Home | Αρχική | Με ποδήλατο στις Εβρίδες

Με ποδήλατο στις Εβρίδες

Ένα ταξίδι στα νησιά της Σκωτίας

Οι εξωτερικές Εβρίδες είναι ένα σύμπλεγμα νησιών βορειοδυτικά της Σκωτίας, ανοιχτά στον Ατλαντικό ωκεανό. Και ο προορισμός του ταξιδιού μας.

 

Κείμενο: Κυριάκος Φατούρος 

 

Διάβασα για τις Εβρίδες πρώτη φορά, σ’ένα ποίημα του Νίκου Καββαδία. Είναι ένας τόπος ιδιαίτερος, με τοπία άγρια, αφιλόξενα αλλά παρ’ολα αυτά πολύ όμορφα.

Αραιοκατοικημένο μέρος και προορισμός ποδηλατών από όλη τη Βρετανία. Fast forward στο 2019 και αφού η τύχη το έφερε να ζήσουμε για κάποια χρόνια στην Σκωτία, αποφασίσαμε να κάνουμε τη διασχιση των Εβρίδων τον Μάιο. Πέντε άτομα η παρέα, 4 Έλληνες και ένας Σκωτσέζος – Ο Νίκος, η Μαρίνα, η Εύα, ο Κυριάκος και ο Kenny.

Oι δύο είχαμε κάποια εμπειρία bikepacking, οι άλλοι πείστηκαν να ακολουθήσουν. Μετά από συζήτηση και προετοιμασία δρομολογίου και εξοπλισμού, είμασταν έτοιμοι να φύγουμε.

 

1η μέρα, Εδιμβούργο-Barra

To ταξίδι άρχισε από το Εδιμβούργο όπου φορτώσαμε τα ποδήλατα μας στο τρένο που μας πήγε ως το Oban, ένα πανέμορφο λιμάνι στα δυτικά Highlands. Αφού φάγαμε μεσημεριανό, πήραμε το καράβι για το πρώτο νησί του ταξιδιού μας, το Barra. Τελικά η περιπέτεια άρχισε νωρίτερα από ότι περιμέναμε καθώς οι πρώτες 3 ώρες στο καράβι ήταν υπέροχες, οι επόμενες 3 όμως, είχαν σασπένς γιατί ο Ατλαντικός μας έδειξε τα δόντια του και πολλοί επιβάτες μεταξύ αυτών και ο γράφων, έφτασαν στο νησί σε άθλια κατάσταση.

 

 

Το Barra, ο πρώτος μας σταθμός, είναι ένα νησί μικρό, άδεντρο, με χιλιάδες πρόβατα να βόσκουν παντού και με τεράστιες αμμουδερές παραλίες(!) που τις μαστιγώνει το κύμα και ο αέρας του Ατλαντικού. Από την πρώτη στιγμή μας υποδέχθηκε και ο αέρας που έκανε το πετάλι δύσκολο, αλλά τα χιλιόμετρα δεν ήταν πολλά και η θέα στο δυτικό μέρος του νησιού ήταν υπέροχη με την αφρισμένη θάλασσα πλάι μας. Aφού ανεφοδιαστήκαμε, κατασκηνώσαμε κοντά στη θάλασσα και προλάβαμε για λίγο να μπούμε στις σκηνές πριν μας πιάσει μπόρα. Φάγαμε και μετά κοιμηθήκαμε με τον ήχο των κυμάτων. Μπορεί να ήταν Μάιος, αλλά το κρύο θύμιζε πιο πολύ Νοέμβρη.

