Home | MBIKE BLOGS | Ble Cycling Club | Brevet Αττικής 2017

Brevet Αττικής 2017

Πρώτη φορά συμμετοχή σε Brevet

Κείμενο: Γρηγόρης Αγγελόπουλος

Το 2014 ήταν η πρώτη φορά που συμμετείχα σε brevet. Στο brevet Αττικής. Με την παρέα του βαφτιστήρα Μιχάλη και του coach μου Γιάννη. Έμελε να είναι ο πρώτος μου στόχος μετά την αγορά της πεντάμορφης, αρχές Ιουλίου του ίδιου χρόνου. 

Εάν δεν ήταν ο Γιάννης να χαρίζει γενναιόδωρα την εμπειρία του δεν θα το είχα ολοκληρώσει. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να κάθομαι στο πεζοδρόμιο στον φούρνο της γνωστής πλατείας στα Καλύβια βιώνοντας την πρώτη μου «σούρα». Και ενώ μέσα μου έχω καταλήξει ότι «κάπου εδώ τελειώνει η ιστορία», βλέπω το χέρι του Γιάννη να μου δίνει μια Coca Cola και μια τυρόπιτα. (Να είσαι καλά φίλε).

Μέσα στον ίδιο χρόνο δεν επιχείρησα τίποτα άλλο. Το 2015 ξεκίνησα, περιστασιακά να συμμετέχω στο ΦΠΑ και από brevet μία από τα ίδια, το Αττικής μόνο. Ήταν Ιανουάριος του 2016 που το πήρα ζεστά και μετά από 4 brevet, το πέμπτο και το τελευταίο (για την τρέχουσα χρονιά) ήταν το Αττικής. Πήγε γρήγορα, μου βγήκε η γλώσσα, έλιωσα καταμεσήμερο στη Μαραθώνος και νωρίς το απόγευμα τερμάτισα. Χάρηκα που βελτίωσα αισθητά τον χρόνο μου αλλά δεν το χάρηκα όσο θα ήθελα. 

Φέτος λοιπόν το φαντάστηκα διαφορετικά. Πρότεινα στον Chief να το πάμε αργά αλλά μεθοδικά και συμφώνησε. Ζήτησα από Κωστή (Βασιλάκη) να μας χαρίσει το τέμπο του με την ίδια λογική και ενθουσιάστηκε. Κάλεσα Θανάση και my mate Σπύρο και myit Βασίλη και δήλωσαν «μέσα». Με τέτοιο Ble team είχαμε ήδη πολύ καλές προϋποθέσεις για επίτευξη στόχου. 

Το πήγα λίγο παρακάτω. Σκέφτηκα τον Γιάννη που με τράβηξε το 2014 και θέλησα να κάνω κάτι αντίστοιχο. Έφτιαξα μια εκδήλωση «ride with Ble ΦΠΑ @brevet Αττικής» και την έστειλα στον Πρόεδρο για έγκριση. Τόσοι νέοι ποδηλάτες μας συνοδεύουν τα πρωινά της Κυριακής. Εάν δεν έχουν κάποια παρέα και έχουν συντονιστεί με τον ρυθμό μας, θα ήμασταν ένας ακόμα λόγος να το δοκιμάσουν. Και έτσι έγινε. Ο Πρόεδρος έδωσε το πράσινο φως, το κείμενο ρετουσαρίστηκε και ανέβηκε. 

Το πλάνο ήταν να πάμε μέχρι Σούνιο χωρίς κάποιο μεσαίο ή μεγάλο διάλειμμα (τα μικρά τυχαίνουν πάντα και είναι απρογραμμάτιστα). Έπειτα στο Λαύριο θα είχε καφεδοκατάσταση και μάλιστα long. Επόμενη στάση στα Καλύβια, μεσαία όμως, για ανασυγκρότηση από το ανέβασμα της Λαυρίου και ανεφοδιασμό. Επόμενη μεσαία στάση στην Μαραθώνος για τον ίδιο λόγο. Μεγάλη στάση στο τελευταίο control με κύριο αποτέλεσμα να ξεκινάμε προς το Γκάζι γύρω στις 5 μμ, γλιτώνοντας τη ζέστη!

