Home | MBIKE BLOGS | Brevet 300 χλμ. Αργοναυπλίας «Στα ίχνη του Περσέα» 

Brevet 300 χλμ. Αργοναυπλίας «Στα ίχνη του Περσέα» 

Πολύ πριν τα χαράματα του Σαββάτου 19 Ιανουαρίου, βγήκαμε με τα ποδήλατα να κυνηγήσουμε… έναν μύθο, γιο της Δανάης και του Δία, τον Περσέα.

Φωτο: Ντάνυ Δεμερτζίδης και διοργανωτές.

Ο εγγονός του Αργίτη βασιλιά Ακρίσιου, δεν γεννήθηκε στην Αργολίδα, αλλά μέσα σε όλα του τα ταξίδια και τις καταδιώξεις που υπέστη, δεν ξέχασε ποτέ τον τόπο του και σ’ αυτόν επέστρεψε με την αγαπημένη του Ανδρομέδα, πριν αποδημήσουν από τη Γη και γίνουν αστερισμοί μες τον ουράνιο θόλο. 

Από βραδύς, εκεί που ετοίμαζα το όχημά μου για το επαυριανό ταξίδι, δάκρυσα στη σκέψη πως θα ποδηλατούσα πλάι στη χαράδρα του καταπράσινου Κυνόρτιου όρους, εκεί που, 25 αιώνες πριν, κάποιοι άφταστης μαεστρίας καλλιτέχνες σχεδίασαν και υλοποίησαν ένα από τα πιο αξιόλογα θέατρα του κόσμου, αυτό της Αρχαίας Επιδαύρου. 

Η μέρα ήταν ήσυχη, από την αρχή της. Απάνεμη, συννεφιασμένη και μελαγχολική, προετοιμαζόταν σιωπηλά για το μεγάλο ντεμπούτο του Φεγγαριού για το 2019, με μία υπερπανσέληνο και μια ολική έκλειψη σελήνης. Σε ένα ξέφωτο – κυριολεκτικά – του καιρού εδώ και δύο μήνες σχεδόν, τα πάντα συνεργούσαν μαγικά σε μία μυστηριώδη έκβαση υπό την αιγίδα των θεών και την άπταιστη φροντίδα των διοργανωτών του brevet. 

Από τα χαράματα πιάσαμε δουλειά…

Κοντρόλ στημένα σαν σε background γυρισμάτων κινηματογραφικής ταινίας: σε πανέμορφα σημεία με πλάτη τον βράχο ή στο πλάι σιδηροδρομικών γραμμών, στα πιο καίρια σημεία, όχι με γνώμονα να ελέγξουν την παρατυπία, αλλά για να συνεισφέρουν στην ανάγκη του ποδηλάτη. Εξοπλισμένα με τα απαιτούμενα εφόδια, από νερά και ηλεκτρολύτες, σάντουιτς, κρουασάν, ακόμη και μακαρονάδα με τυρί (!), αλλά, και τα ακόμη πιο απαραίτητα ανθρώπινα χαμόγελα υποδοχής και εξυπηρέτησης. Διαδρομή καλοσχεδιασμένη και μαρκαρισμένη ακόμη και στην άσφαλτο σε στροφές που θα μπορούσες να χαθείς. Τερέν μοιρασμένο σε άριστο οδόστρωμα εκεί που δεν υπήρχε λόγος να ταλαιπωρήσεις το κορμί σου σε εσωτερικούς φαγωμένους δρόμους, αλλά και σε ασφάλτινα αλλά καταπονημένα μονοπάτια, ανάμεσα από μαντριά και καλύβια κτηνοτρόφων με κάθε είδους μυρωδιές της φύσης.

Κρυφό control μετά τον Άγιο Αντώνιο.

Αξέχαστο θα μου μείνει το κομμάτι της διαδρομής προς Άγιο Αντώνιο – Κάντια και η θριαμβευτική μας κάθοδος προς το – δεν βρίσκω επίθετο να το χαρακτηρίσω – Βιβάρι! Τι τόπος! Τι έκπληξη να βρεθώ για πρώτη μου φορά – και μάλιστα με το ποδήλατο – σ’ αυτό το εξωτικό φυσικό λιμάνι που χαρίζει ζωή στους ψαράδες της περιοχής και απόλυτη γαλήνη στους επισκέπτες. Και τι φιλόξενοι οι ντόπιοι… ακόμη κι όταν μπουκάρουν στο μαγαζί τους ένα μάτσο ποδηλάτες για να κατουρήσουν χωρίς να αγοράσουν ούτε ένα νερό. Μα πού να το βάλουμε το νερό; Τους εξηγήσαμε, πως οι διοργανωτές της ταξιδιωτικής μας εμπειρίας τα είχαν φροντίσει όλα, ως και την παραπανήσια γουλιά που θα έσταζε πια έξω από το παγούρι!  

Οι περήφανοι και φιλόξενοι διοργανωτές.

Και κάπου εκεί ανάμεσα σε Τολό και Ασίνη ή ανάμεσα σε Ασίνη και Λευκάκια θα ήτανε, που συναπαντήσαμε έναν ποδηλάτη – βγαλμένο λες κι από διήγημα της Πηνελόπης Δέλτα – ντυμένο με ρούχα μόδας του μεσοπολέμου πάνω σε ένα ποδήλατο που δεν θα ‘χε νιώσει ποτέ πάνω του την φροντίδα από το χέρι του μάστορα. Του γνέψαμε αν θέλει να μας ακολουθήσει για λίγο, φάνηκε αδιάφορος σαν τίποτα να μην τον έβγαζε από το ρυθμό της βόλτας του σε εκείνο το εξαίσιο φυλλωμένο δρομάκι, μα, δεν άργησε να μας περάσει σπιντάροντας σε μια απότομη ανηφορίτσα, χαμογελώντας και μπερδεύοντας τα λόγια του πάνω σε εκείνο το κακόμοιρο το δίτροχο, το απεριποίητο και κακοαναθρεμμένο… Ίσως αυτός να είναι μεταμφιεσμένος ο «Βασιλιάς της Ασίνης», σκέφτηκα, κι είχα στο νου μου το ποίημα του Γιώργου Σεφέρη. 

