Home | MBIKE BLOGS | MBike Editors | Τα σαγόνια του Καρχαρία: Vincenzo Nibali

Τα σαγόνια του Καρχαρία: Vincenzo Nibali

Κατά την αρχαιότητα, στο στενό της Μεσσήνης ζούσαν δύο μυθικά τέρατα, η Σκύλλα και η Χάρυβδη, ο τρόμος των ναυτικών της εποχής.

Σήμερα, με καταγωγή τη σικελική επαρχία, ο «Καρχαρίας της Μεσσήνης» γίνεται ο τρόμος όχι των ναυτικών αλλά του παγκόσμιου ποδηλατικού στερεώματος!

Κείμενο: Γρηγόρης Σιμιτζής / φωτο: Βrakethrough Media

Ένας από τους ισχυρότερους ποδηλάτες σε ιταλικό και διεθνή επίπεδο, χωρίς σκιές και θορύβους γύρο από τη φήμη του, ακούει στο όνομα Vincenzo Nibali! Ο ποδηλάτης που έχει μετατρέψει την απλότητα σε δύναμη, έχει πάντοτε τη σκέψη και το πνεύμα του στην πατρίδα του, τη Σικελία, στην οποία γεννήθηκε στις 14 Νοεμβρίου του 1984, από τους Salvatore και Giovanna. Οι θυσίες, η απόλυτη σοβαρότητα, ο σεβασμός και η ταπεινοφροσύνη είναι τα στοιχεία που συνθέτουν το προφίλ του σπουδαίου ποδηλάτη και νικητή πλέον και των τριών κορυφαίων Γύρων. Από πού κόλλησε το μικρόβιο δεν είναι δύσκολο να το φανταστεί κανείς. Ο πατέρας του, ο Salvatore, ενθουσιώδης και παθιασμένος ποδηλάτης, ήταν ο άνθρωπος που κατεύθυνε τον Vincenzo, στην πειθαρχία και την ποδηλασία. Πρώτο του είδωλο ο Francesco Moser, που κατέκτησε το Γύρο Ιταλίας τη χρονιά που γεννήθηκε.

Το πεπρωμένο του ήταν διαγεγραμμένο! Από μικρή ηλικία τα πάντα για κείνον περιστρέφονταν γύρω από πετάλια. Με την κλασική, σχεδόν φυσική εξέλιξη κάθε παιδιού, από το παιδικό με τις βοηθητικές, στο ΒΜΧ και στο ΜΤΒ. Αμέσως μόλις γνώρισε το ποδήλατο δρόμου, ξεκίνησε και η ενασχόλησή του με τους αγώνες. Στα εννιά του χρόνια, ο πατέρας του ανακατασκευάζει και του χαρίζει ένα παλιό κόκκινο Pinarello και κάπου εκεί η μαγεία ξεκινά! Ο Vincent δεν τρέχει αρκετούς αγώνες της κατηγορίας του αμέσως, αλλά λίγο αργότερα παίρνει μέρος στον πρώτο του αγώνα και αμέσως τραβά την προσοχή. Ξεκινά την αγωνιστική του ενασχόληση με μια 2η θέση, δημιουργώντας μεγάλη έκπληξη στους γονείς και τα υπόλοιπα παιδιά. Ακόμη και ο ίδιος ξαφνιάζεται από την απόδοσή του. Αμέσως μετά ακολουθεί η πρώτη του νίκη, με τρία λεπτά διαφορά από το υπόλοιπο γκρουπ των πιτσιρικάδων αθλητών. Στην εφηβεία του, στα 16 του χρόνια, καταλαβαίνει και ο ίδιος πως πρέπει να αποχωριστεί την αγαπημένη του πόλη και την οικογένειά του, με σκοπό να κυνηγήσει το όνειρό του.

