Home | ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΑ | ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ | Εκδρομή στο 100o Giro d’ Italia

Εκδρομή στο 100o Giro d’ Italia

Έξι μέρες με ποδήλατο στην Ιταλία

Ακολουθώντας τις διαδρομές του Giro d’ Italia, με την Skylines Cycling Tours σε μία ηλιόλουστη εβδομάδα ποδηλασίας, στις Ιταλικές και Δολομιτικές Άλπεις, σε μερικά από τα θρυλικότερα «ποδηλατικά» βουνά, παρακολουθώντας παράλληλα μερικά από τα κρισιμότερα και «θεαματικότερα» ετάπ του 100ου Γύρου Ιταλίας, δεν ακούγεται σαν όνειρο, σαν φαντασίωση ή σαν ευχή;

 

Κείμενο: Γρηγόρης Σιμιτζής

 

Πράγματι η παραπάνω πρόταση ακούγεται σαν όνειρο, είναι όμως η πιο λιτή περιγραφή για το τι ζήσαμε στην πρώτη εκδρομή του Skylines Cycling Tours, για το Giro 100, από τις 21-27 Μαΐου!

Το Skylines είναι από τα παλαιότερα εξειδικευμένα ελληνικά τουριστικά γραφεία, διοργανώνοντας μεταξύ άλλων, εκδρομές χειμερινών σπορ και παρακολούθηση αγώνων του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Πλέον έχει διευρύνει τις παροχές του, δίνοντας τη δυνατότητα και στους λάτρεις του ποδηλάτου να ταξιδέψουν με τα ποδήλατά τους και να ζήσουν τις κορυφαίες διοργανώσεις της ποδηλασίας δρόμου. Από την πρώτη στιγμή που ενημερώθηκα για τη διοργάνωση της εκδρομής, ήξερα πως έπρεπε να είμαι εκεί, ό,τι κι αν γινόταν και έτσι έγινε!

Το ραντεβού είχε δοθεί τα ξημερώματα της Κυριακής
Στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος συναντήθηκαν οι έλληνες εκδρομείς. Στη Ρώμη θα συναντούσαμε τους συνταξιδιώτες μας από την Κύπρο για να συνεχίσουμε την πτήση μας για το Μιλάνο. Έτσι φτάσαμε στο Μιλάνο, 30 Έλληνες και Κύπριοι, 1 Ρώσος, 2 συνοδοί και ένας μηχανικός μαζί με τα ποδήλατά μας, έτοιμοι να «οργώσουμε» τα Ιταλικά βουνά!

Στο Μιλάνο, πήραμε το βάπτισμα του πυρός με ένα γρήγορο εσπρέσο, φορτώσαμε ποδήλατα και αποσκευές σε πούλμαν και ξεκινήσαμε για το πρώτο σταθμό του ταξιδιού μας, το Ponte di Legno!

Φτάνοντας, είχε ήδη ξεχαστεί η ταλαιπωρία του ταξιδιού και όλοι μας ξεκινήσαμε να βγάζουμε τα ποδήλατα από τις βαλίτσες και να τα στήνουμε, για ένα μικρό «χαλάρωμα», μιας και κανείς δεν ήθελε να χάνει λεπτό από τα μέρη που είχαμε γύρω μας. Η πρόφαση του χαλαρώματος- σωστή μεν- ήταν η καλύτερη για να βγούμε από την πρώτη κιόλας στιγμή. Κάπως έτσι ξεκινήσαμε προς το Passo del Tonale. Η ανάβαση 10,9 χιλιομέτρων, με μέση κλίση 5.9%, ήταν η πιο ευθεία, πλησιέστερη διαδρομή που μπορούσαμε να βρούμε, με τη διάθεση του γκρουπ να προμηνύει, πως μέχρι το επόμενο Σάββατο που θα επιστρέφαμε, θα περνούσαμε υπέροχα.

Το πρόγραμμα
Η εκδρομή, όπως ανέφερα και παραπάνω, περιελάμβανε έξι μέρες ποδηλασίας σε μερικές από τις διασημότερες διαδρομές παγκοσμίως. Ακολουθήσαμε μία σχεδόν ημικυκλική πορεία από την καρδιά των Ιταλικών Άλπειων, ξεκινώντας με βορειοανατολική κατεύθυνση, αγγίξαμε τα Αυστριακά σύνορα και με νοτιοανατολική πλέον πορεία, περάσαμε μέσα από τους Δολομίτες.

Εκτός των διαδρομών που ήταν βγαλμένες από τα βάθη της ιστορίας του Giro, η εκδρομή θα μας έδινε και μία γεύση, για το πώς ζει περίπου ένας αγωνιζόμενος μέσα στον αγώνα. Από την αφετηρία της εκδρομής μας και το Ponte di Legno, θα ξεκινούσαμε στις 9 το πρωί και θα τερματίζαμε σε διαφορετικό προορισμό στις 6 το απόγευμα. Εκεί θα κοιμόμασταν σε άλλο ξενοδοχείο, όπου θα ήταν και η αφετηρία μας για την επόμενη μέρα, μέχρι να καταλήξουμε στη λίμνη του Levico Terme και να ολοκληρώσουμε το δικό μας εβδομαδιαίο Giro.

