Home | Αρχική | Ποδηλατώντας στη Νίσυρο: Εδώ η γη ανασαίνει

Ποδηλατώντας στη Νίσυρο: Εδώ η γη ανασαίνει

Κάτω από τις ρόδες μου βγαίνουν ατμοί και θειάφι…

Συμφώνα με το μύθο, κάτω από τη Νίσυρο βρίσκεται πλακωμένος ο γίγαντας Πολυβώτης.

Από τον Αλέξανδρο Πετρούτσο

Τότε που οι θεοί πολεμούσαν με τους γίγαντες ο Ποσειδώνας ξεκόλλησε έναν τεράστιο βράχο με την τρίαινα του από τη νότια Κω και τον εκσφενδόνισε εναντίον του γίγαντα. Από τότε ο Πολυβώτης προσπαθεί να ελευθερωθεί. Κάποτε σχεδόν τα κατάφερε. Από την έκρηξη και το σεισμό που προκλήθηκε πήρε τη σημερινή του μορφή το Αιγαίο και δημιουργήθηκαν τα νησιά του ώστε να μπορούν οι τουρίστες να κάνουν διακοπές. Οκτώβρης, προς το τέλος και το καραβάκι από την Κω έχει 3 αυτοκίνητα, μερικά δέματα, κάτι σωλήνες, μια παλέτα φορτωμένη με τρόφιμα και 15 με 20 ανθρώπους, μαζί με το πλήρωμα.

Ο καφές από το μπάρ του πλοίου ήξερα ότι θα είναι κακός αλλά πάντα τoν πίνω συνειδητοποιώντας κάθε φορά ότι μπορεί να γίνει και χειρότερος.

To πρώτο σημάδι που έδειχνε ότι κάπου από κάτω μας βράζει ένα ηφαίστειο φάνηκε στα δεξιά του μικρού καραβιού πριν φτάσουμε στη Νίσυρο. Η βραχονησίδα Στρογγυλή είναι ένας τέλεια σχηματισμένος ηφαιστειακός κώνος που υψώνεται 125 μέτρα πάνω από την επιφάνεια του νερού ενώ η βάση του βρίσκεται σε βάθος 600 μέτρων. Μετά από λίγο άρχισαν να αχνοφαίνονται τα σπίτια χαμηλά στους Πάλλους.

Έπειτα και με ήρεμη θάλασσα φτάσαμε στο Μανδράκι. Εκεί με υποδέχθηκε ένας φίλος από τα παλιά. Διδάσκει θέατρο στη Νίσυρο και ακόμα κι όταν είναι με τους μαθητές του στην αίθουσα έχει πάντα κοντά του η σκυλίτσα του, τη Μόμο.

«…Το νησί έχει περίπου 1000 κατοίκους, τόσους έβλεπα τα Σαββατόβραδα κατά τη διάρκεια μίας παράστασης. Αυτοί με έβλεπαν δηλαδή, εγώ απλά τους είχα στο οπτικό μου πεδίο. Δεν είχα την ευκαιρία να τους παρατηρήσω. Εδώ, τους 1000 τους έμαθα σε λιγότερο από ένα χρόνο.

Ο Τριαντάφυλλος τρέχει, όπως κι εσύ, έχει την ταβέρνα στον Εμποριό, εκεί θα πάμε, ακριβώς στο χείλος της καλντέρας. Το άλλο μέρος που θα σου αρέσει είναι το καφενείο στην πλατεία της Ηλικιωμένης, ο Αντρίκος! «Βάρδα στεναχώρια» , έτσι λέει η ταμπέλα, ωραίο όνομα για καφενείο, ε; Τα Νικιά είναι ωραία αλλά πολύ τουριστικά, δε μου αρέσουν προσωπικά. Θα πάμε και στην Παχυά, απίστευτη παραλία ρε φίλε! Με αμμόλοφους, εκεί ξεκαλοκαιριάζω. Θυμάσαι το Ανεμάκι στην Εύβοια, τι καλοκαίρια περάσαμε εκεί! Ή τα πάρτυ στο δώμα; Αλήθεια περνάς καθόλου από Εξάρχεια;

Εδώ πέρα έχω ξεπεράσει και τη φυσική απέχθεια που είχα με τις στολές. Να δεις τον αστυνομικό να έχει σταματήσει το περιπολικό και να φωτογραφίζει το ηλιοβασίλεμα… άλλη ζωή εδώ, ηρεμία…»

Έτσι ήταν κι έτσι παρέμεινε, ήθελε να δείξει σε όλους τα πάντα και πηδάει ακόμα από θέμα σε θέμα, συνεπαρμένος από τον ενθουσιασμό του.