Στα 16 του λοιπόν φεύγει βόρεια, στην Τοσκάνη: «Για να πετύχω το όνειρό μου, να προσπαθήσω να το αγγίξω, να γίνω ποδηλάτης, έπρεπε να φύγω από το σπίτι μου, την πατρίδα μου, την οικογένειά μου…» έχει δηλώσει. Για 10 μήνες το χρόνο, ζούσε στην Mastromarco, στο σπίτι του πρώην sport director, Carlo Franceschi, ο οποίος αποτελεούσε τη δεύτερη οικογένειά του. Ήταν σχεδόν αδύνατο να μην αναγνωρίσει κάποιος αμέσως το ταλέντο του, το οποίο επιβεβαιωνόταν συνεχώς και με κορυφαία στιγμή στα 18 του, την κατάκτηση της τρίτης θέσης στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ατομικής χρονομέτρησης, κατηγορίας Junior, στο Ζοlder το 2002. Ένα σημαντικό βήμα στην καριέρα του Vincent, που χαρακτηρίζεται από πολλές θυσίες οι οποίες και διαμόρφωσαν το χαρακτήρα του, αλλά και μεγάλη ενθάρρυνση για να συνεχίσει σε τόσο κρίσιμη ηλικία.
Το 2003 πετυχαίνει επτά νίκες ανάμεσά τους και σε διεθνείς διοργανώσεις. Η διεθνής αναγνώριση έρχεται την επόμενη χρονιά, στη Βερόνα, όπου και καταλαμβάνει την τρίτη θέση στον αγώνα κάτω των 23, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα TT. Εκείνη την περίοδο ακούγεται το όνομά του και παίρνει το ψευδώνυμο «Ο καρχαρίας του στενού Lo squalo dello stretto», λόγω της καταγωγής του, αλλά και του επιθετικού του στιλ.


Η σκληρή δουλειά και η λαμπρή πορεία του αναγνωρίζονται το 2005, όταν υπογράφει το πρώτο του συμβόλαιο με την Pro Tour ομάδα, Fassa Bartolo, που υπό την ηγεσία του Giancarlo Ferretti, ήταν από τις καλύτερες ομάδες της εποχής. Μπαίνει πολύ δυνατά στα βαθιά και αμέσως φέρνει εξαιρετικά αποτελέσματα: δεύτερος σε ετάπ του Γύρου Ελβετίας, έκτος στην κλασική Μιλάνο-Τορίνο και τέταρτος στο χρονόμετρο του ιταλικού πρωταθλήματος. Την επόμενη χρονιά, η ομάδα κλείνει και ο Vincenzo μετακομίζει στη Liquigas, όπου ανδρώθηκε και παρέμεινε μέχρι και το 2012.
Στα 21 του λοιπόν παίρνει την πρώτη επαγγελματική του νίκη στον κλασικό GP Ouest-France. Συνεχίζει να ξεχωρίζει με τις εμφανίσεις του και το 2007 συμμετέχει για πρώτη φορά στο Giro. Το 2008, κερδίζει ετάπ στο Giro del Trentino, παίρνει την 11η θέση στο Γύρο Ιταλίας ενώ συνεχίζει και στο Γύρο Γαλλίας όπου ξεχωρίζει για τη δεξιότητά στα στριψίματα και τις καταβάσεις. Το 2009 συνεχίζει την ανοδική του πορεία, τρέχει τον πρώτο του Γύρο Καλιφόρνιας και τερματίζει 6ος. Για πρώτη φορά, μοιράζεται την αρχηγεία της ομάδας στο Giro με τον Roman Κreuziger και αποδεικνύεται δυνατότερος, με την έβδομη θέση στη γενική, ενώ ήταν εκεί στις μάχες με τους Contador και τα αδέρφια Schleck.
Η ποδηλατική καταξίωση και το όνειρο του Tour έρχονται το 2010. Είναι το έτος που ο Nibali θεωρείται από τους δυνατότερους αναβάτες στον κόσμο. Κατακτά το Tour de San Luis, όπου κέρδισε ένα στάδιο, συνέχισε με το Γύρο Ιταλίας, οπού κλήθηκε τελευταία στιγμή από την ομάδα του, λόγω του αποκλεισμού του Pellizotti, και γνωρίζει τη ροζ φανέλα με τη νίκη της Liquigas-Doimo στο 4ο ετάπ και το ομαδικό χρονόμετρο, την οποία θα φορέσει για τρεις ημέρες. Στον ίδιο αγώνα κερδίζει το 14ο ετάπ ενώ ανεβαίνει για πρώτη φορά στο βάθρο ενός Grand Tour, κατακτώντας την τρίτη θέση της γενικής, τη χρονιά που πήρε το Giro o τότε συναθλητής και αρχηγός του Ivan Basso.
Από την αρχή της σεζόν είχε στοχεύσει τη Vuelta, έτσι δεν έτρεξε στο Tour και, ως μέρος της προετοιμασίας του, κατακτά το Γύρο Σλοβενίας και το Trofeo Melinda. Στην Ισπανία πηγαίνει με ανοικτά τα χαρτιά του και δεν κρύβει από την πρώτη στιγμή πως θέλει το Γύρο καθώς, από το 14ο ετάπ περνά στην 1η θέση της γενικής. Υπερασπίζεται επάξια τη θέση, απαντά σε όλες τις επιθέσεις των αντιπάλων του και στη Μαδρίτη παίρνει την πρώτη του νίκη σε Grand Tour.
To 2011 συνεχίζει την εξαιρετική του πορεία και αναλαμβάνει πρώτη φορά αρχηγός της Liquigas, στο Γύρο Ιταλίας, όπου τερματίζει στην τρίτη θέση, με τον Contador δεύτερο και τον Scarponi στα ροζ. Εκεί έδειξε πως, παρά το νεαρό της ηλικίας του, μπορεί επάξια να κρατήσει την αρχηγεία μιας ομάδας και να κοντραριστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα.

