16 Μαρτίου 2014 Εκκίνηση: 10:00 προσυγκέντρωση 09:30
Επί τέλους, Αττική 5 Σαββατιανό. Άργησα. Παρόλο που νωρίς ξεκίνησα. Άλλαξε το ένα οινοποιείο, ψαχτήκαμε για το γεύμα τερματισμού, αλλά τελικά καταλήξαμε.
Από τον Θεμιστοκλή Νικολετόπουλο
Τι σας έχω; Παπαγιαννάκο, από την πρώτη μας έξοδο στα Μεσόγεια, Κουλοχέρη από τη βροχερή δεύτερη και Μεγαπάνο από την πρώτη και την τρίτη. Θάλασσα στη Βραυρώνα και τη Λούτσα, esoteric διαδρομές χωρίς κίνηση, ασφάλτινες και λίγο πατημένο χώμα, στον αμπελώνα του Πικερμίου και των Σπάτων, με τα κλήματα να πετάνε κορφούλες, τις αμυγδαλιές ανθισμένες, αγριολούλουδα και την Παναγία Βαραμπά, ένα εκκλησάκι του 12ου αιώνα, μια σταλιά, να το βάλεις στην τσέπη σου, καπνισμένο ακόμα από τη φωτιά της Τουρκοκρατίας. 52 χιλιόμετρα με 500κάτι υψομετρικά και εκκίνηση και τερματισμό από το ωραιότερο, ίσως οινοποιείο της Αττικής, του Παπαγιαννάκου, βραβευμένο από το Ελληνικό Ινστιντούτο Αρχιτεκτονικής για το βιοκλιματικό σχεδιασμό του: εκεί τρώμε με θέα τον αμπελώνα των Μεσογείων. Και είναι τόσο ωραία η θέα, που θα έχω φέρει τη μουσική μου και υπάρχει εγκατάσταση, αλλά μπορεί να μη βάλω, να είμαστε χαλαρά και να κουβεντιάζουμε σιγοπίνοντας, μετά το φαΐ.
ΛΕΠΤΟΜEΡΕΙΕΣ
Η διαδρομή εδώ
51,6χλμ 538 υψομετρικά.
Εκκίνηση και τερματισμός: οινοποιείο Παπαγιαννάκου, Καλογέρι Αττικής η πρόσβαση εδώ
Εναλλακτικά, μετά το Μαρκόπουλο στα 800 μέτρα υπάρχει φανάρι που στρίβετε αριστερά στη Βραυρώνος και κατηφορίζοντας θα δείτε ταμπέλα «οινοποιείο» για να στρίψετε δεξιά, όπως και από την Πόρτο Ράφτη που στρίβετε αριστερά. Ελάτε με αυτοκίνητο, πώς αλλιώς θα αγοράσετε κρασιά που είναι σε ειδικές τιμές;
Πάρκιν άφθονο απέναντι από το οινοποιείο.
Εκκίνηση 10:00 Προσυγκέντρωση 09:30 (για να προλάβουμε να μοιράσουμε κάρτες, κονκάρδες και μπλουζάκια)
Συμμετοχή: 15 ευρώ Με ένα αναμνηστικό μπλουζάκι (190 γρ., όπως στην nemea quattro), μία φιάλη Σαββατιανό Παπαγιαννάκου (το θρυλικό κοκκοράκι) και την κονκάρδα μας, αυτή τη φορά. Το πακέτο δεν σπάει, παρακαλώ μη ρωτάτε πόσο είναι χωρίς το κρασί ή το μπλουζάκι, δεν θα απαντώ.
Γεύμα: 10 ευρώ 300γρ. χοιρινός λαιμός ή σπάλα με σάλτσα + πένες με κρέμα γάλακτος και τυριά +πατάτες φούρνου + σαλάτα + πίτα. Οι σάλτσες και τα τυριά θα είναι προαιρετικά στο σερβίρισμα. Θα υπάρχει εναλλακτική λύση, κριθαρότο θαλασσινών, για τους νηστεύοντες, και άλλο για τους αλλεργικούς επίσης, αρκεί να το δηλώσουν στην εγγραφή. Για καρποφάγους δεν, σόρυ.
ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ΠΩΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ + ΓΕΥΜΑ = 15+10 = 25 ΕΥΡΩ. Οι τιμές αυτές είναι αποτέλεσμα της γνωριμίας μου με τον Βασίλη Παπαγιαννάκο και τον ιδιοκτήτη του κέτεριν που είναι δεινός ποδηλάτης, αφορούν δε ένα ελάχιστο αριθμό 150 ατόμων. Σε αντίθετη περίπτωση θα αναγκαστώ να ακυρώσω την εκδήλωση και να επιστρέψω τα χρήματα.
