Home | MBIKE BLOGS | Ble Cycling Club | Brevet «Γύρος Ψηλορείτη»

Brevet «Γύρος Ψηλορείτη»

Περήφανοι διοργανωτές, τιμημένοι συμμετέχοντες… και BLEδες μπόλικοι!

Brevet «Γύρος Ψηλορείτη»: Κι άλλοι πολλοί τόποι έχουν βουνά. Λίγοι όμως έχουνε τέτοια όπου αναθράφηκαν θεοί και ήρωες, μικροί και μεγάλοι και καθημερνοί, όπως … στην Κρήτη.

 

Κείμενο: Έφη Τριανταφυλλίδου

 

Οροπέδια, ρεματιές με πηγές και ποτάμια, δάση με μοναδικά ζώα και φυτά, πετρώματα που αναδύθηκαν από τα βάθη της γης, φαράγγια αμέτρητα, σπηλιάρια καταφύγια αγριμιών, πλούσιες κοιλάδες και εύφορους κάμπους, πέτρινα γεφύρια και εκκλησάκια στην άκρη του δρόμου. Και λίγοι τέτοιοι τόποι είναι και τόσο φιλόξενοι με τους ξένους – κι ας είναι άγριοι με τα παιδιά τους – όπως η Κρήτη όπου οι Κουρήτες και η Αμάλθεια ανάθρεψαν τον Ξένιο Δία, σε μια σπηλιά στον Ψηλορείτη… 

Ξεκινήσαμε από το νέο λιμάνι του Ηρακλείου, αγκαλιασμένοι κυριολεκτικά από ντόπιο κόσμο, αθλητές, μπρεβετάδες, εκπροσώπους φορέων (και κηδεμόνων) και όλοι μαζί με λαγούτα και τραγούδια και σειρήνες περιπολικών και ιαχές και χαιρετίσματα του κόσμου και των τουριστών που ξυπνάνε νωρίς για να μη χάσουν τη μαγεία του πρωινού, πιάσαμε να ανηφορίζουμε με θέα το βουνό που πίσω του δύει ο ήλιος. Μια θεόσταλτη τριγωνική αύρα από πάχνη αναδυόταν από τις πλευρές του χωρίς να καλύπτει διόλου την αυστηρά γεωμετρική μορφή του, αυτήν που οι Ενετοί με δέος βάφτισαν Στρούμπουλα, από το ηφαίστειο Stromboli το δικό τους. 

Διασχίσαμε το εύφορο οροπέδιο, εκεί που οι αρχαίοι κι οι σημερινοί Τυλίσσιοι καλλιεργούν τις ελιές, τα αμπέλια, και τα εσπεριδοειδή τους, κι ανεβήκαμε ως τη Δαμάστα, με θέα στα δεξιά μας τη μικρή οροσειρά του Κουλούκωνα, αδελφό βουνό του Ψηλορείτη, αφού ανάμεσα τους αναπτύσσεται το σύνολο σχεδόν των χωριών του Μυλοποτάμου με προεξάρχοντα τ’ Ανώγεια στο ψηλότερο σημείο. 

Μνήμες από τον γύρο Κρήτης που έκανα με 3 συντρόχους «ΑΓΙΟΥΣ» ήταν παρούσες σε πολλά σημεία της διαδρομής, όπως στις Μαργαρίτες, και κει δα στη στροφή που αρχίζει η αλύπητη ανηφόρα για τα Ανώγεια, όπου στα τέλη του Μάρτη ’17, μια γιαγιά Κατίνα μας φιλοξένησε με κουλουράκια και απάγκιο από τη βροχή που δεν έμελε να τελειώσει, όμως, ως την κορφή. Έψαχναν τα μάτια μου να τη δουν, αλλά κυνήγαγα τον χρόνο και δεν σταμάτησα. Ντρέπομαι τώρα γι αυτό… 

Με τη φωνή του Ξυλούρη δια στόματος του συνποδηλάτη Θύμιου και με δάκρυα συγκίνησης πετάλιζα κι ανηφόριζα για να «δω στην Κρήτη μια κορφή που ‘χω μανούλα κι αδερφή»… Κι είδα κορφές πολλές, κι αναγάλλιασε η ψυχή μου, όπως των αετών που άφοβοι γυρόφερναν σχεδόν πάνω από τα κεφάλια μας. 

