Home | Αρχική | Στην Κάρπαθο με ποδήλατο

Στην Κάρπαθο με ποδήλατο

Ανακαλύπτοντας την Κάρπαθο με ΜΤΒ

Στα μυθικά χρόνια ένας άντρας που γεννήθηκε και μεγάλωσε σ’ ένα μικρό νησί, διέσχισε το Αιγαίο και έφτασε στις ακτές της Θεσσαλίας. Περπάτησε προς την ενδοχώρα. Συνάντησε μπροστά του ένα βουνό, τον Όλυμπο και άρχισε να το ανεβαίνει. Αφού πάλεψε με την βροχή, τα χιόνια και την πείνα έφτασε στην κορυφή.

 

Κείμενο – Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Πετρούτσος

Ο Δίας θαύμασε το θάρρος του και τον κάλεσε στο τραπέζι με τους υπόλοιπους θεούς. Ένιωσε τόσο υπερήφανος αλλά ταυτόχρονα στεναχωρήθηκε που κανένας στο νησί δεν θα πίστευε την τύχη και το κατόρθωμά του. Έπρεπε οπωσδήποτε να έχει αποδείξεις! Η καλύτερη απόδειξη λοιπόν ήταν εκείνη τη στιγμή μπροστά του. Οι 12 θεοί. Αποφάσισε να πάρει τους θεούς μαζί του! Τους μέθυσε και τους μετέφερε πίσω στο νησί.

Το νησί αυτό είναι η Κάρπαθος, που παλιότερα λεγόταν Άρπαθος, συνθέτοντας τις δύο λέξεις: «αρπαγή» και «θεός».

Όταν συνήλθαν οι θεοί από το μεθύσι ρώτησαν πού βρίσκονταν. Τους απάντησαν στον Όλυμπο. Έτσι, από ένα ψέμα ονομάστηκε Όλυμπος και το βουνό του νησιού. Οι κάτοικοι τους έδιναν όλη μέρα δυνατό κρασί και καλό φαΐ. Δεν ξέρουμε πόσο καιρό έμειναν εκεί, φεύγοντας ώμος άφησαν τα τοπονύμια στο νησί.

Κοιτάζοντας την Κάρπαθο στο χάρτη πάντοτε μου άρεσε. Ένας μακρόστενος βράχος στην άκρη του Αιγαίου, ακριβώς ανάμεσα σε Ρόδο και Κρήτη. Στα βόρειά της έχει τη Σαρία, ένα νησί των 20 τ.χλμ. όπου εκεί συναντάμε επιστήμονες που κάνουν έρευνες για τη Μεσογειακή Φώκια ή τους ντόπιους, ντυμένους με παραδοσιακές φορεσιές στο πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα. Το βόρειο τμήμα της Καρπάθου αποτελεί  Εθνικό και θαλάσσιο πάρκο αλλά ακόμα και να μην το ξέρει ο επισκέπτης νιώθει δέος μέσα σε αυτό το επιβλητικό τοπίο και το προσεγγίζει με σεβασμό.

Η πρώτη αναφορά της Καρπάθου σε γραπτά κείμενα είναι το 400 π.Χ από τον Όμηρο, ως μέλος της Αθηναϊκής συμμαχίας που κατακτήθηκε από του Ρόδιους. Στην αρχαιότητα είχε τέσσερις οχυρωμένες πόλεις μια εκ των οποίων ήταν στη Σαρία αφού παλιότερα τα δυο νησιά ήταν ενωμένα και σήμερα τα χωρίζει ένα ρηχό πέρασμα μόλις 100 μέτρων. Ρωμαίοι, Βυζαντινοί, Γενοβέζοι, Ενετοί  και Οθωμανοί άλλαζαν διαδοχικά ονομασίες, κυβερνήσεις και καθεστώτα στο νησί. Μαζί και άγριοι πειρατές, ξεγραμμένοι ναυαγοί, περιηγητές, έμποροι και σκλάβοι πέρασαν από ‘κει.  Άλλων τα σημάδια τα συναντάμε στα ερείπια και άλλοι δεν άφησαν τίποτε παραπάνω από ένα μυστήριο που γίνεται ακόμα πιο έντονο όταν φυσάει.