Αν ο καιρός είναι πολύ κακός, θα αναβληθεί για την επόμενη καλή Κυριακή. Θα επιστραφούν τα χρήματα σε όσους το επιθυμούν. Αν ρίξει λίγη βροχή, απλά θα αλλάξει το πολύ ωραίο χωμάτινο κομμάτι ου 3ου σκέλους, για να μη γίνουμε χάλια μέσα στις λάσπες. Οι σκληροί θα μπορούν να έρθουν μαζί μου.
Εγγραφές: Με κατάθεση σε λογαριασμό Eurobank 00260394150100018674 η απ’ εθείας Ευφρονίου 28, 15121, Ιλίσσια-Καισαριανή, πίσω από το Κάραβελ, 4ο όροφο, αφού προηγηθεί τηλεφώνημα στα 2102028561 η 6976556525. Πρώτα στο σταθερό, το κινητό το κλείνω μόλις μπω σπίτι.
Έναρξη: 3 Μαρτίου
Λήξη: Τετάρτη βράδυ 12 Μαρτίου (για να προλάβουμε τα μπλουζάκια) Επιστροφές μέχρι αυτήν την ημερομηνία ή σε περίπτωση σοβαρής κακοκαιρίας.
ΘΕΡΜΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ: Το οινοποιείο είναι κουκλί. Με ξύλινο πάτωμα. Σεβαστείτε το. Είμαστε φιλοξενούμενοι, δεν πετάμε κάτω αποτσίγαρα και προσπαθήστε να φέρετε κανονικά παπούτσια για μετά τον τερματισμό. Σκεφτείτε ότι οινοποιεία σαν αυτό έχουν επενδύσει σε επί πλέον χώρους δεξιώσεων, τους οποίους διαθέτουν προς ενοικίαση και σε κανονικές συνθήκες θα πληρώναμε παραπάνω από 10 ευρώ απλά και μόνο για το προνόμιο να δεξιωθούμε σε ένα τέτοιο χώρο. Εννοείται χωρίς το γεύμα.
ΤΑ ΟΙΝΟΠΟΙΕΙΑ.
Ο Παπαγιαννάκος, οινοποιός 3ης γενιάς, είναι ο πρώτος που τόλμησε να γράψει την ανίερη λέξη Σαββατιανό στην ετικέτα του και παλιός μου γνώριμος από το πρώτο Οινόραμα. Μου έκανε από την πρώτη στιγμή εντύπωση η αισθητική του στο περίπτερο της έκθεσης, τις ετικέτες – το Κοκκοράκι του είναι η μακροβιότερη ετικέτα σε φιάλη κρασιού, από το 1994 –και αργότερα στο οινοποιείο. Το Σαββατιανό του ήταν μια κλάση πάνω από όλους τους άλλους. Άνοιξε το δρόμο να βγει η ρετσινιά από την ποικιλία, (βεβαίως από της κακής ποιότητας ρετσίνες βγήκε η λέξη ρετσινιά), και τώρα πια πίνουμε απενοχοποιημένοι την εξαιρετική αυτή ποικιλία, που ήρθε η ώρα να σταθεί δίπλα στα Ασσύρτικα. Οι εξαγωγές του είναι ανοδικές, οι κριτικές των ειδικών πολύ θετικές η -Jancis Robinson είναι ξετρελαμένη με τα κρασιά του-και πάει καλά Αμερική και Αγγλία.
Η χρονιά του 13 ήταν από τις καλύτερες των τελευταίων 50 ετών. Θα δοκιμάσουμε επί πλέον τη Ρετσίνα του, τη Μαλαγουζιά του, το ροζέ από Μοσχάτο Τυρνάβου, και τα κόκκινα: το Κοκκοράκι (Αγιωργήτικο – Καμπερνέ) το σκέτο Καμπερνέ και το φοβερό Μερλό του 11. Υπάρχουν ακόμα το Σαββατιανό παλαιωμένο σε βαρέλι και ένα πολύ ιδιαίτερο, το Κτήμα του 2008, χωρίς βαρέλι, αλλά απίστευτο. Και υπάρχει και ένα πολύ ωραίο γλυκό από Μαλαγουζιά παλαιωμένη σε βαρέλι. Για το οινοποιείο θα μιλήσουμε στην ξενάγηση, μη σας πρήξω με τα αρχιτεκτονικά μου.
Θα ξεναγηθούμε βεβαίως σε γκρουπ, επιβάλλεται μεν, αλλά να είμαι σαφής, μόνο όσοι στα αλήθεια το επιθυμούν.
Φεύγοντας, διαγράφουμε ένα τόξο περνώντας από Βραυρώνα και Λούτσα παραλιακά και μη, στη Λούτσα κάνουμε αριστερά και ανεβαίνοντας στρίβουμε δεξιά εκεί που περάσαμε στην 3η Αττική. Πάμε όμως ανάποδα και είναι λίγο ανηφορικά, αλλά πολύ όμορφα. Δεν θα πιστεύετε ότι είστε 20 χιλιόμετρα από την Αθήνα. Θα σφιχτείτε λίγο στην τελική ανηφόρα, αλλά καλό κάνει. Μετά έχει και πηλοφόρι και μυστρί. Κατηφόρα και Μεγαπάνος.