 

2η μέρα Barra-Eriskay-South Uist-Benbecula

To επόμενο πρωί ξυπνήσαμε σ’ένα υπέροχο πρωινό, ηλιόλουστο, χωρίς αέρα και με θέα απεριόριστη στον ωκεανό. Ήταν Πάσχα στην Ελλάδα και η μόνη μας σκέψη ήταν να βρούμε μέρος να κάνουμε ένα σωστό «Πασχαλινό» γεύμα. Διασχίσαμε το υπόλοιπο κομμάτι του νησιού χωρίς να βρούμε κανένα αυτοκίνητο και πήγαμε να δούμε το αεροδρόμιο του Barra το οποίο βασικά είναι μια λωρίδα άμμου στην παραλία! Θέλαμε να δούμε μια προσγείωση αλλά δυστυχώς, κανένα αεροπλάνο δεν προσγειώθηκε όση ώρα είμασταν εκεί. Έπρεπε να φύγουμε όμως για να πάρουμε το καϊκι για το επόμενο νησί του ταξιδιού, το Eriskay.

 

Μισή ώρα αργότερα κατεβαίναμε στο ηλιόλουστο Eriskay, το οποίο είναι γεμάτο παραλίες με κατάλευκη άμμο και φυσικά πρόβατα να βόσκουν παντού. Ψάχνοντας, βρήκαμε ένα εστιατόριο για να φάμε το γιορτινό γεύμα. Είναι έκπληξη πως σ αυτά τα νησιά, τα μαγαζιά όπως τα καφέ και τα εστιατόρια ανοίγουν μετα τη μια το μεσημέρι της Κυριακής, επειδή περιμένουν να τελειώσει η Κυριακάτικη λειτουργία! Τουλάχιστον τιμήσαμε την μέρα με ωραίο φαγητό! Από εκεί και έπειτα άρχισε βασικά το ποδηλατικό ταξίδι μας.

Η διαδρομή ήταν κυρίως επίπεδη, μικρής δυσκολίας αλλά ο συντονισμός του γκρουπ και τα φορτωμένα ποδήλατα μας ήθελαν το χρόνο τους. Όλη τη μέρα παίζαμε κρυφτό με τη βροχή και τον αέρα, προσπαθώντας να τους γλιτώσουμε.

 

Όσο ανεβαίναμε βόρεια, τόσο το κρύο γινόταν πιο τσουχτερό και το μέρος πιο αραιοκατοικημένο. Οι κοινότητες εκεί είναι αγροτικές, πολλά τα εγκαταλελειμένα σπίτια και τα χωριά τόσο μικρά που τελειώνουν πριν αρχίσουν. Σχεδιάσαμε με προσοχή τον ανεφοδιασμό μας καθώς τα μινι μάρκετ σε αυτά τα μέρη είναι δυσεύρετα και απέχουν χιλιόμετρα μεταξύ τους. Σταματήσαμε και στο μουσείο κληρονομιάς των Βίκινγκ.

Σ’αυτά τα μέρη οι ντόπιοι έχουν καταγωγή από τους Βικινγκ και διαχωρίζουν την ταυτότητα τους από την υπόλοιπη Σκωτία. Είχαμε διασχίσει το South Uist, φτάσαμε στο Benbecula όπου θα διανυκτερεύαμε. Μας έπιασε όμως απογοήτευση όταν αντικρύσαμε το κάμπινγκ μας, καθώς ήταν βασικά ένα ξερό ανεμοδαρμένο γήπεδο. Το κρύο ήταν τσουχτερό και στήσαμε σκηνές με μουδιασμένα χέρια. Για να προφυλαχτούμε κάπως, βρήκαμε απάγγειο στο πλυσταριό του κάμπινγκ, μαγειρέψαμε, φάγαμε και ακόμα επιδιορθώσαμε το αερόστρωμα της Εύας το οποίο ήταν τρύπιο. Το βράδυ εκείνο είχαμε τον πιο δύσκολο ύπνο του ταξιδιού.

Κρυφτήκαμε στους υπνόσακους απο νωρίς μπας και γλιτώσουμε από το κρύο και τον αέρα.