Από την πρώτη μέρα «βουτήξαμε κατευθείαν στα βαθιά»
Το ταξίδι μας θα ξεκινούσε με το πέρασμα σε δύο μυθικά βουνά, το Passo Mortirolo και το Passo di Gavia, παρότι το πρόγραμμα είχε διαφοροποιηθεί λόγω της κακοκαιρίας που αναμενόταν στο Passo di Gavia, όπως κάθε χρόνο άλλωστε τέτοια περίοδο. Παρ’ αυτά σταθήκαμε πολύ τυχεροί, έχοντας στις αποσκευές μας τον ήλιο από την Ελλάδα. Οι συνοδοί μας, Τάκης Ξουρής και Χρήστος Χαρτζιώτης, άλλαξαν πάλι το πρόγραμμα, ώστε να έχουμε την ευκαιρία να περάσουμε και από τα δύο θρυλικά Passo. Κατηφορίσαμε λοιπόν από το Ponte di Legno, προς το Mortirolo και ξεκινήσαμε την ανάβαση από την πλευρά που την επόμενη μέρα θα περνούσε και η διαδρομή του Γύρου, την εύκολη θεωρητικά των 17.2 χιλιομέτρων. Στην πορεία της ανάβασης αμέτρητα  γραμμένα αποχαιρετιστήρια μηνύματα για τον Michele Scarponi στην άσφαλτο προκαλούσαν ρίγος, ενώ γυναίκες στόλιζαν τα σπίτια τους με ροζ κορδέλες, αναμένοντας τη γιορτή που νωρίς θα στηνόταν στην περιοχή. Στο δρόμο για το Passo Gavia, κατηφορίσαμε τη δύσκολη πλευρά του Mortirolo, με τα θρυλικά απότομα πέταλα και με το μνημείο του Pantani στο 8ο χιλιόμετρο, στην 11η φουρκέτα. Η στάση ήταν φυσικά αναμενόμενη και το κλίμα συγκίνησης για τον μοναδικό αυτόν ποδηλάτη έντονο. Όσο λοιπόν κατηφορίζαμε συναντούσαμε συνεχώς γκρουπάκια ποδηλατιστών από κάθε μεριά της γης να ανεβαίνουν το Mortirolo, που είχε χαρακτηριστεί το 2004, από τον Λανς ‘Αρμστρονγκ, ως μία από τις δυσκολότερες αναβάσεις που είχε ποτέ πραγματοποιήσει. Συνεχίζοντας προς το Gavia, σχεδόν όλη η διαδρομή μας ήταν η ίδια με αυτή που θα ακολουθούσε το 16ο ετάπ του Giro. Ταμπελάκια, σημάνσεις του αγώνα και ροζ σε κάθε μέρος που περνούσαμε, μέχρι και το Bormio. Εκεί την επόμενη μέρα το πελοτόν θα έκανε αριστερά για το Stelvio, ενώ εμείς συνεχίσαμε ευθεία για τα 25.5 χιλιόμετρα που μας έμεναν ώστε να φθάσουμε στη θρυλική κορυφή του Gavia. Περίπου στα μέσα της διαδρομής στο Santa Caterina, ήταν και το ξενοδοχείο που θα κοιμόμασταν τη δεύτερη μέρα. Κάναμε μία μικρή στάση εκεί για ένα γρήγορο τονωτικό καφέ και συνεχίσαμε όσοι θέλαμε από το γκρουπ για το αποκορύφωμα της ημέρας!

Έλληνοκυπριακή συμμαχία στο Passo Mortirolo!

Έχοντας περάσει και το τελευταίο σπίτι, μπαίνοντας στην καρδιά του δάσους το κλίμα άλλαζε γρήγορα, όπως και οι κλίσεις, που πλέον είχαν σταθεροποιηθεί στο 10%-11%. Ο ενθουσιασμός ήταν στα ύψη και όσο το υψόμετρο ανέβαινε, ανέβαινε και αυτός! Μόλις περάσαμε τα 2000 μέτρα, η υψομετρική διαφορά έγινε άμεσα αισθητή στο σώμα και το τοπίο γύρω μας ξεκίνησε να χάνει το πράσινο χρώμα του, δίνοντας τη θέση του στις χιονισμένες κορυφές. Πλησιάζοντας την κορυφή, ξεκίνησαν γύρω μας να υψώνονται  τοίχοι από χιόνι που αμέτρητες φορές έχουμε δει και ξαναδεί στο Γύρο Ιταλίας, φθάνοντας και ξεπερνώντας πολλές φορές τα 3 μέτρα. Ασύλληπτες πραγματικά εικόνες, που σε άφηναν με το στόμα ανοιχτό, σε έκαναν να ξεχνάς την κούραση και να θες να πατάς όλο και περισσότερο.

Ανεβαίνοντας το Passo Stelvio ανάμεσα σε τόσους ποδηλάτες

Στα τελευταία χιλιόμετρα της ανάβασης τα πάντα γύρω μας ήταν λευκά, με τον ήλιο να συμπληρώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την εμπειρία μας. Περνώντας την ταμπέλα σήμανσης του Passo, στα 2621 μέτρα, μια απερίγραπτη και ανεξήγητη χαρά, για όσους ήμασταν εκεί, για την κατάκτηση της συγκεκριμένης κορυφής! Δεν ξέρω αν ήταν το τοπίο, το βουνό και η διάρκεια της ανάβασης ή οι εικόνες στο μυαλό από τις θρυλικές μάχες στις χιονοθύελλες του Giro το 1988 και το 2014, ή και τα δύο μαζί, που μας έκαναν να αισθανόμαστε κάτι τόσο πρωτόγνωρο. Ένας συνδυασμός δέους, εκστασιασμού και νιρβάνας, υπερνικούσε τα όποια σημάδια κούρασης, έπειτα από εξήμιση ώρες πάνω στη σέλα.

Αφού λοιπόν απολαύσαμε στο έπακρο τη στιγμή, χαρήκαμε, γελάσαμε, αγκαλιαστήκαμε, είπαμε να πιούμε ακόμη έναν καφέ, λίγο πριν φύγει ο ήλιος, στο σαλέ που βρίσκεται στην κορυφή του Passo. Mόλις μπήκαμε άλλη μια έκπληξη, καθώς συναντήσαμε και εκεί τα 100 χρόνια ζωής του Γύρου Ιταλίας, και της ποδηλατικής ζωής του βουνού. Ταξιδέψαμε πίσω στην ιστορία, μέσα από φωτογραφίες και αποκόμματα εφημερίδων που υπήρχαν παντού μέσα στο σαλέ, ενώ υπογεγραμμένες φανέλες του Alberto Contador, συμπλήρωναν το σκηνικό.

Όσο θεαματική ήταν η ανάβαση, άλλο τόσο ήταν και η κατάβαση για την επιστροφή προς το ξενοδοχείο, με το κρύο βέβαια να γίνεται γρήγορα και έντονα αισθητό έως ανυπόφορο. Γρήγορο μπάνιο, φαγητό και συνάντηση για να μάθουμε λεπτομέρειες του προγράμματος της επόμενης ημέρας, που κι αυτό έμελλε να είναι συναρπαστικότατο!