Όλα αυτά μου τα είπε πριν ακόμα φορτώσω το ποδήλατο και τη βαλίτσα μου στο αυτοκίνητο του. Η πλάκα είναι ότι ενώ οδηγούσε δε μιλούσε, με άφηνε να κοιτάζω και να καταλαβαίνω το τοπίο μόνος μου. Σε όλες τις πλαγιές έχουν σηκώσει πεζούλες.

Το χώμα είναι ξερό αλλά έφορο, υπάρχουν πολλές σπηλιές. Πάτησα το play στο cd player και ήξερα σχεδόν ποιο τραγούδι θα παίξει. Στο υπόλοιπο της διαδρομής μέχρι τον Εμποριό ακούγαμε ξανά και ξανά τον Μάλαμα με τον Παπακωσταντίνου να τραγουδάνε την Απόδραση.

Το νησί έχει συνολική έκταση 41 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ένα πράγμα που μου αρέσει ιδιαίτερα στα μικρά νησιά είναι ότι δε μου ξεφεύγει τίποτα. Χρειάζεται μόνο χρόνος και δοκιμές. Λίγες μέρες, πολλά χιλιόμετρα και φαντασία, αυτά χρειάζονται για να ανακαλύψω κάθε παλιό μονοπάτι και να κατέβω κάθε πιθανή πλαγιά με αραιή βλάστηση.

Το επόμενο πρωί πράγματι ξύπνησα στο χείλος της καλδέρας που απλώνεται για 4 χιλιόμετρα. Οι κρατήρες Αχιλλέας, Λογοθέτης, Πολυβώτης και Στέφανος ήταν ευθεία μπροστά μου, στα δεξιά η ψηλότερη κορυφή του νησιού στα 700 μέτρα υψόμετρο, ο Προφήτης Ηλίας και στα αριστερά, «σκαρφαλωμένα» στα βράχια, τα Νικιά.

Από το μπαλκόνι μου έβλεπα τα 4 μονοπάτια που είχα σκοπό να εξερευνήσω την πρώτη μέρα.

Η πρώτη μέρα εξερευνήσεων

Το 1ο ξεκινούσε έξω ακριβώς από την αυλόπορτα μου έτσι μπήκα κρύος στο μονοπάτι από τον Εμποριό προς τον κρατήρα. Οι αγελάδες και τα κατσίκια έχουν κάνει μεγάλες ζημιές σε αυτό το μονοπάτι. Έχουν ρίξει πεζούλες και μεγάλα βράχια. Τα νερά το έχουν ξεπλύνει και η διέλευση ακόμα και με τα πόδια δεν είναι εύκολη υπόθεση. Συνάντησα τον ασφαλτόδρομο και ανηφόρισα μέχρι τα Νικιά. Από εκεί έχει 3 μονοπάτια μήκους 2.7, 1.5 και 2.5 χιλιομέτρων αντίστοιχα.

Η μπαταρία του e-bike μου ήταν φουλ φορτισμένη και είχα βάλει τα γκάζια στο τέρμα. Λίγο πριν τα Νικιά υπάρχει η ταμπέλα προς το παλιό μοναστήρι του άη Γιάννη. Αυτό το μονοπάτι δεν υπάρχει στους χάρτες. Είναι το αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς 2 φίλων, του Γιώργου και του Lars. Τη στιγμή που μπήκα στο μονοπάτι και άρχισα να κατηφορίζω ένιωσα ευγνωμοσύνη, όχι μόνο προς τους φίλους μου αλλά και σε όσους ξοδεύουν το χρόνο τους, σκάβουν και μετακινούμε βράχια ακολουθώντας τα βήματα ανθρώπων που έζησαν και δημιούργησαν εκατοντάδες χρόνια πριν.