 

 

3η μέρα Benbecula-North Uist-Βerneray

Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα σε τέτοιο ταξίδι είναι πώς να πείσεις τον εαυτό σου να βγει από τον υπνόσακο και να αντιμετωπίσει ένα κρύο και ανήλιαγο πρωί. Μας πήρε λίγη ώρα εκείνο το πρωί, αλλά ο ζεστός καφές μας βοήθησε αρκετά. Περάσαμε από το Benbecula στο North Uist , το οποίο προς έκπληξη μας είχε δάση και κάποια βουνά. Την μέρα αυτή είχαμε σχετικά εύκολο δρομολόγιο με μικρές υψομετρικές. Τα τοπία ήταν υπέροχα και εντελώς έρημα, ακολουθούσαμε τη διαδρομή του Hebridean Way, δηλαδή ένα δίκτυο δρόμων που ενώνει τα νησιά των εξωτερικών Εβρίδων, στο οποίο η μοναδική κίνηση που θα βρέις είναι κάποια αγροτικά μηχανήματα και πολύ σπανιότερα, κάποια αυτοκίνητα.

 

 

Δύσκολο να συλλάβεις την απομόνωση του μέρους, το αίσθημα μοναξιάς που αποπνέει και το πόσο διαφορετικό το τοπίο είναι από το συνηθισμένο. Ειδικά οι τεράστιες παραλίες με λευκή άμμο και γαλάζιο νερό είναι υπέροχο θέαμα κι ας είναι υπερβολικά παγωμένη η θάλασσα για μπάνιο. Επίσης για πρώτη φορά, βρήκαμε μια ανοιχτή καφετέρια για ένα γρήγορο σνακ και λίγο ζεστό καφέ – μεγάλη η χαρά μας!

Ακόμη μεγαλύτερη όμως ήταν η περιέργεια των ντόπιων όταν άκουγαν την ελληνική γλώσσα. Οι περισσότεροι ξεκαρδίζονταν στα γέλια όταν μάθαιναν ότι είμασταν Έλληνες γιατί δεν μπορούσαν να καταλάβουν το λόγο που βρισκόμαστε εκεί αντί να κάνουμε… ηλιοθεραπεία στα ελληνικά νησιά.

Αφού ανεφοδιαστήκαμε σε ένα μινι μάρκετ που ήταν 20 χμ πριν το κατάλυμά μας, συνεχίσαμε για το νησί Βerneray όπου θα περνούσαμε το βράδυ, σ’ ένα μικρό αλλά υπέροχο κοιτώνα, δίπλα στη θάλασσα.

 

 

Το κατάλυμα που είχαμε επιλέξει ήταν πρώην αγροτόσπιτο, πλέον ανακαινισμένος ξενώνας για ποδηλάτες και περιπατητές. Το χρειαζόμασταν αυτό το στοπ, γιατί έπρεπε να πλύνουμε ρούχα αλλά κι εμάς! Επίσης το τζάκι ήταν υπέροχο, καθώς και το ότι μπορούσαμε να μαγειρέψουμε σε μια κουζίνα κι όχι στην ύπαιθρο. Την επόμενη μέρα έπρεπε εξάλλου να πάρουμε το φέρυ για το νησί του Harris πολύ νωρίς.

Παρέα μας εκείνο το βράδυ ήταν και δύο κοπέλες από το Λονδίνο που έκαναν την ίδια διαδρομή αλλά χωρίς κάθολου αποσκευές κι έμεναν σε δωμάτια μόνο. Έμειναν επίσης με ανοιχτό το στόμα όταν σήκωσαν ενα φορτωμένο ποδήλατο από τα δικά μας, θα φάνταζε σαν τανκ σε σχέση με τα δικά τους. Ξεκουραστήκαμε στη ζεστασιά ενός κρεβατιού εκείνο το βράδυ, γιατί το εγερτήριο θα ήταν πολύ πρωινό.