Το επόμενο πρωί
Ο καιρός έδειχνε πως θα ήταν πάλι με το μέρος μας, γκρίνιαξα για τα χειμερινά που είχα φέρει μαζί μου στο ταξίδι, πήραμε ένα καλό πρωινό, βάλαμε τα κοντά κολάν μας, φορτώσαμε το βανάκι με τις αποσκευές μας και φύγαμε προς το Stelvio, με τον ξενοδόχο του Sport Hotel να μας κουνά κυριολεκτικά το μαντίλι… 

Η διαδρομή  κατηφορική μέχρι το παραμυθένιο Bormio. Ήδη εκεί είχαν ξεκινήσει από νωρίς οι προετοιμασίες υποδοχής του βασιλικού ετάπ του Giro 100. Mία γρήγορη βόλτα στα πλακόστρωτα δρομάκια της πόλης, ακόμη ένα διπλό εσπρέσο και χωρισμένοι σε δύο γκρουπ, γρηγορότερου και αργότερου ρυθμού, ξεκινήσαμε την ανάβαση του Stelvio, μαζί με χιλιάδες άλλους ποδηλάτες που βρίσκονταν εκεί για τον ίδιο λόγο με εμάς. Να ανεβούν το βουνό, να στηθούν σε κάποιο σημείο για περισσότερες από 3 ώρες, ώστε να δουν για περίπου 10 δευτερόλεπτα το πέρασμα των αθλητών. Από αυτό μόνο μπορούμε να καταλάβουμε στο ελάχιστο τη μαγεία που το άθλημα αυτό κρύβει… Και τότε η θέα ήταν μαγευτική, με το τοπίο αρκετά πιο άγριο και επιβλητικό, με περισσότερα νερά, και καταρράκτες, στις χαράδρες που συναντούσαμε ανεβαίνοντας.

Όπου κι αν κοίταζες στο Stelvio, η θέα έκοβε την ανάσα.

Το συναίσθημα να ποδηλατείς ανάμεσα σε άλλους τόσους ποδηλάτες, όλων των ηλικιών, δεν έχει περιγραφή. Κυρίες με κούρσες, mountain, και ηλεκτρικά ανέβαιναν επάνω, μεσήλικες παθιασμένοι σαν 20άρηδες αλληλοεπιτήθονταν συνεχώς και κυνηγούσαν τα προπορευόμενα γκρουπ! Ακόμη και παιδάκια συναντήσαμε, με το μικρότερο που έτυχε να μιλήσω, να είναι 9 χρονών, ανέβαιναν κι αυτά με το δικό τους ρυθμό προς την κορυφή! Στις φουρκέτες τα τροχόσπιτα είχαν στήσει τα δικά τους πάρτι, με τις ψησταριές να ετοιμάζονται. Γεμάτες παντού σημαίες και πανό στη μνήμη των Scarponi και Pantani, κάποιοι θεατές έγραφαν τα ονόματα των αθλητών στην άσφαλτο, κι άλλοι είχαν ήδη βρει το μέρος, όπου θα παρακολουθούσαν το πέρασμα του ετάπ. Έπειτα από 38 δαιδαλώδεις φουρκέτες, 22 χιλιόμετρα ανάβασης και αρκετής διασκέδασης, περάσαμε την αψίδα του Cima Coppi, για το Giro 100,  στο υψηλότερο πέρασμα της Ιταλίας στα 2758 μέτρα!

Από τις πολλές εναλλαγές της φύσης του Passo Stelvio με θέα τις φουρκέτες..

Η ανάβαση του Stelvio αποτέλεσε ένα ταξίδι αισθήσεων και ιστορίας, καθώς αποτελεί ίσως, το σπουδαιότερο πέρασμα του Giro! Μόνο για το Stelvio θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες. Εικόνες σαν του Αldo Moser, να πηδά στην κυριολεξία πάνω από τους όγκους χιονιού, ξυπνούσαν πάλι στη μνήμη μας και μονοπωλούσαν τις συζητήσεις μας, όσο χαζεύαμε το μνημείο του Coppi. Πρώτη φορά το Giro πέρασε από εκεί το 1953, με τον Fausto Coppi να το διασχίζει πρώτος. Την ίδια χρονιά θα χάραζε για πέμπτη και τελευταία φορά το όνομά του στο «Trofeo senza fine»… Έχοντας νοσταλγήσει αρκετά λοιπόν, κατηφορίσαμε πάλι προς τα πίσω, ώστε να βρούμε το καλύτερο σημείο για να δούμε τον αγώνα. Δεν κουραστήκαμε αρκετά και στην τελευταία στροφή των τελικών 600 μέτρων της ανάβασης, ξεκινήσαμε να οριοθετούμε το χώρο μας, καρφώνοντας τα ποδήλατά μας πάνω στις φυσικές μπάρες χιονιού!

Φύγαμε με το πόδια, αυτήν τη φορά, προς την κορυφή
Εκεί υπήρχαν μαγαζιά και πάγκοι με φαγητό και αλκοόλ, ώστε να εφοδιαστούμε για τις όσες ώρες θα περιμέναμε στην άκρη του δρόμου. Ένα καφάσι με 30 Τυρολέζικες μπίρες, ήταν το καλύτερο που μπορούσαμε να έχουμε εκείνη τη στιγμή! Το τελάρο με τις μπίρες στην πλάτη και πίσω στις θέσεις μας!

Τις καρφώσαμε λοιπόν κι αυτές στο χιόνι να παγώσουν και περιμέναμε υπομονετικά και ανέμελα, την άφιξη του πελοτόν, ενώ διαρκώς ποδηλάτες ανέβαιναν και κατέβαιναν το Passo! Κάποια στιγμή τα ελικόπτερα που κάνουν την τηλεοπτική κάλυψη έκαναν την εμφάνισή τους και οι παλμοί άρχισαν να ανεβαίνουν!

