακιάδα. Και, φυσικά, στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΠΕΠΑ, που για ακόμη μία χρονιά κατάφερε να στήσει και να ολοκληρώσει έναν αγώνα 247 χιλιομέτρων — με όλα όσα αυτό συνεπάγεται…
