Home | MBIKE BLOGS | Ble Cycling Club | 29η Σπαρτακιάδα μέσα από τη ματιά ενός BLE

29η Σπαρτακιάδα μέσα από τη ματιά ενός BLE

Μια πολύ μεγάλη γιορτή της ελληνικής ποδηλασίας

Κείμενο- φωτο: Αθανάσιος Βορδάνος

Δεύτερη φορά για εμένα και όπως και πέρυσι, προκρίθηκα με Super Randonneurs

Η αλήθεια είναι ότι δεν προτιμώ τους αγώνες. Προσπάθησα να κάνω μια σχετική προετοιμασία, όμως μια ιωσούλα, μια έβδομα πριν, θέλησε να μου αλλάξει τα σχέδια που είχα κάνει. Ευτυχώς όμως τη γλίτωσα και κατάφερα να βρεθώ στο Καλλιμάρμαρο το Σάββατο το πρωί.

Εκεί ένας κακός χαμός από αυτοκίνητα, ποδήλατα, ποδηλάτες, τα παιδιά στη γραμματεία είχαν πάρει φωτιά και ενώ περίμενα στη σειρά μου να πάρω το φάκελο με τα νούμερα, ανακαλύπτω ότι έχω ξεχάσει την ιατρική βεβαίωση από τον καρδιολόγο.

Και τώρα τι κάνουμε; Δεν προλάβαινα να πάω σπίτι! Ας είναι καλά η τεχνολογία. Μια φωτογραφία (από την ιατρική βεβαίωση που μου έστειλε η γυναίκα μου με e-mail αφού πρώτα την ξύπνησα και ευτυχώς δεν με έβρισε) και τα κορίτσια στη γραμματεία μου έδωσαν το φάκελο, να είναι καλά.

Φέτος το αυτοκίνητο συνοδείας το έβαζε ο Αλεξανδρής και θα είχαμε παρέα μας τον αγαπητό «Cosmo» και οδηγό τον Δημήτρη, παιδικό φίλο του Βασίλη.

7:20 και αφού βγάζουμε τις απαραίτητες αναμνηστικές φωτογραφίες περιμένουμε την εκκίνηση. 

Το πελοτόν με ιδανικές καιρικές συνθήκες ξεκινά για Κόρινθο. Αρκετός κόσμος και μια αρρυθμία ως προς την ταχύτητα καθιστά λίγο επικίνδυνη τη διαδρομή. 

Μετά την Κόρινθο και λίγο πριν το Σολωμό έχουν αρχίσει τα ψυχολογικά μου, τα πόδια μου τα νιώθω βαριά, η καρδιά μου ανεβάζει παλμούς, θέλω να σταματήσω και από μέσα μου λέω «πού πας ρε Καραμήτρο!»

Τελικά όλα αυτά τελειώνουν μόλις δίνει το ελεύθερο ο αλυτάρχης. Η αδρεναλίνη στα κόκκινα και είμαστε με τον Μητσάρα (cosmo) στο δεύτερο γκρουπ, ο Βασιλάκης μπροστά καλπάζει ανελέητα με τους πρωτοπόρους. 

Ο ρυθμός καλός και το πελοτόν με καμιά 25αρια ποδήλατα. Συμφωνούμε με τον Μητσάρα να πάμε έως του Μύλους ξεκούραστα, οικονομικά. Σε ένα ανηφοράκι όμως, πριν τα Δερβενάκια, η αλυσίδα μου είχε αντίθετη γνώμη και σε ένα «κατέβασμα» βγήκε και έπρεπε να σταματήσω. Τους έβλεπα στα εκατό μέτρα αλλά με τίποτα δεν τους προλάβαινα. Πίσω μου δεν έβλεπα κάτι να με πλησιάζει, οπότε μετά τα Δερβενάκια «χρονόμετρο».

Κάποια στιγμή βλέπω στο βάθος κάποιον Ble….ο Μητσάρας μόνος! Εκεί άρχισε μια εξαιρετική συνεργασία με πολλές αλλαγές και ταχύτητα και έτσι αρχίσαμε να μαζεύουμε αρκετό κόσμο έως τους Μύλους. 

Στο κοντρόλ δεν σταμάτησα σχεδόν καθόλου. Γέμισα νερό, σφράγισα και έφυγα.