 

4η μέρα Βerneray-νησί του Harris

Πλησιάζαμε στο αποκορύφωμα του ταξιδιού μας, στα δύο πιο διάσημα νησιά του ταξιδιού, τα νησιά Harris και Lewis. Μόλις ξημέρωσε είμασταν ήδη στο καράβι για το νησί του Harris. Φορούσαμε όλα σχεδόν τα ρούχα που είχαμε διαθέσιμα, η πρόβλεψη του BBC για κρύο έβγαινε αληθινή. Όταν κατεβήκαμε στο ψαροχώρι του Levenburgh, ψάχναμε για ένα μέρος να φάμε κάτι.

Το μόνο που βρήκαμε ήταν μια καντίνα που σέρβιρε το πιο σκωτσέζικο πρωινό: Bacon and egg rolls, το οποίο αποδείχθηκε πως είναι ό,τι πρέπει για τέτοιες περιπτώσεις! Μαζί με λίγο ζεστό τσάι, έκαναν θαύματα για το ηθικό!

Από την πρώτη στιγμή ήταν φανερό πως το Harris είναι πολύ διαφορετικό από τα προηγούμενα νησιά, πλέον είμασταν ανάμεσα σε μεγάλα βουνα, ποτάμια, αλλά και τις πιο εντυπωσιακές παραλίες της Σκωτίας, με άσπρη άμμο, γαλάζιο νερό και τεράστια κύματα. Είχαμε και αρκετές ανηφόρες να αντιμετωπίσουμε και με φορτωμένα ποδήλατα, υπό βροχή, δεν είναι τόσο fun! Ευτυχώς το γκρουπ συνέχιζε δυνατά κα τα ποδήλατα δεν εμφάνισαν κανένα μηχανικό θέμα.

 

 

Μια υπέροχη κατηφόρα μας έβγαλε στην πρωτεύουσα, το Τarbert, όπου κάναμε στάση στο αποστακτήριο για να δοκιμάσουμε ουίσκι αλλα και το τοπικό τζιν πλάι στο τζάκι – θα ήταν κρίμα να το προσπεράσουμε άλλωστε. Συνεχίζοντας βόρεια, η ψιχάλα έγινε βροχή πια. Θεωρητικά θα κατασκηνώναμε εκείνη τη μέρα, φτάνοντας όμως στο καμπινγκ, το βρήκαμε σχεδόν πλυμμηρισμένο, έτσι κάναμε άμεση αλλαγή σχεδίου, κατευθυνθήκαμε προς ένα κοντινό hostel στο χωριό Kershader βάζοντας άλλα 20 χμ, τα οποία μας φάνηκαν πολλά περισσότερα μετά από ώρες στην βροχή. Ευτυχώς το hostel ήταν άδειο και έτσι απλώσαμε παντού τα βρεγμένα ρούχα μας προσπαθώντας να τα στεγνώσουμε. Στο Harris, όπου γυρίσεις, βλέπεις το αρχετυπικό τόπιο που έρχεται στο μυαλό μας όταν ακούμε τη λέξη Σκωτία.

 

Βουνά που καταλήγουν στη θάλασσα κάτω από μια μελαγχολική ομίχλη, δάση και λίμνες, ησυχία πάντού, μόνο η βροχή και ο αέρας να σπάνε την ηρεμία. Aρχαίος τόπος, απομακρυσμένος. Αναρωτιέσαι πώς διάλεξαν οι άνθρωποι το μέρος αυτό για να μείνουν και πώς σήμερα ζουν εδώ άνθρωποι μακριά από πολλές σύγχρονες ανέσεις.

 

5η μέρα Kershader- Garenin

Η μέρα ξημέρωσε με ήλιο, ευτυχώς γιατί το χρειαζόμασταν να αρχίσουμε το πετάλι. Το χωριό που μέναμε δεν είχε κανενός είδους καφέ η μαγαζί, παρά ένα πενιχρό παντοπωλείο, το οποίο και σχεδόν σηκώσαμε, μη γνωρίζοντας αν θα βρούμε άλλο μαγαζί στο δρόμο μας. Ο προορισμός μας πάντως ξέραμε πως ήταν ένα χωριό χωρίς τίποτα άλλο παρά το κατάλυμά μας. Το πετάλι ήταν εύκολο, ο δρόμος είχε ενδιαφέρον, ανάμεσα σε λίμνες και θάλασσα. Για πρώτη φορά συναντούσαμε αυτοκίνητα στο δρόμο, δείγμα πως πλησιάζαμε σε κωμόπολη.

