fbpx
Home | MBIKE BLOGS | Ble Cycling Club | Να κάνεις brevet με το κεφάλι κάτω ή… με το κεφάλι ψηλά; 

Να κάνεις brevet με το κεφάλι κάτω ή… με το κεφάλι ψηλά; 

Ιδού η απορία

Κείμενο: Έφη Τριανταφύλλου
Φωτό: Γρηγόρης Αγγελόπουλος

Δύο τρελοκόριτσα πήραν την απόφαση να κάνουν εκδρομικά 306 χλμ, και δεν θα το μετανιώσουν ποτέ!

306 τα χιλιόμετρα, όχι 300. Και μη γελάτε. Γιατί αυτά τα 6 παραπάνω έκαναν τη διαφορά! Μέσα σ’ αυτά τα παραπανίσια βουτήξαμε με λύσσα στα δροσερά νερά της Ακράτας, μέσα σ’ έναν Κορινθιακό που είχε βαλθεί να μας λοξοδρομήσει και θα ’ταν μέγα λάθος αν δεν υπακούαμε στη δύναμη της φύσης!

Της φύσης γύρω μας και της φύσης μέσα μας, που, ακριβώς επειδή εναρμονίστηκαν, έφεραν ένα αποτέλεσμα πιο ευτυχές και απ’ το αναμενόμενο.

Είχαμε υποσχεθεί με τη Μαρία πως θα το πάμε μαζί. Μαζί, μαζί! Όχι μαζί αλλά χώρια, όπως συνήθως καταλήγει στα brevets.

Ξεκινήσαμε με τα Ble αγαπημένα μας αγόρια, που έχουμε ταξιδέψει αρκετές φορές μαζί, και νομίζω πως μια μικρή ανασφάλεια λόγω αέρα και μεγάλης ζέστης με έσπρωξε να κολλήσω μαζί τους. Εκτός απ’ την αγάπη μου, βέβαια, για αυτούς. Μας πήγαν τρένο, δεδομένων των συνθηκών και των απροόπτων που είχαμε από την εκκίνηση κιόλας, ως το Ξυλόκαστρο. Δεν ήθελαν να μας αφήσουν κι έκαναν το παν για να μας «τρομάξουν» να μην ξεστρατίσουμε από το «κοπάδι», και τους ευχαριστούμε που μας νοιάζονται, αλλά, εμείς, σαν κατσίκια ανήμερα πατήσαμε πόδι! Όχι, αγόρια, θα πάμε μόνες και θα τα καταφέρουμε, και ας έχει αέρα κόντρα.

Και αυτή η απόφαση μας σημάδεψε… 

Σηκώσαμε το κεφάλι και κοιτάξαμε «έξω απ’ το παράθυρο» και πέρα από τα ελαστικά ή το dérailleur – στην καλύτερη περίπτωση – του μπροστινού μας… Ταξιδέψαμε με τη δική μας ανάσα, και όχι την δανεική του μπροστινού μας…

Καταστρώσαμε, έστω και την τελευταία στιγμή, το δικό μας πλάνο για τη διαχείριση του χρόνου και των χιλιομέτρων μας, συμπεριλαμβάνοντας πιο γυναικεία γούστα και ανάγκες, γλύψαμε μπόλικο παγωτό που έλιωνε ακαριαία στη θέρμη της μέρας, φάγαμε τυρόπιτα σπιτική και χόρτα και κολοκυθοανθούς από τα χεράκια της χαμογελαστής ταβερνιάρισσας στην Ελίκη, και σουβλάκι πεντανόστιμο στους Αγίους Θεοδώρους, στην επιστροφή, που μας τούρμπισε για τα τελευταία 40 χιλιόμετρα που ήταν… και τα πιο ρομαντικά!

Ένα ελλιπές σε σχήμα, αλλά υπέρλαμπρο πορτοκαλί φεγγάρι που ανέτελλε για μας τους τελευταίους ταξιδευτές στην Κακιά Σκάλα, το Σάββατο 2 Ιουνίου 2018, το μοναχικό «τραγούδι» κάποιου μπούφου (το πουλί, εννοώ, μην παρεξηγηθούμε!), η ακύμαντη και σκοτεινή θάλασσα, οι άδειοι δρόμοι απ’ τις ορδές των αυτοκινητιστών του ΣΚ, η ευωδιά των θάμνων στην υγρασία της νύχτας, τα σιωπηλά μας φωτάκια καθώς ανεβαίναμε τις τελευταίες φουρκέτες μετά το Νεράκι και τον Λουτρόπυργο, έμελλαν να «κλειδώσουν» τις 306 και παραπάνω, αναμνήσεις που μαζέψαμε με ευλάβεια σ’ όλη τη διαδρομή. 

Φυσικά, δεν μείναμε για πολύ μόνες, γιατί στην παρέα μας προστέθηκε και μια τρίτη τρελλο-randonneuse, η κάμεραγούμαν Έρη, κι άλλος ένας Bleς, ο Χρήστος,  που είχε τη διάθεση και τον χρόνο να μας διηγηθεί τον άθλο του Paris – Brest – Paris και να ιντριγκάρει την φαντασία μας, και ένας ακόμη σύντροχος, ο απόλυτος randonneur, ο Γιάννης ο «Άη Βασίλης». Στην πορεία πολλοί φίλοι μας ακολούθησαν για κάποια χιλιόμετρα, αλλά χωριζόμασταν στην… καλοπέραση. Για 150 χλμ. και όπου ταβέρνα και καφέ, το παρεάκι των 5 μας ταξίδεψε στον δρόμο και στο όνειρο ενωμένο… 

Δείτε επίσης

«Κιθαιρώνεια Ανάβαση»

Ημέρα Κυριακή (29/4/2018) και ώρα περίπου 15:15 Κείμενο: Μανώλης Παρταράκης Ο ποδηλάτης με τα τσακισμένα ...

GBI 2108 

Από το Γκέτεμποργκ στο Αμβούργο (1η – 7η Ιουλίου) Μία από τις μεγαλύτερες, στην Ευρώπη, ...

1000αρι Πελοποννήσου

Ένα ταξίδι μισό Κείμενο: Αγγελική Τσίγκου Μετράω τις μέρες από το 1000αρι που εγκατέλειψα. (Και ...

Pin It on Pinterest