Ενθαρρύνοντας το γκρουπ της φανέλας στο Passo Stelvio

Στην πορεία οι σειρήνες των μηχανών της αστυνομίας, κάποια αυτοκίνητα συνοδείας, και πολύ σύντομα το προπορευόμενο αυτοκίνητο της διοργάνωσης που ενημέρωνε τον κόσμο για την έκβαση του αγώνα. Δεν πέρασε πολύς χρόνος ώσπου το ξεκόλλημα θα έκανε την εμφάνισή του! Σκαρφαλωμένοι στο χιόνι το βλέπαμε να έρχεται από τις κάτω φουρκέτες, και μόλις χάθηκε από το πεδίο μας, κατεβήκαμε στο δρόμο περιμένοντας να φανεί από στιγμή σε στιγμή. Από τις φωνές του κόσμου καταλαβαίναμε πως πλησιάζουν και σε ελάχιστα δευτερόλεπτα ξεπρόβαλαν μπροστά μας! Επευφημίες, χειροκροτήματα, «στριμωξίδι» και η αδρεναλίνη στα ύψη, λες και αγωνιζόμουν! Σε πολύ λίγο χρόνο ακολούθησε και το γκρουπ της ροζ φανέλας που φορούσε ακόμη ο Tom Dumolin, με τα Vai-Vai Nibali, να είναι αμέτρητα!

Οι τελευταίες φουρκέτες του Passo Stelvio ήταν γεμάτες από κόσμο.

Λίγο αργότερα άρχισαν να εμφανίζονται και οι αφανείς ήρωες των Grand Tours
Ήταν η στιγμή που ανέβαιναν οι αθλητές που είχαν ήδη ρίξει αρκετή δουλειά μέσα στη μέρα και το γκρουπέτο των σπρίντερ. Αυτοί λοιπόν οι αθλητές πολλές φορές αποζητούν τη βοήθεια των θεατών, ένα σπρώξιμο για λίγα μέτρα, μια εφημερίδα για την κατάβαση που ακολουθεί, είναι αρκετά για να σε ευχαριστήσουν για την πολύτιμη ανάσα που τους έδωσες! Αφού πέρασε και η «σκούπα» του αγώνα, πήγαμε πάλι προς την κορυφή ψάχνοντας μέρος να δούμε το υπόλοιπο του αγώνα από κάποια τηλεόραση. Σε ένα εστιατόριο-καφέ, μπροστά από μια 26 ιντσών τηλεόραση στοιβαχτήκαμε όπως όπως, μαζί με άλλα περίπου 40 άτομα, για να δούμε τα τελευταία 30 χιλιόμετρα του ετάπ! Εδώ θέλω να αναφέρω πως ανάμεσα μας παρακολουθούσε και ο Paolo Bettini, χρυσός Ολυμπιονίκης στην Αθήνα, και ζωντανός θρύλος της Ιταλικής ποδηλασίας! Πραγματικά οι συγκινήσεις εκείνη την ημέρα ήταν ατελείωτες! Αφού ο Nibali πήρε τελικά το ετάπ και έγινε ένας μικρός χαμός από τους Ιταλούς οπαδούς του μέσα στο καφέ, ξεκινήσαμε για τον τερματικό μας σταθμό και τη μικρή πόλη του Marlengo.

Χαμογελαστός και άνετος ο Vincenzo Nibali λίγο πριν την εκκίνηση του 18ου ετάπ.

 

Ξεκινώντας την κατάβαση του Stelvio
Η θέα του νότιου Τυρόλ, και οι 42 φουρκέτες που απλώνονταν στα πόδια μας, μάς έκοβαν την ανάσα. Η κατάβαση του Stelvio, έχει χαρακτηριστεί ως ο καλύτερος δρόμος παγκοσμίως και όχι άδικα. Απίστευτες στροφές, πολύ καλή άσφαλτος, σε έβαζαν συνεχώς σε πειρασμό να αφήσεις τα φρένα. Στο χωριό Prato τελείωνε ανεπίσημα η κατάβαση και από κει συνεχίσαμε σε μία διαδρομή ευθείας με αρκετό ποδηλατόδρομο προς το επόμενο ξενοδοχείο.

Κάπως έτσι είναι ο δημοφιλέστερος δρόμος παγκοσμίως, όπως ψηφίστηκε από το Top Gear

Η μέρα που ακολουθούσε θεωρητικά ήταν ευκολότερη από τις δύο προηγούμενες
Θα μπαίναμε σιγά σιγά στους Δολομίτες. Τελικά, εξελίχθηκε με τρομερή δράση, απρόοπτα και φυσικά Giro, που ήταν εκτός σχεδιασμού! Αφετηρία μας ήταν το Marlengo και από την αρχή η διαδρομή μας ήταν χαραγμένη σε ποδηλατόδρομο. Από τους ομορφότερους που έχω ποδηλατήσει ποτέ μου!
Για αρκετά χιλιόμετρα δίπλα από ένα ποτάμι και με πέρασμα μέσα από το Bolzano και τους ξακουστούς για το κρασί τους αμπελώνες του, φτάσαμε στο Prato. Συμπληρώνοντας 40 χιλιόμετρα σε αυτόν το μαγευτικό ποδηλατόδρομο, με περάσματα ακόμη και πάνω από την Austostrada, βγήκαμε ξανά στο δρόμο ξεκινώντας για την ανάβαση του Νigerass και Passo Costalunga, ώστε να κατηφορίσουμε στη συνέχεια προς το ξενοδοχείο μας για τις επόμενες δύο ημέρες στη Moena. Ξεκινώντας την ανάβαση προς το Nigerpass, ήρθε το πρώτο απρόοπτο της ημέρας, καθώς ο δρόμος λόγω κατολισθήσεων ήταν κλειστός και έπρεπε να ακολουθήσουμε μία παράκαμψη όπως η οδική σήμανση μας ενημέρωνε. Φυσικά και κανείς δε γνώριζε για το τι σήμαινε αυτή η παράκαμψη και μην έχοντας άλλη επιλογή την ακολουθήσαμε! Πριν το Passo Nigra λοιπόν, ανεβήκαμε μία από τις πιο απρόοπτες, σκληρές και ταυτόχρονα όμορφες αναβάσεις. Αυτήν της Santa Caterina. Ο δρόμος ήταν πολύ στενός, με περισσότερα από 2 συνεχόμενα χλμ. οι κλίσεις να μην πέφτουν κάτω από το 15%, ενώ άγγιζαν για 200 μέτρα το 25%!