To ποδηλατικό ταξίδι είναι η τέλεια ισορροπία ανάμεσα σε ταχύτητα και αργοπορία, ο πιο ωραίος τρόπος να νιώθεις κομμάτι της φύσης γύρω σου, μια υπέροχη εμπειρία που προτείνεται ανεπιφύλακτα σε όποιον δεν το έχει κάνει.

 

 

Πηγαίνοντας βόρεια, περάσαμε στο νησί του Lewis, το οποίο βασικά είναι το βόρειο τμήμα του νησιού Harris και έπειτα κατευθυνθήκαμε στην δυτική ακτή για να επισκεφτούμε το χωριό Callanish, ένα μέρος με εκατοντάδες τεράστιες πέτρες τοποθετημένες σε γεωμετρικούς σχηματισμούς από κάποιο προϊστορικό πολιτισμό, συχνά αναφέρεται και σαν το Stonehenge της Σκωτίας. Το μέρος όντως είναι πολύ επιβλητικό, η θέα των βράχων απόκοσμη, κανείς δεν ξέρει ακόμα πώς, αλλά και γιατί τοποθετήθηκαν εδώ αυτοί οι βράχοι.

Προφανώς ούτε κι εμείς βγάλαμε κάποιο συμπέρασμα. Απολαμβάναμε το μέρος και την υπέροχη λιακάδα, που έκανε το τοπίο ακόμα πιο όμορφο. Δε γίνεται να φτάσεις να δεις τον Ατλαντικό ωκεανό και να μην σκεφτείς πόσο μικρός είσαι, όπως δε γίνεται να δεις αυτά τα προϊστορικά μνημεία και να μην σκεφτείς πόσο μικρή είναι η παρουσία μας στο χρόνο.

 

 

Ο δρόμος μας πήγαινε βόρεια και δυτικά στο νησί, έχοντας δίπλα μας τη θάλασσα, με προορισμό το χωριό Garenin το οποίο αποτελείται από αναστηλωμένα χωριατόσπιτα του 18ου αιώνα. Η τελευταία κατηφόρα της μέρας μας πήγαινε στον ωκεανό και στον κόλπο που βρισκόταν το κατάλυμα μας, είχαμε την αίσθηση πως σχεδόν πετούσαμε προς τα εκεί.

Το χωριό όντως σε κάνει να νιώθεις πως είσαι ταξιδιώτης στο χρόνο, πέτρινα σπίτια με σκεπές από άχυρο δεν βλέπεις κάθε μέρα, πόσο μάλλον να μείνεις κιόλας εκεί.

 

Αφού μαγειρέψαμε, κάναμε συμβούλιο και βλέποντας πως έρχεται μια κακοκαιρία με πολύ κρύο και βροχή, αποφασίσαμε, την επόμενη μέρα, να μην ανεβούμε ως το βόρειο άκρο του νησιού, το οποίο είναι απροφύλακτο από αέρα, αλλά να πάμε προς την πρωτεύουσα το Stornoway.

Το απόγευμα, το περάσαμε στην παραλία κάτω από το σπίτι μας, ένα απίστευτο μέρος, όπου οι πράσινοι λόφοι καταλήγουν σε γκρεμούς πάνω από τον ωκεανό. Όπως διαπιστώσαμε, η θάλασσα ήταν πολύ παγωμένη για κολύμπι, αλλά το ηλιοβασίλεμα ήταν φοβερό, καθώς έκαναν την εμφάνιση τους και δελφίνια. Από τους λόφους εκεί, αγναντεύαμε τη θάλασσα που είναι απέραντη, επόμενη ξηρά από εκεί κι έπειτα ήταν ο Καναδάς άλλωστε. Ήταν ένα απόγευμα που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.