Το 1912 έγινε μέλος της Ιταλικής Κτήσης των νήσων νοτίου Αιγαίου μέχρι το 1944 όπου με πρωτεργάτες τους κατοίκους των Μενετών ξεκίνησε την επανάσταση με γρήγορα αποτελέσματα, μέσα σε 6 μέρες έγινε η παράδοση του νησιού από τους Ιταλούς στους επαναστάτες. Στις 10 Οκτωβρίου 1944 αναχώρησε βάρκα από το Φοινίκι για την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου μεταφέροντας το μήνυμα της Καρπαθιακής επανάστασης στην εξόριστη ελληνική κυβέρνηση. Στα νότιο δυτικά του νησιού είναι η Κάσος, ένα ακόμα μικρό νησί με ελάχιστο οδικό δίκτυο, μήκος ακτών στα 59 χλμ. και λιγότερους από 1000 κατοίκους. Τα 3 νησιά μαζί αποτελούν το Επαρχείο Καρπάθου.

Όλα αυτά είναι παλιές ιστορίες που βρίσκουμε απομεινάρια τους στη φύση, στις διηγήσεις και στα χαρακτηριστικά των ανθρώπων.  Εμείς ζήσαμε μια άλλη ιστορία εκεί, από αυτές που αν δεν γραφτούν θα τις ξέρουν μόνο λίγοι φίλοι αλλά γράφονται για να αποτυπωθούν στη μνήμη, να μοιραστούν με τους ανθρώπους που τους αρέσουν τα ταξίδια και να αποτελέσουν έμπνευση.

 

Ημέρα 1

Στο αεροδρόμιο κοιταχτήκαμε καλά-καλά. Είχαμε μόλις βγει από το αεροπλάνο και οι βαλίτσες μας ήρθαν γρήγορα. Δεκέμβριο μήνα είναι λίγοι οι επισκέπτες στο νησί και το αεροπλάνο ήταν σχεδόν άδειο. Έξω από το αεροδρόμιο μας περίμενε το αυτοκίνητο με όλο μας τον εξοπλισμό, ποδήλατα, ανταλλακτικά, λάστιχα, ρούχα και ό,τι άλλο θα χρειαζόμασταν. Ήταν σχεδόν σαν όνειρο, 5 ημέρες για να εξερευνήσουμε ένα νησί.

Η πρώτη μας συνάντηση ήταν με ανθρώπους που γνωρίζουν και περπατάνε στο νησί, ωστόσο ποδηλατικά οι μόνες πληροφορίες που για εμας ήταν αξιοποιήσιμες ήταν για τους χωματόδρομους. Μετά ετοιμάσαμε τα ποδήλατα και πέσαμε για ύπνο. Η επόμενη μέρα θα ξεκινούσε νωρίς.

 

Ημέρα 2

Η Όλυμπος λόγω της απομόνωσής της από την Ελλάδα αλλά και την υπόλοιπη Κάρπαθο ανέπτυξε έναν πολύ ιδιαίτερο χαρακτήρα. Η δεσμοί των κατοίκων με τη γη, τη θάλασσα και τη μουσική έχουν θρησκευτική προέκταση. Οι γυναίκες ακόμα και σήμερα ντύνονται με τις παραδοσιακές φορεσιές και ζυμώνουν μακαρούνες.

Τα στοιχεία που είχαμε συγκεντρώσει μετά την έρευνα δεν ήταν πολύ ευοίωνα. Υπήρχαν παλιά μονοπάτια αλλά οι κλίσεις, η ποιότητά τους και η κάλυψη από τη βλάστηση που έχουμε συναντήσει σε πολλά μέρη μας έχει κάνει επιφυλακτικούς. Δεν μπορούσαμε όμως να μην κάνουμε αυτοψία. Αν αφήναμε έξω την Όλυμπο θα αφήναμε εκτός, την ψυχή της Καρπάθου.

Το τελείωμα της ημέρας μας βρήκε στα Σπόα, είχαμε καθίσει σε μια ταβέρνα και σχεδόν γιορτάζαμε. Πιο επιτυχημένη δεν θα μπορούσε να είναι η 1η μας προσέγγιση στο νησί! Η απόσταση που τελικά καλύψαμε ήταν μικρότερη από το αρχικό πλάνο αλλά ακόμα και αυτό ήταν αρκετό. Ξεκινώντας από τον Άγιο Κωνσταντίνο μπήκαμε στην Όλυμπο από την πίσω πλευρά, από τους ανεμόμυλους. Την πλατεία την είχαμε δει σε φωτογραφίες και περιμέναμε κάτι ωραίο αλλά αλλιώς τα φαντάζεσαι τα πράγματα πριν πας σε ένα μέρος και αλλιώς μοιάζουν όταν είσαι με φίλους εκεί μια Τετάρτη πρωί.