Πλέον τα μονοπάτια δεν έχουν την ίδια πρακτική χρησιμότητα που είχαν μερικές δεκαετίες πριν και λίγοι σχετικά άνθρωποι τα βλέπουν σα στοιχείο πολιτιστικής κληρονομιάς αλλά αυτοί οι λίγοι αφ’ ενός είναι συνεχιστές της πραγματικής μας ιστορίας και από την άλλη βοηθούν τους αρχαιολόγους του μέλλοντος.

Η σύνδεση μας είναι πολύ πιο άμεση με τους παππούδες και τους προπαππούδες μας παρά με τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη. Τα τοπία που διαμόρφωσαν οι άμεσοι πρόγονοι μας, οι καλύβες, οι ξερολιθιές, τα μονοπάτια μπορούν να μας επηρεάσουν θετικά πολύ περισσότερο από την αρχαία φιλοσοφία.

Τα δύο επόμενα μονοπάτια είχαν το ίδιο σημείο εκκίνησης και τερματισμού. Ξεκινούν από την πλατεία με τα ψηφιδωτά βότσαλα και καταλήγουν λίγο πριν τον κρατήρα περνώντας το ένα από τα αριστερά, το άλλο από τα δεξιά της ράχης Τσίμη. Το αριστερό έχει μεγαλύτερο μήκος αλλά είναι λιγότερο συντηρημένο.

Πριν κατηφορίσω όμως και τις 2 φορές έκανα μια στάση για να πάρω μια ανάσα και να κοιτάξω κάτω στο ηφαίστειο και το χωριό. Είναι κάποια τοπία που πρέπει να τα κοιτάξεις πολύ προσεκτικά και για πολύ ώρα. Έτσι μόνο μπορείς να καταλάβεις τη δύναμη τους. Αυτά τα μικρά συννεφάκια καπνού που βγαίνουν από τρύπες στη γη μας υπενθυμίζουν ότι δεν υπάρχει μόνο η επιφάνεια, πάντα στο βάθος, κάτι που είναι δύσκολο να αντιληφθούμε, βράζει.

Η δεύτερη μέρα:

Τη 2η μέρα έμεινα μέσα στην Καλντέρα, έσπρωξα το ποδήλατο σε κάθε πιθανή πλαγιά και από εκεί απελευθέρωσα τα φρένα και άφησα τη βαρύτητα να κάνει τη δουλειά της. Το χώμα εκεί είναι μαλακό, οι επιλογές για «γραμμή» κατάβασης είναι απεριόριστες! Σε κάθε μέρος που καβαλάω έχω φίλους και γνωστούς. Υπάρχουν συνήθειες που έχω, μονοπάτια που μου αρέσουν και πράγματα που κάνουν το κάθε μέρος μοναδικό. Στη Νίσυρο έχω κι έναν τετράποδο φίλο, η Μόμο ευχαριστιέται τις βόλτες όσο κι εγώ.

Το νησί έχει 20 κρατήρες, οι 10 είναι καλοδιατηρημένοι.

Τη 2η μέρα της εξερεύνησής μου επισκέφτηκα τον Στέφανο, που είναι ένας από τους μεγαλύτερους υδροθερμικός κρατήρες στον κόσμο με διάμετρο 500 μέτρα. Το μονοπάτι που κατεβαίνει μέχρι κάτω, μου έδωσε στιγμιαία την εντύπωση ότι ήμουν σε κάποιον άλλο πλανήτη, με άλλα πετρώματα από αυτά που γνωρίζω, με άλλους κανόνες να εξελίσσουν το τοπίο.

Εκτός από τον Στέφανο, κατέβηκα και σε άλλους κρατήρες, στο Μικρό Στέφανο που βρίσκεται παραμελημένος ακριβώς δίπλα στο Στέφανο, στον Αχιλλέα, τον Λογοθέτη και τον πολύ εντυπωσιακό Πολυβώτη που, τουλάχιστον την περίοδο που ήμουν εγώ εκεί, ήταν ο πιο ενεργός απελευθερώνοντας μικρά θειούχα σύννεφα προς τον ουρανό από τις φουμαρόλες.