Το μνημείο του Coppi, στο υψηλότερο ασφαλοστρωμένο σημείο της Ευρώπης

Μέχρι εκείνη τη στιγμή πίστευα πως κάτω από τα 10 χλμ. ταχύτητας σε μία ανάβαση πέφτεις από το ποδήλατο, αλλά η θεωρία μου διαψεύστηκε πολύ γρήγορα και με πολύ γέλιο! Ξεκορφίζοντας την ευχάριστη αυτήν παράκαμψη, η διάθεσή μας ανέβηκε πάλι για κάποιο λόγο, όχι πως ήμασταν πεσμένοι και συνεχίσαμε για το Passo Nigra μέσα στην τρελή χαρά. Μια ακόμη εκπληκτική ανάβαση, που άρχισε να μας βάζει στο κλίμα των Δολομιτών και την απείρου κάλους ομορφιά τους. Ομαλές γλυκιές κλίσεις με δρόμους μέσα στο δάσος, ενώ ανά τακτά χρονικά διαστήματα, μας περνούσαν αυτοκίνητα ομάδων, με κανένα να μη θέλει να μας δώσει παγούρι, έστω λίγη «μπετούγια»… Λίγο πιο πάνω μας προσπέρασε ένα φορτηγό ψυγείο της Team Sky, κούνησα και σε αυτόν παγούρι, χαμογέλασε αλλά δεν μας περίμενε.

Λίγο πιο πάνω όμως ήθελε, δεν ήθελε μας περίμενε! Το φορτηγάκι είχε ανεβάσει θερμοκρασία και ο οδηγός είχε σταματήσει στην άκρη. Η μέρα ήταν όντως πολύ ζεστή και από νερό όσοι προπορευόμασταν στο πρώτο γκρουπ είχαμε σχεδόν ξεμείνει. Ζητώντας λοιπόν λίγο νερό από τον James, το δεύτερο μάγειρα της ομάδας, που συστήθηκε ως μάγειρας, μηχανικός και μασέρ, μάθαμε τις γαστρονομικές προτιμήσεις του Mikel Landa, και τη μεγάλη αγάπη για την τάρτα μύρτιλο, που είχε πάντα την τιμητική της στα γεύματά του. Αφού λοιπόν μας γέμισε τα παγούρια και μας κέρασε μερικές μπανάνες συνεχίσαμε για τα σχεδόν 10 χιλιόμετρα που μας είχαν μείνει για το Nigra, από τα 24 της συνολικής ανάβασης.

Έχοντας πλέον μπει στους Δολομίτες, στα 1688 μέτρα, είχαμε κατακτήσει ακόμη ένα πέρασμα, γεμάτο από πανύψηλα δέντρα λευκής ελάτης. Παρότι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μονότονο το σκηνικό ήταν πανέμορφο και τόσο γαλήνιο, με το Passo Costalunga, ελάχιστα χιλιόμετρα πιο πέρα να μας αποζημιώνει κυριολεκτικά, για τα τόσα ανηφορικά χιλιόμετρα που είχαμε διανύσει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ξεκορφίζοντας, η θέα σε άφηνε με το στόμα ανοιχτό. Από τα δεξιά μας ανοιγόταν διάπλατα η κοιλάδα του Τρεντίνο, γεμάτη πράσινο, ενώ στο βάθος η επιβλητική Δολομιτική οροσειρά του Catinaccio μας έκλεβε την προσοχή από την κατάβαση, με τις μεγάλες και ανοιχτές στροφές, να επιτρέπουν τη διαρκή επιτάχυνση μέχρι και τα πρώτα ορεινά χωριουδάκια. Κάπου εκεί αντιληφθήκαμε την παρουσία ελικοπτέρων, λίγο πιο χαμηλά από εμάς. Δεν αργήσαμε να αντιληφθούμε πως ήταν αυτά που κάλυπταν το 17ο ετάπ του Giro, που πλησίαζε στον τερματισμό του, στο Canazei. Χωρίς πολύ σκέψη, ξεκινήσαμε να σπριντάρουμε, και να ανεβάζουμε ταχύτητα στην υπόλοιπη κατηφόρα που μας είχε μείνει. Ποδηλατούσαμε με μόνο στόχο να προλάβουμε το πέρασμα του αγώνα που ούτε καν είχαμε προγραμματίσει ή φανταστεί. Βάζοντας σημάδι τα ελικόπτερα υπολογίζαμε πόσο κοντά ήμασταν στη διαδρομή και αν θα προλαβαίναμε. Η κατάβαση του Costalunga μας έβγαλε ακριβώς μπροστά στη διαδρομή και στο σημείο που για τελευταία φορά μπορούσαν να πάρουν κάτι από την σταθερή τροφοδοσία οι αθλητές! Σε λιγότερο από ένα λεπτό, μόλις που είχαμε ξεκουμπώσει, πέρασε από μπροστά μας ο Pierre Rolland της Cannondale-Drapac, λίγα χιλιόμετρα πριν πραγματοποιήσει μια εκπληκτική νίκη έπειτα από 219 χιλιόμετρα στο ξεκόλλημα! Ελάχιστο χρόνο μετά, ακολούθησε το ξεκόλλημα που τον κυνηγούσε και πιο πίσω το πελοτόν και τα υπόλοιπα γκρουπ! Έχοντας ζήσει και αυτό εκείνη την ημέρα, πήραμε το δρόμο για τον τελικό προορισμό μας στη Μοena! Στη Μοena μία κουκλίστικη μητρόπολη της περιοχής του Trentino, χτισμένη γύρω από τον ποταμό Τorrente Αvisio, είχε στηθεί γιγαντοοθόνη στην κεντρική πλατεία για τη μετάδοση του Giro, που τελείωσε την ώρα που φτάσαμε κι ο κόσμος που ήταν συγκεντρωμένος άρχισε να φεύγει σιγά σιγά. Ρωτήσαμε έναν αστυνομικό που ήταν πάνω στο ποδήλατό του, για το ξενοδοχείο, μας υπέδειξε το δρόμο και σε λίγα λεπτά ήμασταν σε αυτό. Από την ώρα που κατεβήκαμε από τα ποδήλατα μέχρι το βραδινό αλλά και μετά από αυτό συζητούσαμε ατελείωτα για τη μέρα που περάσαμε και ελπίζαμε το τόσο γέλιο να μας έβγαινε σε καλό!