 | mbike.gr

Το 2012 είναι μια καθοριστική χρονιά για τον Ιταλό, με πολλές αλλαγές τόσο στην επαγγελματική όσο και στην προσωπική ζωή του. Δεν τρέχει στο Γύρο Ιταλίας καθώς έχει στοχεύσει μια καλή θέση στο Tour. Εκεί τρέχει ως βοηθός του Ivan Basso, που δεν κατάφερε να φέρει κάποιο αποτέλεσμα, ενώ ο Nibali, παρά τη θέση του ως βοηθού, ήταν ο μόνος που μπορούσε να ακολουθήσει σε μεγάλο βαθμό τον ξέφρενο ρυθμό της SKY στα βουνά και να επιτεθεί σε αυτήν  – μεγαλύτερη στιγμή, η επίθεσή του στο 10ο ετάπ, στην κατάβαση του Col du Grand Colombier. Κατάφερε τελικά να τερματίσει τρίτος στο Γύρο Γαλλίας, πίσω από τον πρώτο Βρετανό νικητή του Tour, Bradley Wiggins και τον τότε βοηθό του τον Froome, που είχε τερματίσει δεύτερος. Αξίζει να σημειωθεί πως ο Νibali ήταν ο μοναδικός αθλητής που η διαφορά του δεν ξεπερνούσε τα 10 λεπτά από τους Βρετανούς στο Tour.
Τον Οκτώβριο στο Fiuggi παντρεύεται την αγαπημένη του Rachele και ξεκινά μια νέα αρχή μετακομίζοντας μαζί της στο Lugano. Ο Nibali εκείνην την περίοδο νιώθει πως στην ομάδα του θα είναι για καιρό στη σκιά του Basso και πλέον η Liquigas φρενάρει ή τουλάχιστον καθυστερεί τις φιλοδοξίες και τα όνειρα του αθλητή. Μετά από εφτά συνεχόμενες σεζόν με τη Liquigas οι φημολογίες για αλλαγή στα επαγγελματικά σχέδιά του επιβεβαιώνονται. Στα τέλη της χρονιάς εγκαταλείπει την ομάδα της Cannondale και υπογράφει συμβόλαιο με την Astana, ύψους 3.000.000 ευρώ το χρόνο, για δύο χρόνια. Πολλοί τότε μίλησαν για προδοσία του Ιταλού, αλαζονεία και πως με αυτήν του την κίνηση, όχι μόνο δε θα κέρδιζε κάτι, αλλά θα έχανε και πολλά. Βέβαια καμία σχέση με την πραγματικότητα δεν είχαν αυτά καθώς πάντα είχε προσφορές από άλλες ομάδες. Η Astana έχτισε μια καινούρια ομάδα γύρω του, ακόμη και με προσωπικό να ακολουθεί τον Ιταλό από την Liquigas. Γιατί αν ο Nibali δεν ένιωθε πως αυτή η ομάδα δε θα μπορούσε να τον στηρίξει στους φιλόδοξους στόχους του, δε θα πήγαινε ποτέ.
Μια καινούρια σελίδα ξεκινούσε για τον Καρχαρία της Σικελίας το 2013! Αρχηγός πλέον της Astana, ξεκίνησε πολύ δυνατά τη χρονιά με πρώτη του νίκη στο Tirreno-Adriatico και η χρονιά συνέχιζε με το πλάνο για το ποιο Grand Tour θα τρέξει ακόμα ανοιχτό. Μέχρι στιγμής είχε βάθρο στην καριέρα του και στα τρία Grand Tours και πλέον οι στόχοι του ήταν μόνο οι κατακτήσεις τους.
Τελικά, τρέχει στο Giro d’ Italia και είναι ο βασικός αντίπαλος του Wiggins στη διεκδίκηση της Maglia Rosa. Ο αγώνας εξελίσσεται λόγω των κακών καιρικών συνθηκών σε έναν από τους δυσκολότερους της ιστορίας. Από το 6ο ετάπ φορά τη ροζ φανέλα, ενώ ο Wiggo εγκαταλείπει. Πλέον οι Uran και Evans τον κυνηγούν αλλά ο Nibali είναι ανίκητος! Μέσα στη χιονοθύελλα του 20ου ετάπ επιτίθεται στην τελική ανηφόρα και σφραγίζει ουσιαστικά το Γύρο. Στην Brescia σκαλίζεται το όνομά του στο σπειροειδή τρόπαιο του Giro και έχει πλέον 2 Grand Tours στη συλλογή του.
