Home | MBIKE BLOGS | Brevet «Χαλκίδα – Βόρεια Εύβοια»
Brevet «Χαλκίδα – Βόρεια Εύβοια»

Brevet «Χαλκίδα – Βόρεια Εύβοια»

Αυστηρά για ποδηλάτες λάτρεις της Ιστορίας και της Φύσης! Χαλκίδα, Παγώνδας, Κηρέας, Νηλέας, Κήρινθος, Δρυμώνας, Ελύμνιον, Κεχριές …

Η Χαλκίδα μου έχει χαρίσει τα τελευταία χρόνια στιγμές χαράς που δεν χωράνε στο ζύγι. Είτε σαν αφετηρία είτε σαν τερματισμός, ακόμη κι ως ενδιάμεσος σταθμός ποδηλατικών ταξιδιών, είναι πάντα το ίδιο ονειρική και υποσχόμενη οικοδέσποινα.

φωτο: Γιάννης Τζιβιέρης 

Μετά τα πρώτα 15 περίπου χιλιόμετρα, στα Ψαχνά, αποχαιρετούμε τα ισάδια και μπαίνουμε στο ψαχνό της πρώτης ανάβασης. Ξεκούραστοι, γεμίζουμε με οξυγόνο για πρωινό ενώ τα στροφιλίκια μας αποκαλύπτουν πότε πτυχές του δάσους και πότε την ήρεμη γλύκα του Ευβοϊκού που σύντομα θα αφήσουμε πίσω μας για να φτάσουμε στην κορφή του Άγιου. Αυτά τα ανηφορικά πρώτα χιλιόμετρα είναι το προζύμι όλου αυτού του Brevet, που θα μυρίσει ψωμί σπιτικό κάπου πιο πέρα, στις ανηφόρες της Αγίας Άννας και της Κερασιάς. Κι όσο το κορμί προετοιμάζεται για να ζυμώσει, το μυαλό ταξιδεύει ελεύθερο, πίσω στην εποχή που Χαλκιδαίοι ναυτικοί φεύγουν σε ξύλινα σκάφη να εποικήσουν την Χαλκιδική…

Brevet «Χαλκίδα – Βόρεια Εύβοια»

Η κατάβαση που ακολουθεί είναι μαγευτική. Αγωνίζομαι να αδράξω εικόνες της υγρής φθινοπωρινής φύσης στα δεξιά μου, αλλά με συνεπαίρνουν και οι γλυκές φουρκέτες που τις απολαμβάνω και προετοιμάζομαι να τις διαχειριστώ με αγάπη αργότερα μέσα στην ημέρα, όταν θα ξαναβρεθώ εδώ να ανηφορίζω με 160 χλμ στα πόδια. Μια ταμπέλα στο δρόμο με πάει πάλι πίσω στον χρόνο, στην μαρτυρία του Θουκυδίδη για τον «Παγώνδα», γιο του Ελαιόλαδου, που νίκησε το 429 π.Χ. τους Αθηναίους. Την ίδια στιγμή καφεκίτρινα φύλλα σκάνε στο κράνος μου φερμένα από ένα απαλό αεράκι που τα ξεκολλάει απ’ το πλατανόδασος στις όχθες του πιο μαγευτικού ποταμού στο νησί, του Κηρέα, που κυλάει κάτω από κρεμαστά ξύλινα γεφυράκια, άδοντας πλάι στο δρόμο μας στην πορεία του προς τον Νηλέα. Οι δυο μαζί θα ενωθούν και θα καταλήξουν στο Αιγαίο.

Brevet «Χαλκίδα – Βόρεια Εύβοια»

Απ’το Προκόπι ως το Μαντούδι και για καμιά 10αριά χλμ, διατρέχουμε παράλληλα με τον Κηρέα, το στενό φυσικό πέρασμα του Δερβενίου, την μόνη οδό που πρακτικά οδηγεί στη Βόρεια Εύβοια, απίστευτου κάλλους και so bike friendly για ποδηλάτες κάθε κατηγορίας. Προσοχή μόνο, στα μπρεβετο-βατραχάκια που κατά οικογένειες διασχίζουν το οδόστρωμα, δυστυχώς για κάποια από αυτά, χωρίς κράνος… Μια μικρή ανάβαση μας φέρνει στην Κήρινθο, την πάλαι ποτέ ισχυρή ναυτική δύναμη, κατά τον Όμηρο, και όπου τα ενθαρρυντικά επιφωνήματα των θαμώνων του καφενείου πάνω στο δρόμο θα μου μείνουν αξέχαστα. Ακολουθεί η «κόκκινη» κατάβαση προς την παραλία της Αγίας Άννας, όπου και το 1ο κοντρόλ, σημείο συνάντησης των γοργοπόδαρων που ανεβαίνουν ήδη και των «χελώνων» που μετράνε φυλλαράκια και βατράχια στη διαδρομή… Στο «κόκκινο» και η ανάβαση από την ανοιχτή αγκαλιά του νησιού προς το Αιγαίο, πίσω προς τα βουνά – μέσω των οικισμών της Αγίας Άννας και της Κερασιάς, καυτές ανηφόρες με κλίσεις κατά τόπους διψήφιες – και την διάσχιση του βόρειου τμήματός του για να βρεθούμε ξανά με θέα τον Ευβοϊκό και την απέναντι Βοιωτία.