Κυριακή πρωί λοιπόν και η μόνη έλλειψη από το group, myit Βασίλης (που μας έλειψε αρκετά). Τα νέα παιδιά δεν ήταν παραπάνω από δέκα, με τους πιο πολλούς να τους γνωρίζω από το ΦΠΑ.  Από το ΦΠΑ και κάποιο ακόμα φίλοι καλοί όπως ο Νίκος. Τέλος, ο κουμπάρος που έφερε το trekking για άλλη μια 200άρα. Από το  Ble Cycling Club μας συνόδεψε ο Γιάννης (με το τρίκυκλο) και μια νέα, για εμένα, φίλη, η Ειρήνη. 

Όπως ήταν προγραμματισμένο ξεκινήσαμε στις 8:00 π.μ. ακριβώς. Σχετικά ανακατεμένοι στην αρχή, μόλις βγήκαμε παραλιακή το πελοτόν σχηματίστηκε με τον Γιάννη και τον mymate να τραβάνε. Μέχρι να συνηθίσουμε ο ένας τη ρόδα του άλλου, κάπου στο Ribas, ο Αλέξης βρίσκει με τη ρόδα του μπροστινού και κόβει, με την Ειρήνη να βρίσκει τη ρόδα του Αλέξη και να πέφτει!! Ήμουν δίπλα της, είδα την σκηνή και απλά σοκαρίστηκα. Καθαρή πτώση με τον από πίσω της Ειρήνης να κάνει ακροβατικά και να γλιτώνουμε τα χειρότερα. 

Απολογισμός, επιδερμικές γρατζουνιές μεγάλης έκτασης σε χέρι και πόδι και ένας λεβιές στραβωμένος. Η Ειρήνη ρίχνει λίγο νερό στις πληγές της, τραβάει λίγες ανάσες και μας απαντά στις όποιες συστάσεις μας με μια μόνο πρόταση: «… είμαι καλά, συνεχίζουμε, εγώ αυτό το brevet θα το τελειώσω!». Απλά ασύλληπτη. 

Το γκρουπάκι έφτασε με 26 μέση μέχρι και την Ανάβυσσο απροβλημάτιστα. Σταματήσαμε για νερά και πιπί. Η Ειρήνη σαν να μην συνέβη τίποτα και γενικότερα η παρέα ζωηρή. Σε πολύ λίγο ξεκινήσαμε για τον ναό, περάσαμε χαλαρά Καταφυγή, κατηφορίσαμε και φτάσαμε στο 1ο control όλοι μαζί. Σφραγίσαμε και ξεκινήσαμε για το Λαύριο όπου χρειάστηκαν 20 περίπου λεπτά. 

Το καφέ που θα αραδιάζαμε τις κορμάρες μας και θα απολαμβάναμε τον πρωινό μας καφέ εντοπίστηκε με ευκολία. Μείναμε καμία ώρα, απολαύσαμε την παρέα και ότι εδέσματα συνόδευαν τα καφεδάκια μας και ζέψαμε για το πρώτο ουσιαστικά ανηφορικό κομμάτι. Η Λαυρίου ήταν ήσυχη, χωρίς ιδιαίτερη κίνηση και το αεράκι ήταν φιλικό, κάτι σπάνιο για το σημείο. Η ζέστη είχε αρχίσει να φορτώνει αλλά ήταν ανεκτή. Την ανεβήκαμε στρωτά, με σωστό ρυθμό, όλοι μαζί χωρίς διακοπή. Ότι καλύτερο λοιπόν. 

Φτάσαμε στα Καλύβια και σταματήσαμε στον φούρνο κοντά στην πλατεία. Η θερμοκρασία στο όργανο στους 37 βαθμούς. Ο ανεφοδιασμός ήταν γρήγορος και ποιοτικός και σε λίγο ήμασταν και πάλι στον δρόμο. Στόχος μας το επόμενο κοντρόλ στο Κορωπί. Βάση υπολογισμών θα ήμασταν σε λιγότερο από ώρα όπως και έγινε. Με τη θερμοκρασία να έχει πέσει ελάχιστα (η Λαυρίου βράζει γενικότερα) σφραγίσαμε και τσουλήσαμε για τη Μαραθώνος. 

Το γκρουπ ενωμένο, χωρίς παράπονα και με διάθεση συνέχιζε. Ακόμα και όσοι συμμετείχαν για πρώτη φορά ενώ είχαν περάσει τα μισά, η κούρασή τους ήταν τυπική και διαχειρίσιμη. Η πτώση της Ειρήνης σαν να μην είχε συμβεί ποτέ, η Λαυρίου είχε ξεχαστεί ήδη και τα πόδια όλων μας δούλευαν ακατάπαυστα! 