Προσπαθεί το ίδιο καλοκαίρι να πάρει και τη Vuelta, αλλά έρχεται 2ος πίσω από τον πολύ δυνατό Chris Horner και η χρονιά του κλείνει με το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην Τοσκάνη, που δεν κατάφερε όμως να ξεχωρίσει.
Το 2014 είναι μια ακόμη σημαντική και καθοριστική χρονιά για τον Vincenzo. Το χειμώνα ακολουθεί ατομικό πρόγραμμα και για αρκετό καιρό προπονείται μόνος του στις ιταλικές Άλπεις. Πάντα έχει δίπλα του τον προπονητή του Paolo Slongo που δηλώνει στην αρχή της χρονιάς πως ο Nibali είναι πλέον ώριμος να διεκδικήσει το Tour. Έχει παράλληλα τη στήριξη του Giuseppe Martinelli, directeur sportif της Astana, που το ’98 βρισκόταν στην ίδια θέση πίσω από τον Marco Pantani…
Ο καρχαρίας δε συνδέεται με τον αείμνηστο Marco μόνο μόνο τον Martinelli. Τον ίδιο χειμώνα συναντά την Tonina Pantani, που του κάνει δώρο την κίτρινη φανέλα του γιου της. «Σου χαρίζω αυτήν και εσύ θα μου φέρεις τη δική σου» του είπε δωρίζοντάς του τη φανέλα του λατρεμένου Πειρατή!
Το αγωνιστικό του πρόγραμμα λοιπόν βγαίνει με στόχο το Tour, εκεί ξέρει πως έχει να αντιμετωπίσει τον Chris Froome που πάει να υπερασπιστεί τον τίτλο του και έναν εξαιρετικά φορμαρισμένο Alberto Contador. Με στόχο το Tour στήνεται και η ομάδα της Astana. Στους αγώνες που τρέχει με τους δύο GC αντιπάλους του, λίγο πριν το Γύρο Γαλλίας δείχνει πιο αδύναμος και πολλοί βιάζονται να τον ξεγράψουν. Κάπου εκεί δέχεται ένα τηλεφώνημα από τον Alexander Vinokourov, γενικό διευθυντή της Astana πλέον, που του δηλώνει πως δε δικαιολογεί τα χρήματα που παίρνει (άραγε Vino, τώρα τα δικαιολογεί;).
Στο Tour έρχεται ως Πρωταθλητής Ιταλίας και από πολύ νωρίς δείχνει πως δεν έχει έρθει για… να παίξει. Κερδίζει 4 ετάπ του Γύρου (2, 10, 13, 18), στο 9ο ετάπ με τα πλημμυρισμένα cobbles ανοίγει μια τεράστια διαφορά στη γενική κατάταξη και αφιερώνει τη νίκη του στο 10ο ετάπ στη νεογέννητη κόρη του. Κρατά την κίτρινη φανέλα από το 2ο μέχρι το 8ο ετάπ και έπειτα από το 10ο μέχρι τον τερματισμό του Γύρου στο Παρίσι. Γεμίζει χαρά την Ιταλία καθώς είναι ο επόμενος Ιταλός μετά τον Marco Pantani που κερδίζει το Tour και γράφει το όνομά του στην ιστορία ως ο 6ος αθλητής που έχει κερδίσει και τους 3 Grand Tours, (Γαλλίας, Ισπανίας, Ιταλίας).