Ο Μεγαπάνος έχει ένα σύγχρονο οινοποιείο που πρόσφατα, πριν την τελευταία μας επίσκεψη, απέκτησε και καινούργια πτέρυγα. Έχει τρία λευκά, ένα Σαββατιανό με ιδιαίτερο χαρακτήρα, ένα Μοσχοφίλερο από την περιοχή της Μαντινείας, και το Πέτρινο Κελλάρι, ένα χαρμάνι Σαββατιανού – Μαλαγουζιάς, ζυμωμένα στο βαρέλι οπότε έχουμε περισσότερη πολυπλοκότητα, λιπαρότητα-μια αίσθηση σαν κρέμα στο στόμα-και μακρύτερη επίγευση. Από κόκκινα άλλα 3, ένα καινούργιο καθημερινό κρασί, χαρμάνι από παλαιωμένο για ένα χρόνο Αγιωργήτικο με φρέσκο Μερλό δεξαμενής, μια Νεμέα μεσαίας παλαίωσης, το Αγιωργήτικο Μεγαπάνου και μια άλλη μακράς, το ερυθρό Πέτρινο Κελάρι. Υπάρχει και ένα ροζέ από Ξυνόμαυρο.
Το οινοποιείο έχει ένα μεγάλο προαύλιο χώρο να ξεκουραστούμε μετά από τα 23 χιλιόμετρα που θα έχουμε διανύσει για να φτάσουμε. Μετά έχουμε μόνο κατηφόρα και ευθείες.
Προαιρετική ξενάγηση κατά γκρουπ και εδώ.
Το οινοποιείο Εύοινος, του Σταύρου Κουλοχέρη, είναι δύο τσιγάρα δρόμος από εδώ και μάλλον κατηφορικά: άσφαλτος ξεμοναχιασμένη με λιόδεντρα και αμπέλια. Ο Σταύρος δεν έχει ένα επιφανές οινοποιείο, αλλά κάνει καλό κρασί και δεν πουλάει παραμύθια. Έχει ένα πολύ καλό κόκκινο γλυκό από Αγιωργήτικο 5 ετών, από τις ζέστες του 2008. Όταν τον ρώτησα πώς προέκυψε, μου απάντησε πολύ απλά ότι τα σταφύλια είχαν αρπάξει από τη ζέστη και το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να τα λιάσει λίγο ακόμα και να τα κάνει γλυκό. Μη νομίζετε ότι καζάντισε, από 13 στρέμματα έβγαλε 600 λίτρα κρασί. Ναι, δεν είναι τόσο καλό όσο του Παρασκευόπουλου ή του Γκόφα, αλλά αυτά είναι 10ετίας και έχουν 3πλάσια τιμή. Το συγκεκριμένο είναι πολύ καλό και σε 5 χρόνια θα είναι αντίστοιχο. Να πάρετε να παλαιώσετε.
Όμως ο Σταύρος κάνει και πολύ καλό Σαββατιανό και Ρετσίνα και έχει και ένα Ασσύρτικο και κόκκινα, δε σας λέω να ρωτήσετε, να μάθετε. Το μόνο που θα πω είναι πως μερικά χρόνια πριν, οι οινοποιοί της Αττικής, στις Ανοιχτές Πόρτες, έβαλαν τα κρασιά τους σε μαύρες σακούλες και έκαναν τυφλή γευσιγνωσία μεταξύ τους. Φαίνεται πως στο Σαββατιανό και τη Ρετσίνα προτίμησαν το Σταύρο. Το έχω διασταυρώσει με τον Αναγνώστου.
Μετά το Σταύρο έχουμε ασφάλτινα και χωμάτινα ζιγκ-ζάγκ ανάμεσα σε αμπελοτόπια και ελιές, συναντάμε και εκκλησάκια, φτάνουμε στον προαστιακό, καβαλάμε πάνω από το αεροδρόμιο, να και άλλο εκκλησάκι, η Παναγία Βαραμπά, ανάβουμε κεράκι να μας συμπαθήσει που θα αρτυθούμε σαρακοστιάτικα. Έ, αυτό ήταν, πιάνουμε την άσφαλτο και φτάνουμε στον Παπαγιαννάκο, αλλάζουμε, όσοι-ες, και δοκιμάζουμε τα υπέροχα κρασιά μετά ξεναγήσεως, εφ' όσον το επιθυμούμε. Στη συνέχεια γεύμα στην επίσης υπέροχη βεράντα και χαλαρώνουμε… συζητώντας… σιγοπίνοντας… με πρόσωπα που αρχίζουν να γίνονται όλο και πιο οικεία…