Ούτε τα αρχαία εδάφη στην Ελεύθερνα πρόλαβα να πατήσω, γιατί δεν θα ‘μενε ούτε μια μπάρα κρητικιά στο κοντρόλ, απέναντι από την επιβλητική Μονή Αρκαδίου, σταθμό ιστορικό στον αγώνα της επανάστασης. Πέσατε ωσάν αρπαχτικά, σύντροχοι Αθηναίοι, που ο ουρανίσκος μας ούτε κατά διάνοια δεν απολαμβάνει τέτοιες γεύσεις πάνω στο ποδήλατο ολοχρονίς του χρόνου… Συμβολικό φόρο τιμής στους πεσόντες ήρωες του 1866 αποτίσαμε τρανταζόμενοι στον χωματόδρομο και στο πλακόστρωτο γύρω από τη Μονή, που μας προετοίμαζε για τα κακά χάλια του δρόμου σε κάποια σημεία αργότερα στη διαδρομή. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν θα ‘θελα να τα είχαμε γλυτώσει αφού μαζί τους θα χάναμε και την αγριάδα ενός πρωτόγνωρου ορεινού τοπίου που εμείς της πόλης σπάνια έχουμε την ευκαιρία να διασχίσουμε, προστατευμένοι κάτω από τη σκέπη των διοργανωτών αυτού του brevet  που είχαν την έννοια μας και πηγαινόρχονταν και μας ρωτούσαν αν είχαμε καμιά ανάγκη από τίποτα, κι όλο τίποτα ήταν η απάντησή μας, αφού μας είχαν χορτάσει και ξεδιψάσει με τα καλούδια και τις υγρές προσφορές (όρος γενικός που υπονοεί και την ρακή εκτός απ’ το νερό και το ισοτονικό!).  

Από τη διαδρομή ανάμεσα στο πρώτο κι ως το δεύτερο κοντρόλ, θυμάμαι τις φορές που σήκωσα να μάτια μου να δω την κορφή του βουνού μπροστά μου, κι ένιωσα απειροελάχιστη αφού ο αυχένας μου λύγιζε εντελώς κατά πίσω, τόσο ψηλό ορθωνότανε εμπρός μου. Και δεν πρέπει να ήταν Η κορφή του Ψηλορείτη, παρά περιφερειακές «κορφούλες» αυτές που αντίκριζα. Κάπου στα δεξιά μας, στο οροπέδιο στο Αμάρι, φαντάστηκα πως είδα σπαρμένες κόκκινες τουλίπες, αυτές τις μοναδικές που φύτεψε εδώ κάποτε η Ηώ, η θεά της Αυγής. 

Στο Αποδούλου, είδα μόνο την ταμπέλα, και όχι το Φράγκικο Κονάκι της λαίδης Χέυ, γιατί από κει ξεκίναγε η ανηφόρα (ΠΑΛΙ!) ως τον Πλάτανο κι ακόμη παραπέρα ως τη Λοχριά, όπου δεν θα ξεχάσω ποτέ την μεγάλη καρδιά του βενζινά, που «φούλαρε» την ψυχή μας φιλοξενία και ενθάρρυνση με τα λόγια και την συμπεριφορά του, ούτε τα παιδιά του χωριού που μου «φύλαγαν» το ποδήλατο με τρανταχτά γέλια, επειδή νόμισα πως κινδύνευα από κλοπή στα βουνά τση Κρήτης! Και φτάσαμε στις Καμάρες, κει που άφθονος φύεται ο δίκταμος,  πλημυρισμένοι από τις ευωδιές του μεσημεριού, χασμόφυτα που φύονται στα γκρεμνά και στα φαράγγια που ανάσαιναν κι αμόλαγαν το άρωμά τους, και σπιτικά φαγητά μαγειρεμένα από ροζιασμένα χέρια γιαγιάδων στα χωριά. Καμιά δεν παραλείψαμε να χαιρετήσουμε στο δρόμο, ούτε εκείνο το ζευγαράκι, έναν παππού μουστακαλή που άρμεγε τη γίδα ενώ η γιαγιά μάζευε χόρτα για το επαυριανό Κυριακάτικο τραπέζι.  

Κι ύστερα η λίμνη Ζαρού… μ’ εκείνο το ΑΝΗΦΟΡΑΚΙ που συνοδευόταν από «πλάκα μας κάνουν, έτσι ;» και την έκπληκτη φωνή του συντρόχου μου του Γιάννη του τρίκυκλου που στα 30 μέτρα μπροστά του με είδε να απογειώνομαι σε ύψος, αλλά… πράσινες αποχρώσεις και γαλήνιο νερό, εκεί που το μάτι μας είχε λίγο στεγνώσει από τη γκριζάδα των γυμνών ψηλών κορφών.  Και δος του τα ταΐσματα και οι θερμές κουβέντες στο κοντρόλ και το απογευματινό μας καφεδάκι στο χωριό, με λίγο ηλάκο που ζέσταινε το κορμί, και την βαριά προφορά των ντόπιων με τις στεντόρειες φωνές και τα στόματα ανοιχτά όταν ακούγαν το κατόρθωμά μας…

