Home | MBIKE BLOGS | Ble Cycling Club | Brevet Wild West 2017

Brevet Wild West 2017

Το συγκεκριμένο brevet μήτε που το είχα κατά νου

Κείμενο: Γρηγόρης Αγγελόπουλος

Μήτε που θυμάμαι πως αυτά τα παλιόπαιδα (Δημήτρης και Παναγιώτης) με έβαλαν στο τρυπάκι να τους ακολουθήσω στο Αγρίνιο. Είχα όμως ένα κενό, αυτό του Ορχομενού που τελικά δεν πήγα και απλά άδραξα την ευκαιρία που μόλις παρουσιάστηκε.

Παράλληλα, το πρόγραμμα στη δουλειά με έστελνε μακριά, ο καιρός μου έστειλε συμβόλαιο ότι την ημέρα του brevet μια βροχή θα την ρίξει και το μυαλό μου μού έστειλε μηνύματα υπερφόρτωσης. Ε και; Επέμεινα, πήρα το πράσινο φως από τη δουλειά, ετοίμασα τα πράγματά μου από την Τετάρτη και μέσα μου ήξερα πως ότι και να γίνει πλέον, εγώ θα πάω.

Παραμονές, ότι υποχρεώσεις έκλεισαν στις 21:00. Μέσα στα επόμενα 20 λεπτά είχα μεταφορτώσει βαλίτσα και Πεντάμορφη, φορτώθηκα κι εγώ στο αυτοκίνητο του Αλέξη και κυλούσαμε προς τα διόδια όπου ήταν το ραντεβού με τα άλλα δύο αλάνια. Οι δρόμοι ανοιχτοί και τα σκυλιά δεμένα, ταξιδέψαμε παρέα και μέσα από αυτήν τη νέα εθνική Αθηνών Πατρών τα χιλιόμετρα μήτε που μας φάνηκαν. Σε λιγότερο από δύο ώρες στο Ρίο όπου και μπήκαμε στο καραβάκι. Meeting επί της «παντόφλας» με την κουβέντα να εστιάζει κυρίως στον καιρό. Αποβίβαση και σε λίγη ώρα φτάνουμε στο ξενοδοχείο μας @Αγρίνιο. Ξεφόρτωμα, παρκάρισμα ποδηλάτων στο υπόγειο γκαράζ (χλίδα), check in, τακτοποίηση στο δωμάτιο και σε πολύ λίγη ώρα είχαμε ξεραθεί.

Meeting on board

Ξυπνητήρι και βουτιά στο πρωινό. Κάτι να μασαμπουκιάσουμε, κάτι να πάμε τουαλέτα, κάτι να ζέψουμε, καταφέραμε να ξεκινήσουμε 8 παρά είκοσι πέντε! Ενημερωτικά επίσημη ώρα εκκίνησης brevet επτά και τριάντα. Ξεκινήσαμε λοιπόν οι τουρίστες χωρίς να ξέρουμε ακριβώς πού είναι η εκκίνηση και μια πρωινή περιήγηση στην πόλη την κάναμε (δεν μπορώ να πω). Με αυτά και με αυτά βρήκαμε το κοντρόλ, μια ψυχή μόνο καθόταν σε ένα τραπέζι και χαμογελώντας μας σφράγισε και μας σταύρωσε.

Αργήσαμε;

Οχτώ παρά πέντε ξεκινήσαμε και με μόνο οδηγό τον πλοηγό βγήκαμε από την πόλη με καλό καιρό και αρκετή διάθεση. Επιλέξαμε να πατήσουμε, ως καθυστερημένοι, μέχρι και το 30ο χιλιόμετρο που ξεκινούσε η πρώτη ανάβαση της ημέρας. Ο αέρας ιδανικός για πάτημα με την ποιότητα των δρόμων να αποτελεί εμπόδιο και αφορμή για το πρώτο και τελευταίο λάστιχο της ημέρας, μόλις στο 20ο περίπου χιλιόμετρο. Το trekking του Αλέξη μάζεψε ένα μέταλλο, μάλλον ως ένδειξη διαμαρτυρίας (από τα 200άρια που το τραβάει). Ευτυχώς λίγα μέτρα παρακάτω είδαμε ένα βενζινάδικο, μπήκαμε, αλλάξαμε σαμπρέλα, φουσκώσαμε και φύγαμε χάνοντας είκοσι περίπου λεπτά.