Περνώντας το γκρουπ μας από το Bormio

Όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα το γέλιο πράγματι σε πολύ καλό μας βγήκε
Το πρόγραμμα της Πέμπτης αποφασίστηκε να είναι λίγο ελεύθερο, δίνοντάς μας 3 επιλογές. Εκείνη τη μέρα θα πραγματοποιούνταν ένα τρομερό ετάπ, το 18ο, με εκκίνηση από το κέντρο της Moena, και τερματισμό στο Ortisei, έπειτα από 138 χιλιόμετρα και 5 θεαματικές κορυφές στους Δολομίτες! Η πρώτη επιλογή ήταν να παραμείνουμε στην πόλη να δούμε την εκκίνηση του ετάπ και έπειτα χαλαρή ποδηλασία στους αξιοθαύμαστους ποδηλατόδρομους της περιοχής.

Η δεύτερη να φύγουμε πιο νωρίς για το Passo Pordoi, που ήταν το πρώτο βουνό, και να δούμε από εκεί το πέρασμα του ετάπ και πάλι πίσω. Υπήρχε και μία τρίτη, πιο ακραία εκδοχή, να πάμε στο Passo Pordoi,να δούμε το πρώτο πέρασμα και κόβοντας δρόμο από το Passo Campolongo, να ανεβαίναμε πριν τον αγώνα το Passo Gardena, ώστε να δούμε το πέρασμα των αθλητών δεύτερη φορά, στο τρίτο τους βουνό. Από εκεί για το δρόμο της επιστροφής θα ανεβαίναμε ακόμη ένα βουνό το Passo Sella, που θα μας οδηγούσε πάλι στη Moena. Με λίγα λόγια η τρίτη επιλογή σήμαινε 100 χιλιόμετρα και 2.500 υψομετρικά σε σχεδόν αγωνιστικό ρυθμό, τουλάχιστον για τα δύο πρώτα βουνά. Για το τρίτο σενάριο δεν υπήρξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, εκτός δύο ατόμων. Όπως ήταν αναμενόμενο, δεν δυσκολεύτηκα και εγώ να κατασταλάξω στην τρίτη επιλογή. Έτσι το πρωί, μαζί με το συνοδό της ελληνικής ομάδας και άλλους δύο τολμηρούς ποδηλάτες, ξεκινήσαμε για το Pordoi. Αν και ξεκινήσαμε μόνο οι τέσσερις μας, πολύ σύντομα από το Canazei, τους πρόποδες του Pordoi, είχαμε γίνει ένα μεγάλο γκρουπ. Ό,τι είχαμε ζήσει στο Stelvio, το ζούσαμε πάλι. Ποδηλάτες κάθε δυναμικότητας, και ηλικίας, να ανεβαίνουν για να δουν το πέρασμα του αγώνα. Θεαματικές οι αναμνήσεις και από αυτό το μέρος. Τα περισσότερα πέταλα της διαδρομής, στο σύνολό τους 38, ήταν πνιγμένα στα δέντρα, και γλυκά σε οδηγούσαν στην πιο άγρια μορφή της αλπικής φύσης στα 2242 μέτρα της κορυφής του Pordoi. Εκεί μείναμε για αρκετή ώρα, που παρά την ηλιοφάνεια, το κρύο αυτή τη φορά ήταν τσουχτερό. Ζεστός καφές, τσάι και μηλόπιτα, είχαν την τιμητική τους στη διάρκεια της αναμονής. Οι αθλητές μιας και ήταν ακόμη το πρώτο βουνό του αγώνα και στην αρχή ακόμη του ετάπ, πέρασαν από μπροστά μας με μεγάλη ταχύτητα παρά τις έντονες κλήσεις, και με σχετική άνεση, χωρίς πολλά κενά στο γκρουπ. Με το πέρασμά τους χωρίς να χάσουμε καθόλου χρόνο ξεκινήσαμε για τον επόμενο σταθμό μας. Για μια στιγμή είχαμε πιστέψει πως μόνον εμείς είχαμε τόση τρέλα για αυτό που θα κάναμε, αλλά τελικά κάναμε λάθος. Μαζί με εμάς δεν θυμάμαι πόσοι επίσης ποδηλάτες, πραγματικό καραβάνι ξεκινήσαμε για το Gardena. Πίεση και πολύ ταχύτητα στην κατηφόρα, που συνεχίστηκε και στην ανάβαση του Campolongo. Η διαδρομή ήταν γεμάτη με ποδήλατα, είτε πίσω κοιτούσες είτε μπροστά, γεμάτη κόσμο προς το επόμενο πέρασμα. Είχαμε σιγουρευτεί πως θα προλάβουμε να τους δούμε και δεύτερη φορά, οπότε ο στόχος μας πλέον είχε διαφοροποιηθεί και αυτό που θέλαμε ήταν να προλάβουμε να τους δούμε στην κορυφή του βουνού! Φτάνοντας στη βάση του Gardena η τοπική αστυνομία ξεκίνησε να μας χαλά το σχέδιο, αναγκάζοντάς μας να παίρνουμε για άγνωστο λόγο τα ποδήλατα στα χέρια, ενώ μόλις απομακρυνόμασταν από αυτούς 100 μέτρα, καβαλούσαμε πάλι μέχρι πιο πάνω κάποιος να μας κατεβάσει. Όταν άρχισαν τα ελικόπτερα και οι σειρήνες να ακούγονται, ξέραμε πως δεν είχαμε αρκετό χρόνο, ανεβάζοντας συνεχώς το ρυθμό μας. Από ένα σημείο και μετά περίπου στα τελευταία 5 χιλιόμετρα, είχαμε διασπαστεί και οι 4 μας, ενώ είχαμε οπτική επαφή με τα προπορευόμενα αυτοκίνητα συνοδείας, που ανέβαιναν και μας πλησίαζαν. Πλέον το αίσθημα πως κάποιος μας κυνηγά, έκανε την προσπάθεια πιο έντονη. Κάπου εκεί μία μηχανή της αστυνομίας μου υπέδειξε να σταματήσω. Φυσικά μόλις ξεκίνησε ο αστυνομικός ξανακούμπωσα στα πετάλια συνεχίζοντας δυνατότερα, με τους θεατές δεξιά και αριστερά του δρόμου, να απορούν αλλά και να ενθαρρύνουν. Αν και ακούγεται τρελό, το να ανεβούμε στην κορυφή πριν τον αγώνα, ήταν το μέλημά μας πλέον και όχι ο αγώνας! Έχοντας λιγότερο από 3 χιλιόμετρα για να φθάσω, αλλά με την κλίση εκεί να γίνεται μεγαλύτερη, με προσπέρασε ένα αυτοκίνητο της διοργάνωσης. Στο ασύρματο ακούστηκε πως υπάρχει ποδηλάτης μέσα στη διαδρομή, ενώ λίγο πιο κάτω το ξεκόλλημα με πλησίαζε. Φαντάστηκα πως μάλλον έλεγαν για μένα χωρίς όμως να σταματήσω. Ήταν και το ελικόπτερο τόσο κοντά μου, δεν ήθελα πολύ να την ψωνίσω, αλλά βλέποντας μία άλλη μηχανή να με πλησιάζει με ταχύτητα, έκανα στην άκρη αμέσως σαν να μη συνέβαινε τίποτα και αποδέχτηκα πως θα έβλεπα το πέρασμα από εκεί που ήμουν. Σύντομα πέρασαν οι πρώτοι ξεκολλημένοι, τόσο γρήγορα και σχεδόν ξυστά από την άκρη που καθόμουν, με εμφανέστατη την κούραση στο χλωμιασμένο τους πρόσωπο και στις εκφράσεις τους. Λίγο μετά και το γκρουπ της φανέλας, σε πιο σταθερό ρυθμό, ενώ ο τελευταίος αθλητής πέρασε από το σημείο σχεδόν μισή ώρα από τους πρώτους…