Διασχίσαμε το χωριό από άκρη σε άκρη. Τα σπίτια απλώνονται κατά μήκος του αυχένα που ενώνει δύο βουνοκορφές και ακριβώς μετά το τελευταίο σπίτι του χωριού ανοίξαμε την πόρτα που σταματάει τα κατσίκια από το να βρεθούν μέσα στα στενά δρομάκια και τις αυλές των κατοίκων. Ξεκινήσαμε να ανηφορίζουμε με τα ποδήλατα στην πλάτη.

Το μονοπάτι σε πολλά σημεία είναι ακριβώς στο χείλος του γκρεμού, αλλού στρωμένο και φαρδύ και σε λίγα σημεία έχει υποχωρήσει. Η βλάστηση και πεσμένα βράχια το έκλειναν για λίγα μέτρα.  Πάλιωσε και ο χρόνος το αφομοιώνει με το τοπίο. Μόνο η θέα μένει αμετάβλητη να ταξιδεύει το μάτι μέχρι εκεί που η θάλασσα ενώνεται με τον ουρανό.

Μετά από 20 χλμ. μονοπατιού βγήκαμε σε ένα χωματόδρομο. Στην άκρη στεκόταν μια γυναίκα που δεν θα τολμούσα να μαντέψω την ηλικία της. Μαζί με το μονοπάτι που είχα δει νωρίτερα συντέλεσε στο να αλλάξει μέσα μου η έννοια του παλιού και να κατανοήσω λίγο περισσότερο το πού ακριβώς πατούσα.

 

Ημέρα 3η

Το πρωινό ξύπνημα είναι μια δύσκολη υπόθεση αλλά όχι όταν πρόκειται να πάμε για ποδήλατο. Λίγο μετά το ξημέρωμα ήμασταν και πάλι στο δρόμο προς τα βόρεια, στην Όλυμπο. Σε πολλά σημεία το κεντρικό οδικό δίκτυο στηρίζεται σε ξερολιθιές, συχνά έχει κατολισθήσεις και αν συναντηθούν 2 αυτοκίνητα πρέπει το ένα να σταματήσει και να κάνει στην άκρη. Ευτυχώς στα 50 περίπου χιλιόμετρα που κάναμε μέχρι εκεί συναντήσαμε μόλις 3.

Η προηγούμενη μέρα μας είχε προϊδεάσει. Σίγουρα θα βρίσκαμε κάτι καλό και αυτή η προσδοκία έμοιαζε ωραία εκείνο το πρωινό.  Είχαμε σχεδιάσει στο χάρτη τρεις γραμμές: Αυλώνα-Διαφάνι, Όλυμπο-Διαφάνι μέσο Αγίου Κωνσταντίνου και Όλυμπο-Διαφάνι ακλουθώντας αρχικά χωματόδρομο και μετά ένα μονοπάτι τριών χιλιομέτρων στη ραχοκοκαλιά των λόφων.

Η Αυλώνα Καρπάθου είναι ένας μικρός αγροτικός οικισμός όπου το καλοκαίρι φτάνουν λιγοστοί επισκέπτες.

Το χειμώνα η ζωή κυλάει αργά και χωρίς εναλλαγές πάρα μόνο στον καιρό και τις καλλιέργειες για τους 6 κατοίκους. Φτάνοντας εκεί δεν μπορούσαμε να μην αναρωτηθούμε πώς είναι η ζωή χωρίς τα σημεία αναφοράς που γνωρίζουμε. Αν είναι Τρίτη ή Παρασκευή λίγη σημασία έχει. Μπαίνοντας στο χωριό συναντήσαμε τον ταχυδρόμο. Είχε λίγους φακέλους σε μια τσάντα και ήταν σημαντική η επίσκεψη του. Είναι αυτός που τους μακρούς μήνες του χειμώνα είναι το σημάδι ότι ο χρόνος  περνάει. Τα ημερολόγια στους τοίχους έχουν όλα σημαδεμένη την ημερομηνία της επόμενης επίσκεψής του. Η μέρα που βρεθήκαμε θα μείνει μάλλον στην ιστορία του χωριού ως «η μέρα που ήρθε ο ταχυδρόμος και αυτοί με τα ποδήλατα».