Στη Μαραθώνος είχαμε προγραμματίσει μια μικρή στάση στο mini market, με το που βγεις αμέσως δεξιά. Μας περίμενε μια έκπληξη εκεί. Ένα stand με προϊόντα που περιείχαν ηλεκτρολύτες. Όλοι μας τα τιμήσαμε, συμπληρώσαμε με νερά & σνακ. Πρέπει να χαλαρώσαμε για 15 λεπτά. Το πλάνο είχε τηρηθεί και όπως όλα έδειχναν θα ήμασταν στο 3ο control λίγο μετά τις 4:30 μ.μ. 

Ξεκινήσαμε λοιπόν με το όργανο να δείχνει 34 βαθμούς. Διαχειρίσιμη ζέστη πόσο μάλλον όταν με τόσα διαλείμματα ο ανεφοδιασμός σε παγωμένα νερά δεν μας άφηνε να λιώσουμε. Κατηφορίσαμε γοργά τη Μαραθώνος, περάσαμε Νέα Μάκρη και έστω κι αν έσπασε κάπου το γκρουπ, φροντίσαμε να μαζευτούμε και πάλι στην στροφή προς τον Μαραθώνα. Το control δεν άργησε να φανεί. Σφράγισμα καρτών, μικρό διάλειμμα και ανασυγκρότηση ακριβώς στις 17:00! Τέλεια ώρα για να επιστρέψει κανείς από τη Μαραθώνος χωρίς να λιώσει. 

Ο Κώστας έμεινε με την Ειρήνη, που επέλεξε ένα δικό της τέμπο και οι υπόλοιποι ως ένα γκρουπ πήραμε τον άχαρο δρόμο της επιστροφής. Τίποτα το ξεχωριστό δεν έχει αυτή η διαδρομή για να περιγράψει κανείς. Και όση δυσκολία κι αν επιφυλάσσει, για τον καθένα ξεχωριστή, ένα μαλακό τέμπο χωρίς ξεκολλήματα και με ένα μικρό διάλειμμα μας έφερε στον σταυρό Αγίας Παρασκευής πραγματικά ατσαλάκωτους και πάνω από όλα όλους μαζί! Μήτε η κίνηση κοντά στη Ραφήνα, που μας ανάγκασε να ποδηλατήσουμε σε μονή και ανάμεσα σε ακινητοποιημένα αυτοκίνητα. 

Ρίξαμε παλμούς κατηφορίζοντας τη Μεσογείων, χαζέψαμε το σούρουπο, ποδηλατήσαμε μέσα από το κέντρο της Αθήνας (κάτι σπάνιο) και φτάσαμε στο control του τερματισμού γύρω στις οκτώ παρά, με Κωστή και Ειρήνη να φτάνουν δεκαπέντε λεπτά νωρίτερα. Το πιο ήρεμο και απολαυστικό brevet Αττικής ever. Και από ότι φάνηκε και για την παρέα που έμεινε ενωμένη, άσχετα εάν κάποιοι είχαν την εμπειρία ή ήταν η πρώτη φορά τους και απέδωσε. Ενωμένη έμεινε και μετά, στην αποκατάσταση! Σουβλάκια και μπίρες στο γκάζι κρίθηκαν απαραίτητα ως αποκατάσταση και φυσικά ως επιβράβευση!

Ευχαριστώ την παρέα για την όμορφη εμπειρία και ελπίζω να το απόλαυσαν όσο το δυνατόν. Παράλληλα τους συγχαίρω για την τεράστια προσπάθειά τους και το εννοώ. Να είμαστε πάντα καλά και να έχουμε ποιοτικά και ασφαλή χιλιόμετρα. 

Δείτε επίσης

Tabula Rasa 

«Άγραφος πίνακας» Κείμενο: Μανώλης  Παρταράκης Με αφορμή τη συμπλήρωση πέντε χρόνων από τη δημιουργία της ...

Όλα τριγύρω αλλάζουνε…

και όλα τα  ίδια μένουν Συντάκτης: Γρηγόρης Παπακανδεράκης Φωτο: Αλέξανδρος Μακρής Τι κι αν πέρασαν ...

Κυκλώνοντας τον Υμηττό

Aπό το Πέραμα μέχρι τα Μεσόγεια Από τους Αγίους Αναργύρους  μέχρι το Πέραμα και από ...

Pin It on Pinterest