Στην Κερασιά, σε υψόμετρο 560 μ, αισθάνεται κανείς την παρουσία πολλών νερών, μέχρι και τα πετρώματα στο πλάι του δρόμου είναι καταϊδρωμένα… Κάπου δυτικότερα, οι πηγές του ποταμού Νηλέα, ενώ μια καφέ πινακίδα «Μουσείο Παλαιοντολογικών Ευρημάτων Κερασιάς» υποδηλώνει την ύπαρξη ενός απολιθωμένου δάσους, από τα πλουσιότερα του είδους στην Ελλάδα και στην Ευρώπη ολόκληρη, και να ‘μια πάλι να ονειρεύομαι την εποχή που το νησί ήταν ίσως ενωμένο με την Στερεά Ελλάδα και πάνω τους περνοδιάβαιναν μαχαιρόδοντες, ελλαδοθήρια (καμηλοπαρδάλεις με κοντό λαιμό), ελέφαντες, ακόμη και ρινόκεροι!

Ανεβοκατεβαίνοντας, και σε υψόμετρο γύρω στα 600 μ, η σκέψη της θαλπωρής που προσφέρει το ταβερνάκι στο 2ο κοντρόλ, κυριαρχεί στο μυαλό μου. Φτάνουμε στους καταρράκτες του Δρυμώνα, που πήρε το όνομά του είτε από το πυκνό δάσος από δρυς που φύονται στην περιοχή, είτε από το δριμύ ψύχος που επικρατεί εκεί τον χειμώνα.  Περνάμε το ξύλινο περίπτερο, αλλά δεν βλέπουμε τους καταρράκτες από τον δρόμο. Υπόσχομαι στον εαυτό μου να ξανάρθω με «ανθρωπινά» παπούτσια, για την οδοιπορική διαδρομή που έχει κατασκευαστεί με φυσικά υλικά, και να απολαύσω με ζεστά ρούχα το νερό του ποταμού Σηπιά που διασκορπίζεται στους καταρράκτες, πέφτοντας με ορμή από ύψος 15 μέτρων σε μια κρυστάλλινη λίμνη κυκλωμένη από βράχια μες το δάσος.

Μπρεβέ και να μην χαθώ, δεν γίνεται. Προσπερνάω το 2ο σημείο ελέγχου στο Καλαμούδι, το garmin μου πετάει ένα «άντε γεια» και βρίσκομαι να κάνω μια έξτρα ανηφόρα (λες και είχαμε έλλειψη) πριν φτάσω στο γραφικό ταβερνάκι, όπου ο Παύλος Βολιώτης μας σφραγίζει τις κάρτες, ενώ μυρωδιές σπιτικών κοκορομακαρονάδων πηγαινόρχονται στα τραπέζια… Δεν έχω καιρό για δαύτες αλλά ούτε και όρεξη, καθώς στο μυαλό μου πλέον κυριαρχεί η αγωνία να μην ξυλιάσω στο σκοτάδι στην κατηφόρα πριν τον τερματισμό.

Ορμάμε στην κατηφόρα προς Ευβοϊκό, και όπως πάντα μετά το 100χλμ, νιώθω πως παίρνω τον δρόμο της επιστροφής, παράξενο συναίσθημα που δεν με εγκαταλείπει ποτέ. Περιμένω με συγκίνηση να ξαναδώ τις Ροβιές, τον παράλιο παράδεισο, στην καρδιά ενός τεράστιου ελαιώνα, στους πρόποδες του Τελέθριου όρους και με το βενετσιάνικο πυργοκάστελο που έχτισαν οι Βιλεαρδουίνοι πρίγκιπες της Αχαΐας.

Σύντομα σκαμπανεβάσματα του δρόμου μας προϊδεάζουν για την ανάβαση της Λίμνης, κοντά στην αρχαία πόλη Ελύμνιον που αναφέρει ο Σοφοκλής ο τραγωδός. Την περιμένω μακρύτερη από ότι είναι τελικά και δεν πιστεύω στα μάτια μου όταν φτάνω στο «μπαλκόνι» στην κορφή. Μετά τις Κεχριές, θα ανταμώσουμε και πάλι τον δρόμο από όπου ήρθαμε, το μοναδικό πέρασμα όπως είπαμε από και προς το κέντρο του νησιού. Ο ήλιος έχει δύσει όταν κοντεύουμε στο Προκόπι, και ανυπομονώ για την τελευταία ανάβαση. Ο πιο όμορφος ήχος που θυμάμαι πριν τις επευφημίες των συντρόχων στον τερματισμό είναι η μπάσα φωνή μιας κουκουβάγιας που επιμένει να θέλει να μάθει αν θα ξανανταμωθούμε στο ίδιο μονοπάτι. Ή μήπως αναγνωρίζει τον τριγμό των πεταλιών μου από την περασμένη χρονιά και με χαιρετά; Θα το μάθω του χρόνου.

Ο αθλητικός & πολιτιστικός σύλλογος ΑΙΟΛΟΣ, με έδρα τη Χαλκίδα, οργάνωσε για 10η φορά φέτος τον ποδηλατικό (μη ανταγωνιστικό) αγώνα 200 χλμ με προορισμό την Βόρεια Εύβοια. Ενδιάμεσοι σταθμοί ελέγχου: Παραλία Αγίας Άννας, Καλαμούδι.

Δείτε επίσης

Τι ποδήλατο να πάρω;

Η ερώτηση που απασχολεί πολλούς, έχει περισσότερες από μία απαντήσεις! Τι ποδήλατο να πάρω; Είναι ...

Geraint Thomas

Sports Personality 2018: Νικητής ο Geraint Thomas

Νικητής του βραβείου Αθλητική Προσωπικότητα της Χρονιάς ο Geraint Thomas O φετινός νικητής του Γύρου ...

ποδηλατικά δώρα

15 ποδηλατικά δώρα για τα Χριστούγεννα 

Δώρα για όλους! Στο πνεύμα των Χριστουγέννων, συγκεντρώσαμε 15 ποδηλατικά δώρα που θα δώσουν χαρά ...

Pin It on Pinterest