Μέσα από το χωριό ξεκινάει το παλιό μονοπάτι. Στην αρχή πετρόχτιστο, με ανοιχτές στροφές για να το διαβαίνουν άνετα τα μουλάρια φορτωμένα εμπορεύματα. Έπειτα μπήκαμε στο πευκοδάσος και χάσαμε τα ίχνη του μέχρι που τα ξαναβρήκαμε στο στενό πέρασμα μιας ρεματιάς ανάμεσα σε καλαμιώνες. Κατεβαίνοντας υψόμετρο μπήκαμε μέσα στους ελαιώνες και καταλήξαμε στην παραλία Βανάντα.  3 χιλιόμετρα μετά είναι το Διαφάνι και το μονοπάτι που φτάνει εκεί περνάει έξω από το δημοτικό σχολείο.  Η έμφυτη περιέργεια των παιδιών αλλά και η δική μας, μας οδήγησαν στο προαύλιο.

Η πρόσοψη του κτηρίου είναι 23,7 μέτρα. Πάνω από την κεντρική είσοδο δεσπόζει το ΕΥ ΖΗΝ, αριστερά και δεξιά της εισόδου 2 γυναικείες μορφές κρατάνε από μια υδρία που περιέχουν την ηθική και την επιστήμη, τα 2 βασικά εφόδια που μπορεί να προσφέρει η εκπαίδευση. Το σχολείο έχει 9 μαθητές, νηπιαγωγό και 2 δασκάλους.

Σε αυτό το ταξίδι έχω μια περίεργη εμμονή με τους αριθμούς, ποτέ δεν θα έγραφα για μια πόλη που επισκεφτήκαμε  ότι έχει 9.000.000 κατοίκους. Ο αριθμός αυτός μοιάζει αφηρημένος και ακαθόριστος αλλά όταν λέμε 9 μαθητές μπορεί ο αναγνώστης να φανταστεί μια τάξη που αν λείπει κάποιος το παρατηρούν αυτόματα όλοι. Εύκολα μας έρχεται η εικόνα της παρέλασης στο λιμάνι όπου οι μαθητές φοράνε τα καλά τους και οι ψαράδες αφήνουνε τα δίχτυα για να τους καμαρώσουν.

Ξανανεβήκαμε στην Όλυμπο και πήραμε το 2ο μονοπάτι, που περνάει από τον Άγιο Κωνσταντίνο. Έχει απότομες κλίσεις, πολλά σαθρά, νεροφαγώματα και σε πολλά σημεία είναι ασαφές αλλά η μεγαλύτερη παγίδα αποδείχτηκε ο ενθουσιασμός. Στην τελευταία στροφή του μονοπατιού τα δάχτυλα αρνήθηκαν να πατήσουν φρένο με αποτέλεσμα να βρεθώ στο χείλος του γκρεμού και το μόνο που με σταμάτησε από την πτώση ήταν ένας μικρός θάμνος.

Η ώρα είχε περάσει αλλά είχαμε ένα ακόμα μονοπάτι να δούμε για να κλείσουμε με το βόρειο κομμάτι. Ενώ ο ήλιος έδυε πήραμε τον χωματόδρομο που καταλήγει στο ακρωτήρι Μακριά Πούντα μέχρι να συναντήσουμε τη διασταύρωση του μονοπατιού για Διαφάνι.  Το περάσαμε γρήγορα καθώς κόντευε να πέσει το σκοτάδι.

Ευτυχώς δεν είχε δυσκολίες παρα μόνο κάποια στενά περάσματα και όλο είχε ροή και ταχύτητα αλλιώς η νύχτα θα δυσκόλευε πολύ την 3η μέρα του ταξιδιού.