Στους τελευταίους του γκρουπ ανέβαινε μόνος του ο Omar Fraile, της Dimension Data. Του φώναξα αν χρειάζεται βοήθεια και κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι του. Τον έσπρωξα για περίπου 100 μέτρα, ήπιε μια γουλιά από το παγούρι μου, μου είπε ευχαριστώ και μου το έδωσε! Με το δρόμο να δίνεται πάλι στην κυκλοφορία, συγκεντρωθήκαμε στη κορυφή του βουνού και ξεκινήσαμε για το Passo Sela. Είναι περιττό να πούμε, πως ξανά και αυτή η διαδρομή μέχρι το Sella ήταν γεμάτοι ποδήλατα…

Θεωρητικά το βουνό αυτό θα το ανεβαίναμε σε χαλαρότερους ρυθμούς. Τα 5,5 χιλιόμετρα με μέση κλίση 6.8% φανταζόταν λίγα σε σχέση με ό,τι είχε προηγηθεί. Αποφασίσαμε όμως πως θέλουμε να ανεβούμε το συντομότερο ώστε να δούμε σε κάποιο σαλέ ή καφέ που θα υπήρχε εκεί, το υπόλοιπο του αγώνα. Δυνατό τέμπο λοιπόν, στην αξιοπερίεργη ανάβαση του Sella, χωρίς ούτε μία φουρκέτα! Αξιοπερίεργο για τις αναβάσεις της περιοχής, με το τοπίο γύρω μας να μοιάζει σεληνιακό. Πλέον περνούσαμε από την μέση των «χλωμών βουνών» που εκτείνονταν δεξιά και αριστερά μας. Λίγα μέτρα πριν την κορυφή, βρήκαμε ένα καφέ και μπήκαμε. Παρότι δεν είχε τηλεόραση υπήρχε μία παρέα μέσα, που παρακολουθούσε το ετάπ από κινητό. Αν και τους ξεβολέψαμε λιγάκι, μας δέχτηκαν με χαρά και παρακολουθήσαμε 9 άτομα τα τελευταία χιλιόμετρα από μία οθόνη κινητού! Φτάνοντας στην κορυφή του Sella για την κατάβαση στο Canezai και τη Moena, η θέα ήταν μαγευτική, με το τοπίο και τη φύση να αλλάζει πάλι. Η διαδρομή της κατηφόρας ήταν ασύλληπτα αριστοτεχνικά κατασκευασμένη. Από θέμα σχεδιασμού και ποιότητας ασφάλτου, μακράν ό,τι καλύτερο είχαμε κατέβει, με τις φουρκέτες  να φέρουν μικρή κλίση, περίπου σαν τα βιράζ που έχουν τα ποδηλατοδρόμια, για να σε βγάζουν με περισσότερα χιλιόμετρα και ασφάλεια από τις στροφές… Φτάνοντας στο ξενοδοχείο, ανταλλάζαμε εικόνες και εμπειρίες με τα υπόλοιπα παιδιά που είχαν φτάσει αρκετά νωρίτερα πίσω. Σχεδόν όλοι είχαμε κάτι διαφορετικό βιώσει, μοιραζόμασταν όμως την ίδια χαρά και ενθουσιασμό για ότι είχαμε ζήσει! 