Είναι το αγαπημένο παιδί της Ιταλίας πλέον. Χαρισματικός ανηφορίστας, δεινός στις κατηφόρες, πάντα με το ίδιο πνεύμα, ταπεινός πρωταθλητής και σκληρά εργαζόμενος, που συνδέεται με την παράδοση και την οικογένειά του. Ήταν ο πρώτος αθλητής στην οικογένεια, με το νεότερο αδελφό του, Antonio, να ακολουθεί τα βήματά του. Γνωρίζει το μεγαλείο του, αλλά αποφεύγει την προβολή. Είναι άνετος με τους δημοσιογράφους αν και αποφεύγει διακριτικά τις κάμερες στην προσωπική του ζωή. Αντιμετωπίζει τη φήμη και τη δόξα με επιφυλακτικότητα και δισταγμό. Για διακοπές, πηγαίνει σε μια παραλία και κάθεται για ώρες στην άμμο. Προτιμά να μένει σε μικρές και ήσυχες πόλεις. Περνά αρκετό χρόνο με τους ανθρώπους της Astana, προσπαθώντας να τους μάθει πώς φτιάχνεις τον τέλειο espresso με μια Bialetti.
Είναι ήρεμος και φιλικός ως άνθρωπος, επιθετικός και μαχητικός ως αθλητής. Όταν αγωνίζεται νιώθει πως η καρδιά του ενσωματώνεται με το ποδήλατο. Ποτέ δεν ακολουθεί κατά κανόνα ένα πλάνο, πάντα είναι έτοιμος να εφεύρει κάτι μέσα στους αγώνες ενώ δεν παραδίδει τα όπλα ποτέ.
Η πίεση σήμερα για το Nibali είναι τεράστια, όσο και το μέγεθος της πρόσφατης επιτυχίας του. Οι άνθρωποι γύρω του, όπως και ο ίδιος, θεωρούν πως έχει πλέον ωριμάσει ως ποδήλατης, ενώ έχει καταφέρει να αποβάλει το άγχος και την πίεση που μέχρι πρόσφατα, παρέμεναν εμπόδιο στην απόδοσή του και είναι έτοιμος να διεκδικήσει το 2015 δύο μεγάλους Γύρους, ακολουθώντας τα βήματα του Marco Pantani.
Μοναδικό μείον, στην φετινή κατάκτηση του Γύρου Γαλλίας, ήταν η απουσία των Chris Froome και Alberto Contador αλλά, όπως δήλωσε και ο κύριος Martinelli, «το μόνο που έχει να κάνει για να σωπάσει τους ψιθύρους είναι να κερδίσει ακόμη ένα Γύρο, με τους δύο αυτούς αντιπάλους να παραμένουν μέχρι το τέλος».
Αυτός είναι λοιπόν ο κύριος Vincenzo Nibali – ο καρχαρίας – ο φετινός νικητής του Tour de France και ένας από τους μεγαλύτερους αθλητές της εποχής, η πορεία του οποίου δείχνει πως η φετινή του διάκριση δεν ήταν παρά μια φυσική εξέλιξη στην καριέρα του. Το μόνο σίγουρο είναι πως… τα δύσκολα τώρα ξεκινούν για το Vincenzo, καθώς μια χώρα τρελαμένη με το ποδήλατο  έχει στηρίξει όλες τις ελπίδες της επάνω του.

Δείτε επίσης

Ποδηλατόδρομοι Κηφισιάς: Ειδική διαδρομή για ποδηλάτες

Ποδηλατόδρομοι αναψυχής και όχι χρήσης Όσοι από εσάς αποπειραθήκατε να κάνετε ποδήλατο στους ελληνικούς ποδηλατοδρόμους, ...

Red Hook Crit Brooklyn No.10 – Behind the scenes

Παρακολουθούμε «εκ των έσω» τον πιο διάσημο αγώνα Fixed Gear στον κόσμο Ο αγώνας Red ...

«Protect Aoos» ΜΤΒ Ultra

«Protect Aoos» MTB Ultra! μαζί με τον «μικρότερο» «Protect Aoos» MTB Race 30km και Race-Relay (σκυτάλη στην διαδρομή των 100+km), επιστρέφει για πέμπτη συνεχή χρόνια, την τελευταία Κυριακή του Αυγούστου (27/08/2017).

Σχολιάστε

Pin It on Pinterest