 

Ημέρα 4η

Είχαμε κλείσει με το βόρειο τμήμα του νησιού και ήμασταν πολύ ικανοποιημένοι. Μας είχε δημιουργηθεί η πεποίθηση ότι έχουμε βρει έναν ποδηλατικό θησαυρό και ότι οι επόμενες 2 ημέρες θα ήταν εύκολη υπόθεση. Η 4η μέρα ήρθε για να διαψεύσει τις προσδοκίες μας. Φτάσαμε στο χωριό Όθος και έπρεπε να διασχίσουμε 2 λόφους, τον Τρούλο και τη Χόμαλη. Η αρχή του μονοπατιού ήταν κλειστή από την βλάστηση και μόνο ένα κόκκινο σημάδι από μπογιά και το ίχνος στο gps μας έδιναν κατεύθυνση. Ως αισιόδοξος πίστευα ότι έτσι θα είναι για καμιά διακοσαριά μέτρα και ότι μετά θα γίνουν καλύτερα τα πράγματα. Πολλά  χιλιόμετρα μετά ήξερα ότι έχω διαψευστεί αλλά κανείς δεν μου είχε θυμώσει και ας είχαν πιαστεί οι ώμοι μας από το κουβάλημα. Η θέα από την κορυφή ήταν εξωπραγματική. Φτάνοντας στο ψηλότερο σημείο είχαμε ξεχάσει την κούραση και τις γρατζουνιές στα πόδια. Αυτή τη μαγεία έχουν τα ψηλώματα, σε κάνουν να ξεχνάς την πορεία και η οπτική από εκεί πάνω δίνει την απαραίτητη αποστασιοποίηση.

Κατεβαίνοντας  πάντοτε έχουμε σύμμαχο την βαρύτητα. Έτσι παρόλο που είχαμε ταλαιπωρηθεί περιμέναμε τουλάχιστον μια αξιοπρεπή κατάβαση, η οποία όμως δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Κοφτερά βράχια, μεγάλα σκαλοπάτια και αγκαθωτοί θάμνοι μας ανάγκαζαν  να ξεκαβαλάμε συχνά. Τόσο συχνά που το πήραμε απόφαση ότι η μέρα ήταν χαμένη και περπατήσαμε όλο το υπόλοιπο.  Αστειευόμασταν με την αποτυχία μας αλλά είχαμε κερδίσει την εμπειρία και τη θέα από την κορυφή. Ημέρες σαν αυτή είναι στο πρόγραμμα και το γνωρίζουμε.

Φτάνοντας στην έξοδο του μονοπατιού βρεθήκαμε μπροστά στη χωματερή. Μια ολόκληρη καλά κρυμμένη κοιλάδα φορτωμένη με τα απομεινάρια του τουρισμού. Ο αέρας έχει σκορπίσει στους γύρω λόφους χιλιάδες σακούλες, σπασμένες πλαστικές καρέκλες και κάθε λογής σκουπίδια. Η 4η μέρα στο νησί ήταν η μεγαλύτερη απογοήτευση, όχι εξ’ αιτίας της διαδρομής, ούτε γιατί δεν περιμέναμε αυτήν την εικόνα σ’ ένα ελληνικό νησί, απλά γιατί είχαμε ξεχάσει ότι μέσα σε τόση ομορφιά μπορεί να χωρέσει ασχήμια.

Ημέρα 5η

Το νότιο τμήμα του νησιού είναι σχεδόν επίπεδο και είχαμε καλές πληροφορίες για το μονοπάτι από Μενετές μέχρι το αεροδρόμιο.  Ξεκινήσαμε από τις κεραίες και ακλουθήσαμε τον χωματόδρομο. Φτάνοντας σε ένα μαντρί κάναμε δεξιά, περάσαμε πάνω από την περίφραξη και συνεχίσαμε δυτικά. Κάτω διακρινόταν η Αρκάσα, η περιοχή του αεροδρομίου και απέναντι η Κάσος. Τελικά αυτό είναι που μου αρέσει περισσότερο στο Αιγαίο, αυτή η αίσθηση του ανοιχτού αδιάκοπου ορίζοντα, η αισιοδοξία που προσφέρει μαζί με την  υπόσχεση ότι όλα θα παν’ καλά. Αλλά και να μην πάνε καλά υπάρχει χρόνος για να διορθωθούν. Ο χρόνος έχει την ίδια έκταση με τον ορίζοντα.