Γέφυρα Ματσουκίου

Η γέφυρα Ματσουκίου στο φράγμα Στράτου, το πρώτο πανέμορφο τοπίο της διαδρομής. Λίγες φωτό, λίγες ανάσες και συνεχίζουμε για να συναντήσουμε την πρώτη ανάβαση της ημέρας. Μήπως προλάβαμε όμως; Στο ξεκίνημα της ανηφόρας κάπου πριν τις Φυτείες, τα σύννεφα μπούκωσαν και οι ψιχάλες σαν κέρματα έπεφταν επάνω μας. Μέχρι να σταματήσουμε, να βάλουμε αδιάβροχα οι ουρανοί άνοιξαν και οριακά βρήκα μια μικρή βεράντα από ένα ακατοίκητο σπίτι. Μείναμε εκεί, χαβαλεδιάσαμε με την τύχη μας και δώσαμε στο μπουρίνι τον χρόνο του για να απομακρυνθεί, ελπίζοντας ότι είναι όντως μπουρίνι και όχι κάτι μόνιμο. Ακόμα 20 λεπτά χρειάστηκε η βροχή που τελικά ήταν μπουρίνι. Με ψιλόβροχο πλέον συνεχίσαμε χωρίς να μας προβληματίζει αφού είχαμε γλιτώσει τα χειρότερα.

Ανηφόρα στην ανηφόρα και στροφή στην στροφή, έφτανα να σπινιάρω σε ορθοπέταλο! Γύρω στα 400 υψομετρικά ανεβήκαμε, με το τοπίο αυτήν την φορά να έχει στα αριστερά μας τη λίμνη Οζερός και δεξιά μας τη λίμνη Αμβρακία. Πονάς λοιπόν αλλά σου αρέσει. Κατηφορίσαμε (προσεκτικά) αναζητώντας τα διψασμένα για ανηφοριές αγόρια (Πάνο και Αλέξη). Μείναμε μαζί για λίγο, μέχρι το ξεκίνημα της ανάβασης του Αετού. Τα λυσσασμένα έφυγαν, εγώ με τον Δημήτρη απολαύσαμε τα μπάζα και τις πέτρες που κάποιοι άθλιοι Έλληνες αποφάσισαν πως εκεί είναι καλά να τα παρατήσουν.

Τα βουναλάκια μας έφαγαν τέσσερις περίπου ώρες. 60 χιλιόμετρα και είχαμε γράψει 1.000 υψομετρικά. Μαζί με τον Παναγιώτη βγάλαμε μια κραυγή πεινάω! Στην προσπάθειά μου να περιορίσω τη μάσα στη σέλα επάνω, βρισκόμουν σε περίοδο εκπαίδευσης. Άρα μήτε τοστάκια, μήτε παστελάκια φορτωμένος, μια μπάρα μόνο φλωριά σκέτη. Κάπου στο 65ο χιλιόμετρο είχε εξατμιστεί. Αποφασίσαμε να κάνουμε υπομονή μέχρι το control στο 73ο χιλιόμετρο, στην Κανδήλα. Κατηφορίσαμε λοιπόν, φτάσαμε στο control και οι λύκοι συμποδηλάτες δεν είχα αφήσει τίποτα για μάσα. Σφραγίσαμε και κατηφορίσαμε τον Μύτικα, στρίψαμε προς Αστακό αποφασισμένοι ότι θα σταματήσουμε για εφοδιασμό κυρίως σε φαγώσιμα.

Αστακός

100ο + χιλιόμετρο, υπέροχη παραλία Αστακού και έφτασα σουρωμένος. Στο πρώτο καφέ, 2 τοστάκια έπεσαν στο στομάχι μου σαν να ρίχνεις 2 πετραδάκια σε μεταλλική δεξαμενή 5 κυβικών και ο φρέντο κατέληξε ως σφηνάκι. Μισή ώρα (ίσως και κάτι παραπάνω) ξοδέψαμε κι εκεί. Και ενώ αρχικά είχαμε σχεδιάσει να το πάμε γρήγορα, κάτι το λάστιχο, κάτι το μπουρίνι, κάτι οι βρεγμένοι δρόμοι που δεν μας άφησαν μήτε στις κατηφόρες να πατήσουμε, δεν μας άφηνε περιθώρια για το πώς θα πάμε πλέον.