 

 

6η μέρα Garenin- Stornoway

Η βροχή ήρθε όπως προέβλεψε το δελτίο, μαζί και το κρύο. Ήταν προφανές, με το που βγήκαμε από το σπίτι πως θα αντιμετωπίζαμε κρύο. Η διαδρομή μας θα διέτρεχε το νησί διαγώνια ως την πρωτεύουσα, καθώς είναι ο πιο σύντομος δρόμος. Στο μέρος αυτό όμως οι περισσότεροι οικισμοί είναι στα παράλια, έτσι ο δρόμος μας ήταν έντελως ερημικός. Περνούσε μέσα από βάλτους και και λόφους. Συχνά βλέπαμε μέρη που μαζεύεται η τύρφη, το κάυσιμο που παράγεται στα νησιά. Μόνο ένα αυτοκίνητο συναντήθηκε μαζί μας στη διαδρομή, εμείς στωικά προχωρούσαμε κάτω από βροχή και έναν αέρα που μας πήγαινε μια εδώ και μια εκεί και που έκανε τη βροχή να έρχεται σχεδόν οριζόντια! Σε τέτοιες συνθήκες απλά σφίγγεις τα δόντια και προχωράς.

 

 

Τα αδιάβροχα μπουφάν έκανα δουλειά αλλά τα δάχτυλα ποδιών και χεριών είχαν μουδιάσει από ώρα. Το μεσημέρι που φτάσαμε στο Stornoway η θερμοκρασία έδειχνε 4 βαθμούς κελσιου! Τι κι αν ήταν Μάιος, ο καιρός μας τα έλεγε αλλιώς. Είμασταν τυχεροί καθώς βρήκαμε κρεβάτια σε ένα ζεστο hostel με φοβερούς οικοδεσπότες αλλά και άλλους ποδηλάτες. Όλοι άφηναν τα σχέδια για κάμπινγκ και έψαχναν κάπου να μείνουν, καθώς το κρύο γινόταν πιο δυνατό το βράδυ.

Σε τέτοια ταξίδια είναι καλό να υπάρχει σχέδιο αλλά και να μπορεί να αλλάξει αυτό αν χρειαστεί, προσαρμοζόμενο στις συνθήκες.

 

Υπήρχε πάντως μια θλίψη στην παρέα, για το ταξίδι που έφτανε στο τέλος του, όπως κάθε ωραίο ταξίδι. Οι τρεις που ήταν πρωτάρηδες ποδηλατοταξιδιώτες, είχαν γίνει πια ορκισμένοι φανατικοί. Εμείς είχαμε φτάσει στο μέρος που ονειρευόμασταν χρόνια πια, όχι μέσα σε αυτοκίνητο ή σε μηχανή αλλά κάνοντας πετάλι.

Όλοι μας όμως είμασταν πιο πλούσιοι πια, γιατί τι άλλο είναι ο πλούτος, παρά οι εικόνες, οι εμπειρίες και οι στιγμές που χαράσσονται στη μνήμη μας και όταν τις θυμόμαστε χαμογελάμε από ικανοποίηση και νοσταλγία.

 

Δείτε επίσης

Scott και Team Sunweb

Η Scott είναι ο νέος χορηγός της Team Sunweb για το 2021

Αλλαγές στο World Tour SCOTT και Team Sunweb θα δουλέψουν μαζί από τον Ιανουάριο του ...

Bianchi

H Bianchi νέος χορηγός της Greenedge Cycling

Κλείνει το κεφάλαιο Team Jumbo Visma H Ιταλική εταιρεία ξεκινά νέα συνεργασία με μια από ...

Ευτυχία είναι… ένα καλορυθμισμένο Brompton

Εξαιρετικό σέρβις Brompton από το Cyclestore Δεν θέλει πολλά ο άνθρωπος για να είναι χαρούμενος… ...

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!

Pin It on Pinterest