Δεν ξέρω αν αυτή η αίσθηση πηγάζει από το ότι  ήταν  το τελευταίο μονοπάτι που είδαμε ή αν  ήταν πράγματι το πιο όμορφο από όσα κάναμε μέχρι εκείνη τη στιγμή. Όταν βγήκαμε και πάλι στο χωματόδρομο η 1η μας ποδηλατική  εξερεύνηση της Καρπάθου είχε ολοκληρωθεί και στευθεί με επιτυχία.

Το βράδυ σε ένα από τα λιγοστά μπαράκια του νησιού που μένουν ανοιχτά το χειμώνα τσουγκρίσαμε τα ποτήρια και είπαμε «και σε άλλα με υγεία».

6η μέρα

Τόσες μέρες είχαμε μπει στο ρυθμό, λες και καθημερινότητά μας είναι να ξυπνάμε το πρωί, να καβαλάμε τα ποδήλατα και να εξερευνούμε νησιά. Η τελετουργία της προετοιμασίας μετά από τόσες ημέρες ήταν φυσική μόνο που την 6η μέρα έπρεπε να κάνουμε κάτι άλλο, να πακετάρουμε τα ποδήλατα και εξοπλισμό για να να τα στείλουμε πίσω στην Αθήνα.

Στις βαλίτσες μας εκτός από τον εξοπλισμό βάλαμε και την εμπειρία από το πιο ωραίο ταξίδι της χρονιάς, βάλαμε φωτογραφίες, αναμνήσεις και όρεξη για τον επόμενο – άγνωστο προς το παρόν- προορισμό. Απογειωθήκαμε νύχτα και μέσα σε 50 λεπτά είχαμε διασχίσει όλο το Αιγαίο.

Κάποτε θα πούμε «θυμάσαι εκείνο το ταξίδι στην Κάρπαθο;» Και όλες οι αναμνήσεις θα ξαναζωντανέψουν. Αρχικά ήταν να κάνω το ταξίδι μόνος μου αλλά κλείνοντας τα εισιτήρια πέρασε ο Σίμος από το γραφείο μου. Μου είπε «θέλω κι εγώ», βγαίνοντας μπήκε και ο Γιάννης, «εμένα που θα με αφήσετε;». Λίγα λεπτά μετά είχα κλείσει 3 εισιτήρια. Τους ευχαριστώ πολύ για την απόφαση να ακολουθήσουν σε αυτό το ταξίδι. Χωρίς αυτούς θα είχα γελάσει λιγότερο, θα είχα ένα λιγότερο μεθύσι στο ενεργητικό μου, δεν θα είχα αναλάβει το ρόλο  αεροσυνοδού κατά την πτήση επιστροφής και άλλα πολλά που θα μπορούσαν να γράψουν ακόμα ένα άρθρο αλλά θα τα αφήσω για να τα μοιραζόμαστε μόνο μεταξύ μας.

Κλείνοντας ευχαριστούμε από καρδιάς το Μανώλη Κριτσιώτη, το ΙΟΝ Club Karpathos και τους ποδηλάτες Καρπάθου για τη φιλοξενία.

Η επόμενη επίσκεψή μας δε θα αργήσει, όχι μόνο γιατί σύντομα ξεκινάει η κατασκευή του πρώτου μονοπατιού κατάλληλο για ορεινή ποδηλασία στο νησί αλλά επίσης γιατί όταν βλέπαμε κάτω τα φώτα της Καρπάθου καθώς απογειωνόμασταν μας δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι αυτό το νησί μας είχε προσφέρει ένα ακόμα συστατικό για τα αυριανά μας όνειρα.

 

SaveSave

Δείτε επίσης

Κατάλληλος ρουχισμός ποδηλάτου άνοιξη-καλοκαίρι

Για μετακινήσεις στην πόλη Επειδή από ότι φαίνεται το καλοκαίρι θα είναι αρκετά ζεστό και ...

SHIMANO S-PHYRE XC9

SHIMANO S-PHYRE XC9: Ο ορισμός της απόδοσης!

Το κορυφαίο μοντέλο S-Phyre XC9 της Shimano! Σχεδιασμένα για χρήση XC και Cyclocross, τα παπούτσια ...

Τo κατάστημα Action Bikes γιορτάζει 40 χρόνια λειτουργίας!

Μία εκδήλωση για ποδηλάτες στο Action Bikes Η ιστορία είναι απλή: το 1978, ο ιδιοκτήτης ...

Pin It on Pinterest