Παρεάκι

 

Είχαμε ήδη κάνει 1.200 υψομετρικά, μπροστά μας είχαμε κυρίως ευθείες και 2 μικρά βουναλάκια από 250 υψομετρικά το καθένα και μια ατελείωτη φλατιά από το 120 έως και το τέλος. Παράλληλα ο καιρός ταξίδευε μπροστά μας και οι ψιχάλες είχαν σταματήσει. Ζέψαμε και φύγαμε. Πατήσαμε δυνατά για Κατοχή (ένα ακόμα όμορφο χωριό), περάσαμε Αχελώο, μπήκαμε Νεοχώρι (όπου φορτώσαμε νερά και από μια μικρή Cola) και τα δώσαμε όλα με κατεύθυνση το Μεσολόγγι (όπου και το επόμενο control_στο 158,70 χιλ.) με ιδιαίτερα ευνοϊκό άνεμο.

Κάτι η τροφοδοσία, κάτι ο άνεμος, κάτι οι αλλαγές, περάσαμε τουλάχιστον 6 ποδηλάτες, χαζέψαμε τους τόνους αλάτι στις αλυκές και νωρίς φτάσαμε να ποδηλατούμε στην παραλιακή πασαρέλα του Μεσολογγίου (γνωστή από την κλασική του Θέρμου), αναζητώντας το cafe που ήταν το control.

Με το σφράγισμα χτυπήσαμε και ένα καφεδάκι, τρώγοντας και μια μπάρα της διοργάνωσης αφού πλέον δεν ήμασταν τελευταίοι και βρήκαμε διαθέσιμες (χέχε)! 45 χιλιόμετρα είχαν μείνει, όμως τώρα θα είχαμε τον αρκετά δυνατό αέρα κόντρα και έπρεπε να ξεκινήσουμε.

Πελοτόν των τεσσάρων, αλλαγές περίπου κάθε τρία χιλιόμετρα, μια στάση για φως, γιλέκα και πιπί μόνο, και χωρίς κανένα ιδιαίτερο τοπίο να μας αποσπά, καταφέραμε να τερματίσουμε αξιοπρεπώς ένα ακόμα brevet. Σφράγισμα και παραγγελίες μεταλλίων για αρχή και επιστροφή, ποδηλατοχαζεύοντας μέσα από την πόλη, στο ξενοδοχείο για να φορτώσουμε ποδήλατα και να αλλάξουμε.

Η αναζήτηση της κατάλληλης ταβέρνας για αποκατάσταση δεν χρειάστηκε πολύ χρόνο και τα δεδομένα ψητά με τις επιβεβλημένες μπίρες καταναλώθηκαν με ευχαρίστηση προσφέροντας ευεξία και χαρά.

Άλλο ένα brevet τελείωσε επιτυχημένα και πάνω από όλα με ασφάλεια. Ευχαριστώ τον Δημήτρη, τον Παναγιώτη και τον Αλέξη για την ξεχωριστή παρέα τους που χωρίς αυτήν το brevet δεν θα ήταν απολαυστικό και ξεχωριστό.

Τα αξιοσημείωτα του brevet:

1. Ο Δημήτρης έχει δυναμώσει επικίνδυνα!

2. Ο Αλέξης που όσο κι αν το «τσίμπησε» το integrator δεν κατάφερε να το λυγίσει για ακόμα ένα 200άρι!

3. Ο Παναγιώτης που όλες στο Αγρίνιο και στις γύρω περιοχές των καλωσόριζαν με χαμόγελα δίνοντας μας προτεραιότητα στο σερβίρισμα.

4. Πως όσο κούραση κι αν είχε η μετακίνηση, τόση απόλαυση και ψυχοθεραπευτική δράση έχει η συμμετοχή. breve

5. To nutrition μου βελτιώνεται. Έχοντας εντοπίσει πως τα αναφορικά κομμάτια χρειάζονται επιπλέον τροφή, είναι εύκολο να τη μειώσεις κατά 30% τουλάχιστον.

6. Nikon is back! Ελπίζω να είδατε τις φωτό και να τις απολαύσατε.

… και όλα τα παραπάνω σε μια πρόταση: «Ο λόγος που κάνω ποδήλατο και αγάπησα την ποδηλασία»

Δείτε επίσης

Tabula Rasa 

«Άγραφος πίνακας» Κείμενο: Μανώλης  Παρταράκης Με αφορμή τη συμπλήρωση πέντε χρόνων από τη δημιουργία της ...

Όλα τριγύρω αλλάζουνε…

και όλα τα  ίδια μένουν Συντάκτης: Γρηγόρης Παπακανδεράκης Φωτο: Αλέξανδρος Μακρής Τι κι αν πέρασαν ...

Κυκλώνοντας τον Υμηττό

Aπό το Πέραμα μέχρι τα Μεσόγεια Από τους Αγίους Αναργύρους  μέχρι το Πέραμα και από ...

Pin It on Pinterest