Στη βόρεια και την ανατολική πλευρά του νησιού απλώνεται το κεντρικό ασφαλτοστρωμένο οδικό δίκτυο του νησιού… μιλάμε για 12,7 ολόκληρα χιλιόμετρα! Στην νότια και δυτική πλευρά 10 χιλιόμετρα χωματόδρομου είναι η πρόσβαση που τα οχήματα έχουν εκεί.

Η τρίτη μέρα:

Αυτόν ακολούθησα την 3η μέρα, προσπερνώντας στα γρήγορα τους κρατήρες. Λίγο πριν το Μανδράκι υπάρχουν 2 μονοπάτια που χρειάστηκε ιδιαίτερη προσοχή για να μην τα προσπεράσω. Το ένα ανεβοκατεβαίνει ελαφρά παράλληλα με το χωματόδρομο ενώ το άλλο ξεκινάει από τα όρια του οικισμού, είναι στρωμένο με στρογγυλεμένες ηφαιστειακές πέτρες κι έχει μαντρότοιχο στα αριστερά και τα δεξιά.

Στο σημείο που τελειώνει ξεκινάνε τα σκαλοπάτια ανάμεσα από τα ψηλά σπίτια του χωριού. Δεν είναι μόνο το ότι βρισκόμουν σε κατοικημένη περιοχή, ήταν και το σκηνικό με τα βοτσαλωτά πλατύσκαλα και τις θαλασσινές παραστάσεις, τα μπλε παράθυρα κι εκείνη την ομορφιά που έχουν οι γειτονιές κάτω απ’ το φως του Αιγαίου που με έκανε να ελαττώνω ταχύτητα μέχρι να φτάσω κάτω στη θάλασσα και να τελειώσω τη βόλτα μου στην Πλατεία της Ηλικιωμένης.

Ένα αξέχαστο ταξίδι

Δύο πράγματα μένουν από τα ταξίδια, αυτά που θα δούμε κι αυτά που θα ακούσουμε. Αυτά που θα πούμε έχουν λιγότερη σημασία. Αυτά κρατάω εγώ. Στις φωτογραφίες δε θα μπορούσαν να είναι όλα, ωστόσο νομίζω ότι επιτελούν το σκοπό τους, να μεταφέρουν νοητικά τον αναγνώστη, τώρα που είναι χειμώνας, σε εκείνη τη γωνιά του Αιγαίου. Αυτά που άκουσα ήταν επίσης πολλά και μεταφέρω ακόμα λιγότερα εδώ. Όσο καλό ποδηλατικά ήταν αυτό το ταξίδι άλλο τόσο καλές ήταν και οι νύχτες του.

Στην πλατεία του Εμποριού ακούγοντας τη λύρα το βιολί και την κιθάρα, στο καφενείο του Αντρίκου παρέα με τους τελευταίους τουρίστες και ντόπιους ή στους μεγάλους περιπάτους που έκανα έμαθα πολλά και έχω να μάθω ακόμα περισσότερα στην επόμενη επίσκεψη μου. Όχι μόνο για τα μονοπάτια αλλά και για το πώς είναι ζωή πάνω σε ένα ηφαίστειο, στην άκρη του Αιγαίου.

Δείτε επίσης

Τι ποδήλατο να πάρω;

Η ερώτηση που απασχολεί πολλούς, έχει περισσότερες από μία απαντήσεις! Τι ποδήλατο να πάρω; Είναι ...

ποδηλατικά δώρα

15 ποδηλατικά δώρα για τα Χριστούγεννα 

Δώρα για όλους! Στο πνεύμα των Χριστουγέννων, συγκεντρώσαμε 15 ποδηλατικά δώρα που θα δώσουν χαρά ...

uci

Η λίστα της UCI με τις ομάδες World Tour και Pro Continental του 2019

18 ομάδες World Tour και 25 Pro Continental!  Η Διεθνής Ένωση Ποδηλασίας UCI ανακοίνωσε τη ...

Pin It on Pinterest