Ενώ ο Μητσάρας ήθελε τις ανάσες του και κάθισε λίγο.

Ο Κολοσούρτης με περίμενε…. Να και ο Μάκης δίπλα μου, «πάμε μαζί» μου λέει, αλλά δεν έκανα το λάθος, ευτυχώς! Η ανάβαση έγινε όσο πιο οικονομικά μπορούσα, αφού ήξερα ότι αν πατήσω, θα το πλήρωνα μετά, με κράμπες.

Κάπου στη μέση της ανάβασης ακούω κάτι γνωστές φωνές…. Η Φέννη με τον Αγησίλαο. Περιττό να αναφέρω ότι η Φέννη έχει περάσει σε άλλη κατηγορία.

Αφού ενσωματωθήκαμε με κάποιους άλλους, κατευθυνθήκαμε προς Τρίπολη με γοργό ρυθμό. Εν τω μεταξύ ο καιρός είχε αλλάξει και εκτός από τον κόντρα άνεμο, τα σύννεφα έδειχναν απειλητικά τις διαθέσεις τους με κάτι ψιχάλες. Στο τελευταίο ανηφοράκι, πριν την Τρίπολη, μια κράμπα με ανάγκασε να αφήσω τους φίλους προσωρινά.

Ο Δημήτρης, ο οδηγός του αυτοκινήτου συνοδείας, εμφανίστηκε ευτυχώς πάνω στην ώρα, με φόρτωσε με νερά και του είπα να με περιμένει στην Τρίπολη για τον τελευταίο ανεφοδιασμό. Με λίγο καλύτερα πόδια έφτασα στο κοντρόλ. Εκεί βρήκα τον Μάκη, την Φέννη και τον Αγησίλαο, που μόλις ξεκινούσαν για το τελευταίο κομμάτι.

Γέμισα νερά, ηλεκτρολύτες, λίγο φαγητό και βουρ για Σπαρτή.

Με λίγο ευνοϊκό αέρα και τις ψιχάλες να έρχονται, έπιασα ένα γκρουπ με κάτι παιδιά από Σέρρες όπου άρχισε και το τελευταίο ανηφορικό κομμάτι. Από δυνάμεις ήμουν καλά και από πόδια ακόμα καλύτερα από πριν, οπότε ξεκίνησα να ανεβάζω ρυθμό. 

Ο ήλιος είχε χαθεί μέσα στα μαύρα σύννεφα και η βροχή φαινόταν σίγουρο γεγονός.

Τελικά, μετά το Αλεποχώρι, άρχισε να βρέχει. Εκεί αποφάσισα να τερματίσω όσο πιο γρήγορα γίνεται. Με το κλασικό αγαπημένο μου, 50-13, τα έκανα όλα ευθεία.

Έπιασα και τους φίλους Φέννη και Αγησίλαο, που ήταν αρκετά ταλαιπωρημένοι.

Και όσο η βροχή δυνάμωνε, τόσο πάταγα προς τον τερματισμό. Τελικώς, μετά από μια βρεγμένη αλλά γρήγορη κατάβαση βρέθηκα μπροστά από το άγαλμα του Λεωνίδα, όπου περίμενε και ο φίλος Βασίλης!

Προφανώς συγκινημένος και χαρούμενος που πήγαν όλα καλά, ελπίζω να είμαστε όλοι σε θέση να ξαναζήσουμε αυτή την εμπειρία και του χρόνου και εύχομαι να έχουμε και περισσότερες BLE συμμετοχές!

Δείτε επίσης

Κυκλώνοντας τον Υμηττό

Aπό το Πέραμα μέχρι τα Μεσόγεια Από τους Αγίους Αναργύρους  μέχρι το Πέραμα και από ...

Μπλεδοβόλτα, διαφορετική …

και φεστιβαλική part 2… Κείμενο: Έφη Τριανταφυλλίδου Φωτογραφία: Γρηγόρης Αγγελόπουλος  Με μεγάλη προσέλευση τιμήθηκε και ...

100αρι Αγίων – Tour d’ Attica

Μια απαιτητική δοκιμασία που έγινε απλά μια μεγάλη βόλτα Κείμενο: Γρηγόρης Παπακανδεράκης Φωτό: Άλεξανδρος Μακρής ...

Pin It on Pinterest