Κι ύστερα το Ναύπλιο! Η κουκλίστικη και καλοδιατηρημένη μικροπολιτεία κάτω από τα πόδια του Παλαμιδιού, πόσα και πόσα δεν θα έχουν να διηγηθούν τα πλατάνια της. Ίσα που προλάβαμε να βγάλουμε μια-δυο φωτογραφίες στα κλεφτά, γιατί ο χρόνος κυλούσε αντίθετα από τη θέλησή μας για μεγάλες στάσεις και ανάπαυλες που θα μας στοίχιζαν αργότερα στην κάθοδο απ’ το Χιλιομόδι…

Το ρίγος μιας γκρίζας θάλασσας μας συνόδεψε ως τους Μύλους, και έπειτα όλα τα κάστρα μικρά και μεγάλα που μας προσέχαν ακοίμητα από ψηλά σε όλο το μήκος της διαδρομής ως την Κόρινθο… Ακόμη και μέσα στην άναρχη δόμηση του σύγχρονου Άργους, οι διοργανωτές βρήκαν τον τρόπο να μας κάνουν να νιώσουμε οικεία, περνώντας μας μέσα από cozy στενά δρομάκια πριν βγούμε στη «δημοσιά». 

Το Χιλιομόδι ήταν η τελευταία όμορφη έκπληξη – νόμιζα – ενός κοντρόλ, στο 225 περίπου χιλιόμετρο, που βρέθηκε στημένο στο πουθενά για να μας «ζεστάνει» πριν πιάσουμε τον κάπως δροσερούτσικο και άχαρο δρόμο της επιστροφής. Από κει και πέρα οδηγούσα και μετρούσα: εκπλήξεις, highlights, τι θα μπορούσα να μην είχα κουβαλήσει μαζί μου – κυρίως όλα τα σάντουιτς που δεν έφαγα γιατί μας τάισαν απλόχερα ο Κοσμάς και ο Παναγιώτης.

Και το χειρότερο, για να μην τα πετάξω, τα έφαγα με το ζόρι την Κυριακή.

Αναπολούσα όλες εκείνες τις καφέ ταμπέλες που προσπερνούσαμε στη διαδρομή: προς Μουσείο Ασκληπιού, προς Μυκηναϊκό θολωτό τάφο, προς Τίρυνθα, προς Μυκήνες (την πόλη που ίδρυσε ο Περσέας!), κάπου αλλού μια μικρή τόση δα ταμπελίτσα που πήρε το μάτι μου και σηματοδοτούσε ιστορικό μονοπάτι… Λες και υπάρχει μονοπάτι στην Ελλάδα που να μην είναι ιστορικό, σκέφτηκα, και αποφάσισα πως είναι πανέμορφη ακόμη και η διαδρομή ανάμεσα στα δύο διυλιστήρια, αφού και εκεί πλούσιος είναι ο τόπος σε ίχνη προγόνων μας που σημάδεψαν την ιστορία. 

Και πάνω που θα λυπόμουν που τέλειωσε μια τόσο σπάνια συμπαντική μέρα, στον τερματισμό μας περίμενε κι άλλη έκπληξη, εκτός από την θερμή υποδοχή: «Στα ίχνη του Περσέα» τυπωμένο σε ποδηλατικό buff. Θα το ομολογήσω, πως αποκοιμήθηκα κρατώντας το στα χέρια μου, όπως τα πιτσιρίκια αποκοιμιούνται με ένα αρκουδάκι. 

Και ονειρεύτηκα τον Περσέα να πετάει γοργά πάνω στον Πήγασο για να γλιτώσει από την καταδίωξη των αδερφών της Μέδουσας που μόλις είχε σκοτώσει. Μόνο που στα πόδια του, δεν φόραγε τα φτερωτά σανδάλια που του είχαν χαρίσει οι Νύμφες, αλλά ποδηλατικά παπούτσια spd… 

Το Brevet 300 χλμ. Αργοναυπλίας «Στα ίχνη του Περσέα», διοργανώθηκε για πρώτη φορά φέτος, το 2019, από την Bioracer Hellas και με την έμπειρη προσωπική φροντίδα των Παναγιώτη Χρυσού και Κοσμά Νταβουτιάν. 

Δείτε επίσης

Velo-city 2019

VeloCity 2019: Η «ανατομία» ενός συνεδρίου για το ποδήλατο

Μέρος ΙΙ – Οι εισηγήσεις Για να παρακολουθήσει κάποιος τις εισηγήσεις που τον ενδιαφέρουν στο ...

Ο Froome θέλει να επιστρέψει στη δράση!

Ο Froome ευχαριστεί το κοινό για τη συγκινητική υποστήριξη Λίγες ημέρες μετά την επέμβαση, ο ...

wilier cento 1 hybrid

Wilier Cento 1 Hybrid: «ηλεκτρική» διασκέδαση!

Δοκιμάζουμε το Wilier Cento 1 Hybrid Το Wilier Cento 1 Hybrid αποτελεί τη μοντέρνα, ελκυστική ...

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!

Pin It on Pinterest