Και μας ξεγέλασε η γλύκα της κοντρολιέρισας και του κοντρολιέρη (αχ, Αντώνη, αχ, Αντώνη!!!) και θαρρέψαμε πως έχει η Κρήτη κατηφόρα που δεν ανηφορίζει. Και με το πάσο μας, και με τα τραγούδια μας, και δος του «Στση Γραμπούσας το ακρωτήρι εγλεντούσα μια φορά…» και γούτσου – γούτσου με τα ‘ριφάκια που ξεπετάγονταν στο δρόμο, και να ‘σου και μια 14άρα κλίση εκεί στο ξαφνικό και δεν ετέλειωνε αυτή η «κατηφόρα» και κόντεψε να μη μείνει καλιτσούνι στο Χουδέτσι για πάρτι μας… Αλλά θα μας άφηναν έτσι οι Κρητικιές; Μωρέ εκείνη την ώρα θα τα ‘φτιαχναν κι αν δεν είχαν. Βέβαια, εμείς θα χάναμε τον τερματισμό στην ώρα μας, αλλά δεν βαριέσαι, κερδίσαμε τόσα μα τόσα πιο πολλά, και χάρη στη ρακή στο τρίτο κοντρόλ και στα μελωμένα τριγωνάκια τον προλάβαμε και τον τερματισμό! 

Ήτανε πια σκοτάδι σαν περνούσαμε πλάι στον ασβεστολιθικό και πανάρχαιο όγκο του Γιούχτα, κει που φυτρώνει το λουλούδι του Δία, πάνω στο χώμα που ο μύθος θέλει θαμμένο τον Ολύμπιο θεό. Η υγρασία της μέρας που έφευγε να πάει σε άλλα μέρη, έφερνε μαζί της ηλεκτρισμένη την ατμόσφαιρα από τις παρακείμενες Αρχάνες και το Κνωσσιανό φαράγγι, πλούσια την αύρα της ιστορίας μαζί με την μυρωδιά της αιωνιότητας του φασκόμηλου και της ρίγανης. Φυσικό ήταν, λοιπόν, να χαθώ η αλαφροΐσκιωτη, αλλά… λιγουλάκι, κι έτσι η περιπέτεια είχε και νοστιμάδα…

Νοστιμάδα; Πιο μεγάλη από αυτή που μας περίμενε στο τέρμα, δεν υπήρχε. Και δεν ήταν το γενναιόδωρο γεύμα που μας πρόσφεραν απλόχερα οι διοργανωτές, μόνο ήταν πιο πολύ ακόμη, η χαρά και τα χειροκροτήματα και οι αγκαλιές εκεί πλάι στα τείχη, στο Ενετικό Λιμάνι του Ηρακλείου, που θα αντηχούν ως του χρόνου τέτοιο καιρό στ’ αυτιά μου! 

Συγχαρητήρια σύντροχοι Ηρακλειώτες, και να κρατάτε ζωντανή την αγάπη για το ποδήλατο, αυτή την αγνή και τη ζεστή που δεν κλείνει κανέναν έξω από τα τείχη της, κι είμαστε όλοι ίσοι σε δικαιώματα κι ας μην είμαστε ίσοι σε δεξιότητες, ίσοι στο δικαίωμα της χαράς και της συντροφικότητας. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!       

Ο ποδηλατικός (μη ανταγωνιστικός) αγώνας αντοχής 200 χλμ. «Γύρος του Ψηλορείτη» πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 20 Οκτωβρίου, από το Αθλητικό Σωματείο ΑΜΕΑ «Τάλως» με την συνδιοργάνωση της Περιφέρειας Κρήτης-Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου, με αφετηρία στο νέο λιμάνι του Ηρακλείου και τερματισμό στο Ενετικό λιμάνι του Ηρακλείου (ενδιάμεσοι σταθμοί ελέγχου Μονή Αρκαδίου – λίμνη Ζαρού – Χουδέτσι).

Δείτε επίσης

grand prix 5000

Τα ολοκαίνουργια ελαστικά Continental Grand Prix 5000

Continental Grand Prix 5000 και 5000 TL! Ο γερμανικός κολοσσός παρουσίασε το νέο μοντέλο ελαστικών ...

Κυριακές στην Τεχνόπολη

Κυριακές στην Τεχνόπολη

Την Κυριακή 11 Νοεμβρίου στην Τεχνόπολη, από τις 11.00 έως τις 14.00, μικροί και μεγάλοι παίζουμε με ρομπότ, γινόμαστε ήρωες σε video games και ανακαλύπτουμε με τον πιο ξεχωριστό τρόπο τις επιστήμες και τις νέες τεχνολογίες σε μία σειρά από εκπαιδευτικά προγράμματα βγαλμένα από το… μέλλον!

Γύρος της Ιταλίας 2019

Γύρος της Ιταλίας 2019: Η διαδρομή 

Από την Μπολόνια μέχρι την Βερόνα!  Ανακοινώθηκε στο Μιλάνο η διαδρομή της 102ης έκδοσης του ...

Pin It on Pinterest