 

Αρκετά από τα χιλιόμετρα μας, ήταν μέσα σε πανέμορφους ποδηλατόδρομους

Η Παρασκευή ήταν η τελευταία μας ποδηλατική μέρα. Φεύγαμε για την λίμνη του Levico, περνώντας ακόμη ένα ιστορικού βουνό του Γύρου Ιταλίας, το Passo Manghen. Έπειτα από σχεδόν 30 χιλιόμετρα ποδηλατόδρομου, φτάσαμε στη βάση της ανάβασης 1ης κατηγορίας. 16.5 χιλιόμετρα με μέση κλίση 7.5%, με τα τελευταία 9 να είναι αρκετά επίπονα καθώς οι κλίσεις κυμαίνονται σταθερά από 9%-11%. Xαρακτηριστικά ήταν τα πανύψηλα έλατα, που έπνιγαν και σκίαζαν πολύ όμορφα τη στενή διαδρομή, ενώ λίγο πριν περάσουμε τα 2.000 μέτρα άρχιζαν να χάνονται λόγω του υψομέτρου. Μετά από μία μικρή στάση για ανεφοδιασμό, στο μοναδικό εστιατόριο του Passo, συνεχίσαμε για την κατάβαση από την άλλη μεριά, διάρκειας σχεδόν 25 χιλιομέτρων. Ήταν κι αυτή τόσο όμορφη, με τα πρώτα 5 χιλιόμετρα λίγο πιο τεχνικά και απαιτητικά. Έχοντας λοιπόν κατηφορίσει ακόμη ένα αξιολάτρευτο βουνό, που έμελε να είναι και το προτελευταίο της καριέρας του Marco Pantani πίσω στο 1999, και το 19ο ετάπ του Γύρου Ιταλίας, μπαίναμε στην τελική ευθεία για τον τερματικό σταθμό μας στη λίμνη της επαρχιακής πόλης Levico Terme.

Κατηφορίζοντας ένα από τα ομορφότερα μέρη, το Passo Gavia

Το Levico Terme
Μία πανέμορφη πόλη, που ζει κυρίως από τον τουρισμό. Με βαθιά ιστορία από την αρχαιότητα, είναι ιδιαίτερα γνωστή για τη λίμνη της και τα νερά της, πλούσια σε πολύτιμα μέταλλα, θειικό σίδηρο, χαλκό, κλπ, που φθάνουν εκεί από την υψηλότερη κορυφή του Trentino, Cima d’Asta και είναι γνωστά για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες. Για καλή μας τύχη το ξενοδοχείο μας ήταν σε απόσταση αναπνοής από τη λίμνη, και μετά από μία τόσο ζεστή ημέρα, μια βουτιά σε αυτήν ήταν η καλύτερη αποκατάσταση που θα μπορούσαμε να έχουμε. Το επόμενο πρωινό λύσαμε από νωρίς τα ποδήλατά μας, ετοιμάζοντας τις αποσκευές μας για την επιστροφή. Μία μικρή βόλτα στο κέντρο του Levico, προς αναζήτηση του καλύτερου Speck της περιοχής και πάλι στο δρόμο για το αεροδρόμιο του Μιλάνο, για να τελειώσει αυτό το ταξίδι που έμοιαζε τόσο με όνειρο.

Η Pinarello γιόρτασε τα 100 χρόνια του Giro κάπως έτσι…

Παρότι έχουν περάσει τόσες μέρες από την επιστροφή μας, ακόμη στο μυαλό μου γυρίζουν οι εικόνες εκείνης της εβδομάδας. Αν θα μου ζητούσαν να περιγράψω με δύο τρεις λέξεις την εκδρομή, θα απαντούσα «Σοκ και Δέος»! Αν πάλι με ρωτούσαν τι ήταν αυτό που αποκόμισα, θα απαντούσα, «Η επαναδιαπραγμάτευση της σχέσης μου με το ποδήλατο. Το ερωτεύτηκα από την αρχή, μετά από σχεδόν 20 χρόνια συνεχούς ποδηλατικής δράσης».

Νιώθω πολύ τυχερός που βρέθηκα σε αυτήν την παρέα 30 ατόμων με τόση τρέλα. Με αξιοθαύμαστους ανθρώπους από 20 έως 60 χρονών, μοιραστήκαμε την αγάπη και το πάθος μας για το ποδήλατο, διανύοντας περισσότερα από 500 χιλιόμετρα και 11.000 μέτρα συνολικού υψομέτρου. Σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της εκδρομής, είχε και η άρτια οργάνωση με τους 2 συνοδούς μας να είναι πολύ καλά διαβασμένοι για τις διαδρομές, τα χρονοδιαγράμματα του προγράμματος και το μηχανικό μας να δίνει άμεσες λύσεις σε κάθε πρόβλημα.

Είναι δύσκολο, έως ακατόρθωτο να περιγραφούν με λόγια, οι εικόνες, οι ήχοι, οι γεύσεις και τα συναισθήματα του ταξιδιού, αν και έκανα μία μικρή προσπάθεια να σας βάλω στο κλίμα, και να μοιραστώ τις αναμνήσεις μου.

To επόμενο ραντεβού των εκδρομέων του Skylines Cycling Tours, αναμένεται να δοθεί άμεσα για το Γύρο Γαλλίας τον ερχόμενο Ιούλιο και με την πιθανότατα τελευταία συμμετοχή, του Alberto Contador στα Grand Tour, έχετε ακόμη έναν λόγο για να μην τη χάσετε!

Δείτε επίσης

Μια διαφορετική συνάντηση με ποδήλατα

Τον Μάρτιο έγινε μια συνάντηση ανάμεσα σε ανθρώπους που αγαπούν το ποδήλατο στην Ελλάδα. Πιο συγκεκριμένα οργανώθηκε μια διάνοιξη μονοπατιών στα Δωδεκάνησα στην Κω, την Λέρο, την Πάτμο και τους Λειψούς.

Ποδηλατική διαδρομή στο Πήλιο

Πήλιο: η χώρα των Κενταύρων προσφέρει μια απίστευτη ποδηλατική εμπειρία.

Ανεβαίνοντας το Alpe d’Huez με το LOOK 785 Huez RS

«Ride my dream» Όταν η πιο σνομπ ποδηλατική εταιρεία σε προσκαλεί στην παρουσίαση του νέου ...

Pin It on Pinterest